Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia (...) lipca 2007 r. Samorządowe Kolegium
Odwoławcze w P. po rozpatrzeniu odwołania M. E. G. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia (...) maja 2007 r. ustającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania poddasza nieużytkowego na osiem mieszkań w budynku mieszkalno-usługowym, przewidzianej do realizacji w P. przy ul. (...) na działkach nr (...) i (...)
W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, iż z uwagi na brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest niezbędne (art. 59 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.). Przywołując art. 61 w/w ustawy wskazał, iż wydanie pozytywnej decyzji jest uzależnione od łącznego spełnienia przesłanek w nim wymienionych przy równoczesnym stwierdzeniu braku innych przepisów sprzeciwiających się inwestycji. Inwestycja została pozytywnie uzgodniona (art. 53 ust 4 pkt 9 ustawy) z właściwym zarządcą drogi a decyzja o warunkach zabudowy zgodnie z treścią art. 63 ust. 2 nie rodzi praw do terenu ani też nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich.
Przeprowadzona analiza funkcji i cech zagospodarowania terenu odpowiada wymogom § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588). Nadto Kolegium dodało, iż wydanie decyzji nie przesądza o pozwoleniu na budowę a zarzuty podniesione przez M. E. G. dotyczą kwestii niemieszczących się w zakresie postępowania w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, M. E. G., zwana dalej skarżącą, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Podniosła zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 53, art. 54, art. 61 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 14 Rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez ich błędną wykładnie i niewłaściwe zastosowanie a także zarzut naruszenia prawa procesowego tj. art. 6, art. 7, art. 8 kpa.
W uzasadnieniu swojej skargi skarżąca podniosła m.in., iż planowana inwestycja będzie naruszać szereg przepisów prawa budowlanego i prawa własności. Decyzja ustalająca warunki zabudowy winna chronić interesy osób trzecich. Dodała, iż inwestor cały czas prowadzi roboty budowlane na poddaszu.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.
Przede wszystkim należy podkreślić, że zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zwaną dalej ustawą, ustalenia warunków zabudowy decyzją administracyjną wymaga każda zmiana zagospodarowania terenu polegająca na wykonaniu robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu lub jego części, jeżeli na danym obszarze nie obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego.
Zgodnie z art. 52 ust.
- 1. w zw. z art. 64 ust. 1 w/w ustawy ustalenie warunków zabudowy następuje na wniosek inwestora, przy czym ust 2 określa treść wniosku.
O treści decyzji o warunkach zabudowy stanowi art. 54 w zw. z art. 64 ust 1 cyt. ustawy zgodnie, z którym decyzja określa:
- 1) rodzaj inwestycji;
- 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie:
- a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego,
- b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej,
- b) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji,
- d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e)ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych;
- 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1.
Tak, więc należy stwierdzić, iż podstawę rozstrzygnięcia stanowi opis inwestycji zawarty we wniosku, przy czym treść decyzji winna nawiązywać także do merytorycznego rozpoznania sprawy.
Warunkiem koniecznym, ale i wystarczającym do wydania przedmiotowej decyzji jest zgodność z normami prawa powszechnie obowiązującego, a jego spełnienie lub niespełnienie determinuje działanie organu. Jeśli żaden przepis prawa nie sprzeciwia się zamierzeniu inwestycyjnemu (art. 54 pkt 2), to organ ma obowiązek wydać pozytywną decyzję stosownie do art. 56 ustawy, opierając ustalenie warunków i zasad zagospodarowania terenu na normach prawnych.
Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż złożony przez inwestora wniosek jest kompletny i odpowiada przepisom wynikającym z przedmiotowej ustawy a decyzja dotyczy zmiany sposobu użytkowania poddasza nieużytkowego na osiem mieszkań w budynku mieszkalno-usługowym. Tak, więc decyzja stanowi o zmianach w istniejącym obiekcie nie zaś o tworzeniu nowej zabudowy.
Z akt sprawy wynika, że organ przeprowadził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu dla zmiany objętej wnioskiem zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588).
W obszarze analizowanym oznaczonym na załączniku graficznym literami ABCDE znajdują się obiekty budowlane o zróżnicowanej funkcji-zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, mieszkaniowa wielorodzinna z usługami w parterach budynków, tereny usług. Zabudowa działek sąsiednich, dostępnych z tej samej drogi publicznej posiada parametry i cechy pozwalające na określenie wymagań dotyczących planowanej inwestycji w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy. Teren inwestycji, poprzez działkę nr ew. (...), posiada dostęp do drogi publicznej a także wystarczające dla planowanego zamierzenia uzbrojenie techniczne i nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze i nieleśne. Projekt decyzji uzyskał wymagane uzgodnienie z właściwym zarządcą drogi. W ocenie Sądu przeprowadzona analiza jak również analiza stanu faktycznego i prawnego zamierzonej inwestycji pozwoliła stwierdzić, że wnioskowana inwestycja nie narusza przepisów prawa.
Nie trafnym jest także zarzut skargi sprowadzający się do stwierdzenia, iż wydanie decyzji narusza interes osób trzecich albowiem w punkcie 7 decyzji określono wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich.
O ocenie Sądu organ orzekający w sprawie zasadnie uznał, iż sprawa została wyjaśniona w stopniu wystarczającym na etapie postępowania kończącego się wydaniem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu a zarzuty podnoszone przez skarżącą nie dotyczą kwestii mieszczących się w zakresie prowadzonego postępowania.
Podkreślenia wymaga, iż ustalenie warunków zabudowy nie przesądza o prawach danego inwestora a charakter promesy oznacza jedynie, iż ich odmowa lub udzielenie decyduje o tym czy dany wnioskodawca będzie mógł ubiegać się o korzystanie z terenu na cele inwestycyjne czy też nie. Tak, więc wydanie decyzji o warunkach zabudowy stwarza wnioskodawcy jedynie pewne gwarancje realizacji praw wynikających z przepisów prawa budowlanego w dalszym procesie inwestycyjnym.
Nadto Sąd zauważa, iż prawo własności stanowi najszerszą formę korzystania z rzeczy jednakże nie daje właścicielowi pełni władzy nad rzeczą, nie ma charakteru ius infinitum. Elementem ustawowym definicji tego prawa jest, bowiem możność korzystania i rozporządzania rzeczą przez właściciela w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego, zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa. Ustawowe granice prawa własności wyznacza całokształt obowiązującego ustawodawstwa. Inaczej mówiąc prawo własności jest konstrukcją prawa cywilnego, ale granice jego treści w sposób istotny kształtują przepisy prawa administracyjnego. Przykładowo wskazać należy regulacje: prawa budowlanego, prawa ochrony środowiska, prawa ochrony przyrody, prawa wodnego, prawa geologicznego i górniczego, prawa ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz prawa planowania przestrzennego.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów prawa procesowego tj. art. 6, art. 7, art. 8 kpa stwierdzić należy, iż skarżąca nie wskazała, na czym naruszenie przytoczonych wyżej norm postępowania miałoby polegać. W tej sytuacji zarzut ten nie jest możliwy do oceny. Samo, bowiem podanie przepisów, bez rozwinięcia zagadnienia w uzasadnieniu skargi, czyni zarzut naruszenia zasad postępowania skutkujący istotnym wpływem na wynik rozstrzygnięcia, stwierdzeniem nie umocowanym do merytorycznej analizy.
Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.