Uzasadnienie
Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego decyzją z [...] czerwca 2020 r. po rozpatrzeniu odwołania P. S., od decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z [...].03.2020 r., znak: [...] wnoszącej sprzeciw wobec zamiaru usunięcia 44 drzew wymienionych w sentencji decyzji, rosnących na terenie nieruchomości przy ul. [...] w W. (dz. nr [...] i [...]), uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji.
Decyzja była wynikiem następujących ustaleń faktycznych i oceny prawnej.
P. S., pismem z 15.01.2020 r. zgłosił [...] Wojewódzkiemu Konserwatorowi Zabytków zamiar usunięcia 51 drzew objętych inwentaryzacją dendrologiczną autorstwa inż. arch. krajobrazu R. J. z 19.12.2019 r., rosnących na terenie parku przy ul. [...] w W. (dz. nr [...] i [...] Organ konserwatorski pierwszej instancji w dniu 11.02.2020 r. przeprowadził oględziny, podczas których stwierdził, że usytuowanie drzew w terenie nie odpowiada oznaczeniom na rysunku w powyższej inwentaryzacji dendrologicznej. Kolejne oględziny drzew odbyły się 24.02.2020 r. w obecności autora inwentaryzacji.
Następnie, decyzją znak: [...] wydaną [...]03.2020 r. [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków wniósł sprzeciw wobec zamiaru usunięcia 44 drzew rosnących na terenie tej nieruchomości. Uzasadniając orzeczenie organ podkreślił, że przedmiotowe drzewa są "w stanie charakterystycznym dla starszych drzew pozbawionych systematycznej i starannej pielęgnacji", niemniej jednak ich kondycję można ocenić jako dobrą. Mają walory historyczne, przyrodnicze i krajobrazowe dla otoczenia dworu, będącego przedmiotem ochrony konserwatorskiej.
Odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji, działając przez pełnomocnika, złożył właściciel nieruchomości, na której rosną drzewa. Organowi pierwszej instancji zarzucił m.in. przekroczenie ustawowego terminu do wniesienia sprzeciwu oraz doręczenie decyzji bezpośrednio stronie, z pominięciem pełnomocnika.
Organ odwoławczy ustalił, że decyzja [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków została zaadresowana na nazwisko pełnomocnika strony i doręczona na adres wskazany przez pełnomocnika strony w zgłoszeniu z 15.01.2020 r., zatem w sposób prawidłowy (z późniejszej dokumentacji wynika, że pełnomocnik wskazał do doręczenia adres strony). Doręczenie decyzji nastąpiło [...].03.2020 r., a odwołanie od niej zostało nadane w placówce pocztowej 27.04.2020 r. Organ wyjaśnił, że na podstawie art. 15zzr ustawy z dnia z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz.374) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 bieg przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres oraz w związku z rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 13 marca 2020 r. (Dz. U. z 2020 r. poz. 433) w sprawie ogłoszenia od dnia 14 marca 2020 r. na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2 oraz z rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. (Dz. U. z 2020 r. poz. 491) w sprawie ogłoszenia w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2, należało przyjąć, że termin do wniesienia odwołania został zachowany.
Stosownie do art. 15zzr ust. 5 przywołanej wyżej ustawy, czynności dokonane w celu wykonania uprawnienia lub obowiązku w okresie wstrzymania rozpoczęcia albo zawieszenia biegu terminów, o których mowa w ust. 1, są skuteczne.
Organ odwoławczy wskazał, że właściwość rzeczowa organu ochrony zabytków do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy wynika z okoliczności wpisania do rejestru zabytków pod numerem [...] parku wraz z rzeźbami przy ul. [...] ([...]) decyzją Konserwatora Zabytków W. z [...].07.1965 r.
Materialno-prawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 83f ust. 8 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, zgodnie z którym po dokonaniu oględzin organ, o którym mowa w art. 83a ust. 1, w terminie 14 dni od dnia oględzin może, w drodze decyzji administracyjnej, wnieść sprzeciw. Usunięcie drzewa może nastąpić, jeżeli organ nie wniósł sprzeciwu w tym terminie. Przesłanką do wniesienia sprzeciwu, stosownie do art. 83f ust. 14 pkt 1 lit. a ustawy o ochronie przyrody, może być lokalizacja drzewa na nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków. Organem, o którym mowa w art. 83a ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, w przypadku nieruchomości lub jej części wpisanej do rejestru zabytków, właściwym do przyjęcia zgłoszenia zamiaru usunięcia drzewa i ewentualnego wniesienia sprzeciwu, jest wojewódzki konserwator zabytków.
Organ podniósł, że dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy istotny jest fakt przekroczenia przez organ pierwszej instancji ustawowo wyznaczonego terminu na wniesienie sprzeciwu wobec zamiaru usunięcia drzewa. Organ jest umocowany do wniesienia sprzeciwu, w drodze decyzji administracyjnej, w terminie 14 dni od dnia przeprowadzenia oględzin. Stosownie natomiast do ust.11 cytowanego przepisu, za dzień wniesienia sprzeciwu uznaje się dzień nadania decyzji administracyjnej w placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu art. 3 pkt 13 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w przypadku, o którym mowa w art. 391 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, dzień wprowadzenia do systemu teleinformatycznego.
Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że oględziny zgłoszonych do usunięcia drzew miały miejsce 11.02.2020 r., zatem ostatnim dniem 14-dniowego terminu na wniesienie sprzeciwu był 25.02.2020 r. Na upływ powyższego terminu nie mają wpływu stwierdzone rozbieżności w usytuowaniu drzew w stosunku do oznaczeń na rysunku załączonym do zgłoszenia. Stosownie do art. 83f ust. 5 ustawy o ochronie przyrody zgłoszenie zamiaru usunięcia drzewa, o którym mowa w ust. 4, zawiera imię i nazwisko wnioskodawcy, oznaczenie nieruchomości, z której drzewo ma być usunięte oraz rysunek albo mapkę określającą usytuowanie drzewa na nieruchomości. W przypadku gdy zgłoszenie nie zawiera wszystkich elementów wskazanych w ust. 5, właściwy organ, w drodze postanowienia, nakłada obowiązek uzupełnienia zgłoszenia w terminie 7 dni (ust. 9 cyt. przepisu). Nałożenie obowiązku, o którym mowa w ust. 9, przerywa bieg terminu, o którym mowa w ust. 6, czyli 21-dniowego terminu na dokonanie oględzin.
Dla porządku organ wskazał, że termin na wniesienie sprzeciwu wobec zamiaru usunięcia drzew z nieruchomości liczony od drugich oględzin, które miały miejsce w poniedziałek 24.02.2020 r., (data wskazana w protokole oględzin i korespondencji mailowej), upływał 9.03.2020 r. Z akt sprawy wynika, że decyzja organu pierwszej instancji została wydana i nadana w placówce pocztowej operatora 10.03.2020 r., co wynika z systemu monitoringu przesyłek Poczty Polskiej. Na tej podstawie organ stwierdził, że zaskarżona decyzja została nadana z przekroczeniem ustawowego terminu.
Organ podkreślił, że termin na wniesienie sprzeciwu ma charakter kompetencyjny tzn. wyznacza organowi czas do skorzystania z przyznanych mu kompetencji, natomiast po upływie tego terminu, mającego charakter terminu prawa materialnego, organ traci kompetencje do wydania decyzji o sprzeciwie. Prawo organu administracji do wniesienia sprzeciwu jest prawem czasowo określonym.
Zatem, z uwagi na fakt, iż organ pierwszej instancji nie zajął stanowiska w niniejszej sprawie w terminie określonym w przepisie art. 83f ust. 8 w związku z ust. 11 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, organ uznał, że zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z [...].03.2020 r. należało uchylić, a postępowanie w tej sprawie umorzyć, stosownie do przepisu art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Jednocześnie organ przypomniał, że usunięcie drzew z terenu wpisanego do rejestru zabytków parku, poza zezwoleniem/zgłoszeniem w trybie ustawy o ochronie przyrody, wymaga pozwolenia konserwatorskiego wydawanego na podstawie art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, który stanowi, że pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków wymaga prowadzenie prac konserwatorskich, restauratorskich lub robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru, w tym prac polegających na usunięciu drzewa lub krzewu z nieruchomości lub jej części będącej wpisanym do rejestru parkiem, ogrodem lub inną formą zaprojektowanej zieleni.
P. S. wniósł skargę na decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżam ją w zakresie uzasadnienia i zastrzeżenia w niej mimo uchylenia decyzji i umorzenia postępowania co do sprzeciwu, obowiązku uzyskania przez stronę odrębnego zezwolenia na podstawie art.36 ust.1 pkt.1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami.
Zaskarżonej decyzji zarzucił:
- - naruszenie,7,70, 77 § 1 k.p.a. w zw. z art.80 k.p.c. poprzez przyjęcie, że usunięcie drzewa co do którego wszczęto i przeprowadzono postępowanie w trybie ustawy o ochronie przyrody uznając, że nie wymaga ono odrębnego zezwolenia, wymaga odrębnego pozwolenia na podstawie ustawy o ochronie zabytków;
- - naruszenie art.6 k.p.a. w zw. art.83 f pkt.3 a) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2020 r. poz. 55, 471) poprzez przekroczenie przez organ administracji swoich kompetencji i pominięcie, że wyłączenie uzyskania pozwolenia konserwatora obejmuje wszystkich właścicieli zabytków nie dokonujących usunięcia drzew na potrzeby działalności gospodarczej.
- - naruszenie art.107 § 1 pkt.6 i § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez sprzeczność uzasadnienia decyzji z jej rozstrzygnięciem poprzez uchylenie decyzji wyrażającej sprzeciw i umorzenie postępowania WMKZ dotyczącego dopuszczalności wycięcia drzew z zastrzeżeniem, że wymaga ono pozwolenia.
- - naruszenie art.83 f ust.15 pkt.1 ustawy o ochronie przyrody, poprzez przyjęcie, że brak podstaw do zgłoszenia sprzeciwu z powodu braku konieczności uzyskania zezwolenia oznacza obowiązek uzyskania pozwolenia na usuniecie drzewa.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej wskazania w uzasadnieniu, "że usunięcie drzew z terenu wpisanego do rejestru zabytków parku poza zezwoleniem/zgłoszeniem w trybie ustawy i ochronie przyrody, wymaga pozwolenia konserwatorskiego wydanego na podstawie art.36 ust.1 pkt.1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, który stanowi, że pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków wymaga prowadzenie prac konserwatorskich, restauratorskich lub robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru, w tym prac polegających na usunięciu drzewa lub krzewu z nieruchomości lub jej części będącej wpisanym do rejestru parkiem, ogrodem lub inną formą zaprojektowanej zieleni" oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi podniesiono w szczególności, że w niniejszej sprawie zachodzi sprzeczność między rozstrzygnięciem decyzji kasacyjnej, a jej uzasadnieniem. Minister uchylił bowiem sprzeciw MWKZ wskazując, że jest wymagane pozwolenie. Tym samym wskazał, że uchyla odmowę wydania pozwolenia i umarza postępowanie z uzasadnieniem, że pozwolenie jest wymagane.
Nie do obrony jest stanowisko, że są dwa różne postępowania skoro organ administracji orzekający w sprawie (MWKZ), strona jak i przedmiot postępowania (usunięcie drzew) są tożsame.
W przedmiocie usuwania drzew z nieruchomości zabytkowych w obecnym stanie prawnym istnieją dwie regulacje. Usuwanie drzew i krzewów z terenu nieruchomości zgodnie z art. 83 a ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 627 ze zm.) -wymaga wystąpienia o zezwolenie do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta.
W sytuacji, gdy drzewa zlokalizowane są na terenie nieruchomości lub jej części wpisanej do rejestru zabytków udzielenie zezwolenia należy do kompetencji wojewódzkiego konserwatora zabytków. Wystarczy przy tym by sama nieruchomość była traktowana jako zabytek, poszczególne drzewa nie muszą być wpisane do rejestru zabytków (postanowienie NSA z 24.10.2012r. II OW 127/12, Lex nr 1270262).
Nie ma żadnych wątpliwości, że dyspozycje obu przepisów pokrywają się. Wystarczy, aby nieruchomość, jej część była wpisana do rejestru zabytków, aby usunięcie z niej drzewa wymagało zezwolenia lub pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków.
Nieruchomość nie jest wykorzystywana na cele działalności gospodarczej. Skoro art.83f ust.1 pkt.3a ustawy o ochronie przyrody zwalnia z uzyskania zezwolenia usunięcie drzewa, które rośnie na nieruchomościach stanowiących własność osoby fizycznej i są usuwane na cele niezwiązanie z prowadzeniem działalności gospodarczej, nie ma żadnych podstaw, aby osoba taka ubiegała się o pozwolenie u tego samego organu i w tych samych okolicznościach.
Co więcej organ administracji (w obu przypadkach ten sam konserwator zabytków) nie jest pozbawiony możliwości decydowania o usunięciu drzewa lub drzew.
Jeżeli zgłoszono sprzeciw jest to równoznaczne z odmową zezwolenia (pozwolenia) na usunięcie drzewa. Nie sposób przyjąć, że zgłoszenie sprzeciwu (odmowa wydania zezwolenia) do usunięcia drzewa na podstawie ustawy o ochronie przyrody nie wyklucza ubiegania się o pozwolenie na usunięcie drzewa na podstawie ustawy o ochronie zabytków.
Co więcej wydając sprzeciw i określając jego przyczyny w uzasadnieniu decyzji organ przesądza o braku obowiązku uzyskania zezwolenia (pozwolenia). Nie sposób przyjąć, aby pozwolenie i zezwolenie tylko dlatego, że jest pojęciem zawartym w dwóch różnych ustawach było użyte w dwóch różnych znaczeniach. Zgodnie ze słownikiem języka polskiego są to synonimy. Nie przywołując jako podstawy sprzeciwu ust 15 pkt.1 art.83 f) organ administracji przesądza, że nie ma podstaw do domagania się zezwolenia (pozwolenia). MWKZ wydając decyzję w której zgłosił sprzeciw powołał się wyłącznie na art. 83f ust. 14 pkt.1 a) ustawy o ochronie przyrody. Uchylając decyzję i umarzając postępowanie Minister przesądził o braku podstaw do żądania zezwolenia (pozwolenia). Umieszczając w uzasadnieniu wytyczne dla MWKZ co do obowiązku uzyskania pozwolenia Minister Kultury wydał rozstrzygnięcie sprzeczne z jego uzasadnieniem.
Nieruchomości wpisane do rejestru zabytków są pod szczególną ochroną także i ustawy o ochronie przyrody i nie ma żadnych podstaw do przyjęcia, aby racjonalny ustawodawca zwalniając z ubiegania się o zezwolenie nakazywał uzyskanie pozwolenia.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ decyzja Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z [...] czerwca 2020 r. nie narusza przepisów prawa.
Wbrew zarzutom wywiedzionym przez skarżącego wydana przez organ decyzja nie zawiera sprzeczności pomiędzy sentencją, a uzasadnieniem, w którym organ przedstawił motywy wydanego rozstrzygnięcia.
Organ prawidłowo ustalił w sprawie stan faktyczny i słusznie ocenił, czego nie kwestionuje skarżący, że wobec niedochowania przez organ I instancji terminu do wniesienia sprzeciwu od zgłoszonego przez skarżącego zamiaru usunięcia drzew, organ utracił kompetencje do wyrażenia negatywnego stanowiska w tym przedmiocie, a zatem decyzję należało uchylić, a postępowanie administracyjne umorzyć.
Podstawę materialnoprawną decyzji stanowiły przepisy ustawy o ochronie przyrody (Dz.U. z 2020 r., poz. 55, tj.).
Stosownie do treści art. 83 ust. 1 usunięcie drzewa lub krzewu z terenu nieruchomości lub jej części co do zasady może nastąpić po uzyskaniu zezwolenia wydanego na wniosek określonego w tym przepisie uprawnionego podmiotu.
Tego rodzaju zezwolenie wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta, a w przypadku gdy zezwolenie dotyczy usunięcia drzewa lub krzewu z terenu nieruchomości lub jej części wpisanej do rejestru zabytków - wojewódzki konserwator zabytków (art. 83 a ust. 1). W art. 83f ust. 1 ustawy wymieniono sytuacje, w których przepisów o zezwoleniu na usunięcie drzew nie stosuje się, a jest to m.in. akcentowany przez skarżącego przypadek, który dotyczy drzew lub krzewów, rosnących na nieruchomościach stanowiących własność osób fizycznych i usuwanych na cele niezwiązane z prowadzeniem działalności gospodarczej (pkt 3a). W takim przypadku jednak właściciel nieruchomości jest obowiązany dokonać zgłoszenia do organu, o którym mowa w art. 83a ust. 1, zamiaru usunięcia drzewa, jeżeli obwód pnia drzewa mierzonego na wysokości 5 cm przekracza:
- 1) 80 cm - w przypadku topoli, wierzb, klonu jesionolistnego oraz klonu srebrzystego;
- 2) 65 cm - w przypadku kasztanowca zwyczajnego, robinii akacjowej oraz platanu klonolistnego;
- 3) 50 cm - w przypadku pozostałych gatunków drzew.
Organ właściwy do wydania zezwolenia na usunięcie drzew w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia dokonuje oględzin na nieruchomości, a następnie w terminie 14 dni od dnia oględzin może, w drodze decyzji administracyjnej, wnieść sprzeciw uniemożliwiając podjęcie planowanych działań (ust. 6 i ust. 8). Usunięcie drzewa może nastąpić, jeżeli organ nie wniósł sprzeciwu w tym terminie.
W art. 87f ust. 14 wśród przypadków w których organ może wnieść sprzeciw wskazano lokalizację drzewa na nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków. Z kolei z art. 87f ust. 15 ustawy wynika, że właściwy organ (w tym przypadku konserwator zabytków) ma obowiązek wnieść sprzeciw jeżeli zgłoszenie dotyczy usunięcia drzewa objętego obowiązkiem uzyskania zezwolenia na usunięcie lub w przypadku nieuzupełnienia zgłoszenia w trybie określonym w ust. 9.
W przedmiotowej sprawie nie budzi sporu okoliczność, że organ I instancji nie wniósł sprzeciwu w terminie. Zdaniem skarżącego oznacza to, że jest uprawniony do usunięcia objętych zgłoszeniem drzew, a wyrażone w uzasadnieniu decyzji stanowisko organu odwoławczego, że brak sprzeciwu nie jest wystarczający do podjęcia działań zmierzających do usunięcia drzew rosnących na terenie nieruchomości, jest nieuprawnione.
Skarżący nie ma racji. Należy przypomnieć, że nieruchomość na której rosną drzewa stanowi park wpisany do rejestru zabytków pod numerem [...] wraz z rzeźbami przy ul. [...] ([...]) na podstawie decyzji Konserwatora Zabytków W. z [...] lipca 1965 r.
Oznacza to, że usunięcie drzew z terenu parku wymaga uzyskania odrębnego zezwolenia, poza wymaganym przez przepisy ww. ustawy o ochronie przyrody zgłoszeniem zamiaru ich usunięcia właściwemu organowi (w tym przypadku konserwatorowi zabytków).
Stosownie do treści art. 36 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. z 2020 r., poz. 282 j.t.) pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków wymaga m.in. prowadzenie prac konserwatorskich, restauratorskich lub robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru, w tym prac polegających na usunięciu drzewa lub krzewu z nieruchomości lub jej części będącej wpisanym do rejestru parkiem, ogrodem lub inną formą zaprojektowanej zieleni.
Wskazany przepis jest niewątpliwie przepisem szczególnym wobec regulacji wynikającej z art. 83 ust. 1 i następnych ustawy o ochronie przyrody. Nie może być więc wątpliwości, że brak należytych działań ze strony właściwego organu w ramach kompetencji przyznanych na gruncie przepisów ustawy o ochronie przyrody, w przypadku tego określonego rodzaju zabytku, nie zwalnia skarżącego od obowiązku uzyskania zezwolenia przed przystąpieniem do realizacji zamiaru usunięcia drzew z terenu nieruchomości.
Taka była intencja ustawodawcy, by szczególny rodzaj zabytków podlegał odrębnej ochronie prawnej. W uzasadnieniu nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 24 listopada 2017 r. o zmianie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz ustawy o ochronie przyrody (Dz. U. z 2018 r., poz.10), która weszła w życie 18 stycznia 2018 r. wskazano, że "W wyniku wprowadzonych zmian wycinka drzew lub krzewów z terenu nieruchomości lub jej części wpisanej do rejestru zabytków odbywać się będzie na podstawie zezwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków wydawanego na podstawie przepisów ustawy o ochronie przyrody. Z wyjątkiem usunięcia drzewa lub krzewu z nieruchomości lub jej części będącej wpisanym do rejestru parkiem, ogrodem lub inną formą zaprojektowanej zieleni, nie będzie wymagała dodatkowego pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków wydawanego na podstawie przepisów ustawy o ochronie zabytków.".
Zarzuty skargi należało więc uznać za nieuzasadnione.
Mając powyższe na uwadze sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.