Uzasadnienie
W dniu [...] kwietnia 2013r. wpłynął do Prezydenta miasta O. wniosek Pana L. S. o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie dokonania wpisów w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Prezydenta Miasta O. prawidłowych danych dotyczących współwłaścicieli działek nr [...], [...], [...], [...], tj.:
- 1. wpisanie jako współwłaścicieli łącznych działki nr [...] - Skarb Państwa oraz L.S.,
- 2. wpisanie jako współwłaścicieli łącznych działki nr [...]- Skarb Państwa oraz L.S.,
- 3. wpisanie jako współwłaścicieli łącznych działki nr [...] - Miasto O. oraz L.S.,
- 4. wpisanie jako współwłaścicieli łącznych działki nr [...] - Miasto O. oraz L.S..
W uzasadnieniu wniosku strona wskazała, że obecnie istnieją nieprawidłowe wpisy dotyczące w/w działek w zakresie określenia ich właścicieli w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Prezydenta Miasta O..
Zgodnie bowiem ze stanem prawnym tych nieruchomości, który to stan jest znany organowi prowadzącemu ewidencję gruntów i budynków, działki te stanowią współwłasność łączną Skarbu Państwa i L.S. (tj. działki nr [...] i [...]), oraz współwłasność łączną Miasta O. i L.S. (tj. działka nr [...] i [...]). Współwłasność ta wynika z postanowienia Sądu Powiatowego w O. z dnia [...] czerwca 1971 roku, sygn. akt [...], które dotyczyło nieruchomości z których powstały w/w działki (przedmiotowych działek dotyczą pkt. 2 i 4 tego postanowienia Sądu). W/w postanowienie Sądu jest jedynym dokumentem prawnym, który kreował stan prawny nieruchomości z której powstały przedmiotowe działki. Nie ma późniejszych aktów prawnych, które skutecznie zniosłyby współwłasność działek o aktualnych numerach [...], [...], [...] i [...] z działką numer [...] stanowiącą zgodnie z danymi ewidencji gruntów własność L.S.. Fakt braku istnienia dokumentów prawnych znoszących współwłasność w/w działek potwierdził wielokrotnie organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków, tj. Prezydent Miasta O., w postanowieniach z dnia [...] stycznia 2008r, [...] kwietnia 2011r, i [...] maja 2011r.
Wszystkie istotne w sprawie przedmiotowych działek fakty oraz historia kształtowania się ich powierzchni oraz numerów, ustalone są w sposób profesjonalny w analizie ewidencji gruntów i budynków dla nieruchomości z której pochodzi działka L.S. nr [...], sporządzonej w dniu [...].03.2006r. przez Wojewódzkie Biuro Techniki i Nadzoru Geodezyjno - Kartograficznego w W., na zlecenie [...] Urzędu Wojewódzkiego w W. Wydział Rozwoju Regionalnego oraz w piśmie z dnia [...].07.2006r. stanowiącym uzupełnienie tej analizy.
Z dokumentów tych wynika w sposób jednoznaczny, że nieruchomość z której powstały działki nr [...], [...], [...] i [...], stanowiła przedmiot współwłasności, która nigdy nie została zniesiona.
Stwierdzone to jest szczególnie wyraźnie w pkt. 3, pkt. 4 a), b) i w pkt. 7 analizy z dnia [...].03.2006r.. Natomiast w uzupełnieniu analizy stwierdzono wyraźnie:
- - w pkt 5: W wyniku założenia ewidencji gruntów powstał w 1972 roku stan władania działkami nr [...], [...] i [...] (z których powstały działki będące przedmiotem niniejszego wniosku) niezgodny z ustalonym stanem prawnym wynikającym z postanowienia Sądu [...]".
- - w pkt. 6: "Poprzez wpis w ewidencji gruntów dla działki [...] własności A. L., a dla działki [...] M. M. dokonano zniesienia współwłasności, która nie wynika z żadnego dokumentu administracyjnego lub sądowego".
Powyższe stanowisko potwierdza także treść aktu notarialnego z dnia [...].01.1996r. repertorium A nr [...], którym M. M. przeniósł na C. S. własność działki która teraz stanowi własność L.S.. W § 1 tego aktu notarialnego wyraźnie stwierdzono, że własność przedmiotowych działek nabył M. M. na podstawie w/w postanowienia z 1971 r.
Po rozpoznaniu powyższego wniosku Prezydent Miasta O. postanowieniem z dnia [...].04.2013 r. znak [...] powołując się na art. 61 a § 1 k.p.a odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego.
W uzasadnieniu organ wskazał, że działki o numerach ewidencyjnych [...] i [...] stanowią własność Skarbu Państwa w użytkowaniu wieczystym osób fizycznych. Wydział IV Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego w O. dla powyższych nieruchomości prowadzi księgę wieczystą [...]. Działki o numerach ewidencyjnych [...] i [...] stanowią własność Miasta O. Wydział IV Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego w O. dla powyższych nieruchomości prowadzi księgę wieczystą [...]. Stan prawny powyższych nieruchomości uregulowany jest w księgach wieczystych i pokrywa się z zapisem w operacie ewidencji gruntów i budynków miasta O. Pan L. S. w operacie ewidencji gruntów i budynków miasta O. figuruje jako właściciel działek o numerach ewidencyjnych [...] i [...] na podstawie aktu darowizny [...] z dnia [...].06.2003 r. Działki te objęte są księgą wieczystą KW [...].
Wnioskując o dopisanie go jako współwłaściciela działek [...], [...], [...], [...] nie przedstawił dokumentów prawnych, z których wynikałoby to prawo. W związku, z powyższym, organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków miasta O. nie ma podstaw do zmiany stanu prawnego działek o numerach: [...],[...],[...] i [...]. Wykazywanie swojego interesu powinno być uzasadnione realnym rzeczywistym powiązaniem sytuacji prawnej podmiotu i przedmiotu postępowania.
Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013r. Nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, po rozpatrzeniu zażalenia Pana L. S. z dnia [...].04.2013 r. na postanowienie Prezydenta Miasta O. z dnia [...].04.2013 r. znak [...], postanowił utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że po zapoznaniu się z wnioskiem skarżącego organ I instancji uznał, że w sprawie zastosowanie ma artykuł 61 "a" § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, z uwagi na to, że Pan L. S. nie przedstawił żadnych nowych dokumentów. Dokumenty, na które powołuje się zainteresowany były wnikliwie analizowane we wcześniejszych licznych postępowania administracyjnych i nie stwierdzono nieprawidłowości w zapisach podmiotowych w operacie ewidencji gruntów i budynków. Stąd w sposób oczywisty wynika, że zasadnie organ I instancji wskazał, iż wnioskodawca nie wykazał, że ma w sprawie interes prawny.
Skargę na powyższe postanowienie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Pan L. S., zarzucając mu: 1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- a) art. 6 kpa, poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia bez oparcia go na przepisach prawa, tj. dowolne pomijanie przepisów które mają zastosowanie w niniejszej sprawie, i opieranie się na przepisach które nie powinny być stosowane w niniejszej sprawie,
- b) art. 7 kpa, poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia w sposób nie pozostający w związku z praworządnością, poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy skarżącego, przy zupełnym nie uwzględnieniu słusznego interesu skarżącego, tj. akceptując istnienie błędnych wpisów w operacie ewidencji gruntów niezgodnych z rzeczywistym stanem prawnym oraz uniemożliwiając skarżącemu doprowadzenie wpisów w ewidencji gruntów i budynków do stanu zgodnego z rzeczywistym stanem prawnym oraz poprzez przyznawanie lub nieprzyznawanie statusu strony skarżącemu w różnych postępowaniach dotyczących tego samego przedmiotu sprawy,
- c) art. 8 i 9 kpa, poprzez prowadzenie postępowania oraz wydanie zaskarżonego postanowienia w sposób nie budzący zaufania skarżącego do władzy publicznej poprzez przyznawanie lub nieprzyznawanie statusu strony skarżącemu w różnych postępowaniach dotyczących tego samego przedmiotu sprawy, oraz poprzez nieinformowanie skarżącego o okolicznościach faktycznych i prawnych, które miały wpływ na ustalenie praw będących przedmiotem niniejszego postępowania oraz poprzez brak rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy,
- d) art. 11 kpa, poprzez niewyjaśnienie zasadności przesłanek które spowodowały wydanie zaskarżonego postanowienia w sposób przekonujący i wskazujący na zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia,
- e) art. 28 kpa, poprzez błędne uznanie, iż postępowanie objęte zaskarżonym postanowieniem, nie dotyczyło interesu prawnego i obowiązku skarżącego, co spowodowało nieuprawnione nieuznanie go przez organ za stronę prowadzonego postępowania;
- f) art 61 § 1 kpa, poprzez jego niezastosowanie i nie wszczęcie postępowania administracyjnego wnioskowanego przez podmiot któremu przysługiwał status strony,
- g) art. 61a§ 1 kpa, poprzez jego zastosowanie, gdy w stanie faktycznym i prawnym niniejszej sprawy przepis ten nie miał zastosowania,
- h) art. 75 § 1 kpa, poprzez niedopuszczenie wnioskowanych przez skarżącego dowodów z dokumentów, tj. postanowienia Sądu Powiatowego w O. z dnia [...].06.1971 r. sygn. akt [...] oraz analizy sporządzonej przez Wojewódzkie Biuro Techniki i Nadzoru Geodezyjno - Kartograficznego w W. na zlecenie [...] Urzędu Wojewódzkiego w W. Wydział Rozwoju Regionalnego z dnia [...].03.2006r. nr L.dz. [...] oraz z uzupełnienia analizy z dnia [...].07.2006r. L.dz. [...], które przyczyniłyby się do wyjaśnienia sprawy, a których wynikała przysługująca w skarżącemu w stosunku do przedmiotowych działek współwłasność,
- i) art. 77§ 1 i 4 kpa, poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia bez wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz nie uwzględnienie faktów znanych organowi z urzędu, które nie wymagały dowodu, polegające na nieuwzględnieniu znajdujących się w operacie ewidencji gruntów dokumentów prawnych z których wynika współwłasność przedmiotowych działek, co organ I instancji sam przyznawał w licznych swoich pismach, tj. postanowienia Sądu Powiatowego w O. z dnia [...].06.1971 r. sygn. akt [...] oraz analizy sporządzonej przez Wojewódzkie Biuro Techniki i Nadzoru Geodezyjno - Kartograficznego w W. na zlecenie [...] Urzędu Wojewódzkiego w W. Wydział Rozwoju Regionalnego z dnia [...].03.2006r. nr L.dz. [...] oraz z uzupełnienie analizy z dnia [...].07.2006r. L.dz. [...],
- j) art. 78 kpa, poprzez nie uwzględnienie żądania skarżącego dotyczącego przeprowadzenia dowodu z dokumentów, którego przedmiotem była okoliczność mająca istotne znaczenie dla sprawy, tj. nie ustosunkowanie się do postanowienia Sądu Powiatowego w O. z dnia [...].06.1971 r. sygn. akt [...] oraz analizy sporządzonej przez Wojewódzkie Biuro Techniki i Nadzoru Geodezyjno - Kartograficznego w W. na zlecenie [...] Urzędu Wojewódzkiego w W. Wydział Rozwoju Regionalnego z dnia [...].03.2006r. nr L.dz. [...] oraz z uzupełnienia analizy z dnia [...].07.2006r. L.dz. [...], z których to dokumentów wynikała przysługująca skarżącemu w stosunku do przedmiotowych działek współwłasność,
- k) art. 80 kpa, poprzez nie dokonanie oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i dodatkowo znanego organowi z urzędu, co doprowadziło do uznania że okoliczności podnoszone przez skarżącego nie są udowodnione, 1) art. 107 §1 i 3 w zw. z art 126 kpa, poprzez nie zawarcie w zaskarżonym postanowieniu uzasadnienia faktycznego i prawnego w odniesieniu do wniosków i argumentów skarżącego oraz powoływanych przez niego przepisów prawa, co uniemożliwia ocenę przesłanek którymi kierował się organ wydając zaskarżone postawienie, oraz poprzez brak uzasadnienia dlaczego wskazane przez skarżącego okoliczności nie stanowią o jego interesie prawnym, ponadto jeszcze dodatkowo: ł) art. 6, 7, 8, 61 § 1, 75, 77 §1 i 4, 80 kpa, poprzez nie załatwienie sprawy polegające na wszczęciu przedmiotowego postępowania z urzędu, niezależnie od wniosku strony lub nawet odmawiając statusu strony skarżącemu w obliczu rażących nieprawidłowości dotyczących błędnych wpisów w ewidencji gruntów i budynków, oraz poprzez niedostateczne wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności nie wzięcie pod uwagę faktu (mimo posiadania o tym fakcie wiedzy) że w operacie ewidencji gruntów i budynków widnieją wpisy dotyczące przedmiotowych działek niezgodne z rzeczywistym stanem prawnym, oraz poprzez pogłębianie braku zaufania obywateli do organów administracji publicznej polegające na nie usuwaniu znanych z urzędu nieprawidłowości we wpisach w ewidencji gruntów i budynków, co powiększa dodatkowo skale nieprawidłowości związanych z obrotem prawnym dotyczącym przedmiotowych działek, 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
- a) art.20 ust. 2 w zw. z art. 22 ust. 1 i 2 oraz art. 23 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne, poprzez nie wszczęcie postępowania administracyjnego zgodnie z wnioskiem skarżącego w celu wpisania w operacie ewidencji gruntów prawidłowych danych dotyczących współwłaścicieli przedmiotowych działek, gdy w stanie faktycznym i prawnym niniejszej sprawy było to obowiązkiem organu,
- b) art. 24 ust. 4 i 5 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne, poprzez umożliwienie uzyskiwania przez osoby trzecie błędnych informacji na temat danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków dotyczących przedmiotowych działek, przez co wprowadza się je w błąd co do rzeczywistego stanu prawnego przedmiotowych działek,
- c) § 44 pkt. 2 i § 46 rozporządzenia ministra rozwoju regionalnego i budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, poprzez nie utrzymywanie przez organ operatu ewidencji gruntów i budynków w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi oraz uniemożliwianie skarżącemu jako współwłaścicielowi przedmiotowych działek, doprowadzenia wpisów w ewidencji gruntów i budynków do stanu zgodności z rzeczywistym stanem prawnym.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zarówno zaskarżonego postanowienia jak i postanowienia wydanego przez Prezydenta Miasta O. z dnia [...].04.2013r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2012, poz. 270 ze zm. zwanej w dalszej części p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane ustawie. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami zarówno prawa materialnego jak i procesowego w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w chwili wydania zaskarżonej decyzji i w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa wyeliminowanie takiego aktu z obrotu prawnego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Sąd zwraca uwagę na to, że podstawa prawną wydania zaskarżonych postanowień był przepis art. 61a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) - Kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.), który stanowi:
"Art. 61 a. § 1. Gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.
§ 2. Na postanowienie, o którym mowa w § 1, służy zażalenie."
Należy podkreślić, że z treści art. 61 a § 1 k.p.a. wynikają dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Jedną z ich jest wniesienie podania przez osobę, która nie jest stroną, a drugą przesłanką jest zaistnienie innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania, przy czym przyczyny te nie zostały w ustawie skonkretyzowane. Zdaniem Sądu, do takich przyczyn należą sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, np. gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygniecie. Na skutek odmowy wszczęcia postępowania organ nie prowadzi postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty. W tej sytuacji należy przyjąć, że w postanowieniu wydanym w trybie art. 61 a § 1 k.p.a. organ nie może formułować wniosków i ocen dotyczących meritum żądania.
Instytucja odmowy wszczęcia postępowania kończy się aktem formalnym, a nie merytorycznym (podobnie: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt IV SA/Po 332/12 - opubl. LEX nr 1216728). Tak więc, co jeszcze raz Sąd podkreśla, odmowa wszczęcia postępowania ma charakter formalny, a nie merytoryczny.
Dokonując kontroli zaskarżonych w sprawie postanowień Sąd uznał, iż zasadnie orzekające w sprawie organy uznały, iż skarżący nie wykazał, że posiada interes prawy uprawniający go do żądania dokonania wnioskowanych przez niego zmian w ewidencji gruntów i budynków. Rozważając kwestię interesu prawnego Pana L.S. na gruncie rozpoznawanej sprawy, w oparciu o przywołane przez niego dokumenty, należy wskazać, iż postanowienie Sądu Powiatowego w O. sygn. akt [...] z dnia [...] czerwca 1971 r. dotyczy podziału spadku po A. i A. L. W wyniku podziału spadku Pan M. M. otrzymał ",na wyłączną własność działki gruntu oznaczone na planie numerami: [...] - o pow. 0.7409 ha, [...] - o pow.
- 0. 1094ha i połowę działki nr [...] wzdłuż o pow. ta połowa 1.3328 ha od strony zachodniej - razem 2.1831 ha powierzchni gruntów".
W dniu [...] stycznia 1996r. umową darowizny Rep. [...] nr [...] Pan M. przekazał działki oznaczone numerami [...] i [...] o łącznej pow. 0.3045 ha (zmiana numeracji działek nastąpiła po odnowieniu ewidencji gruntów obrębu Nr [...] Miasta O.) na własność siostrze C. S. W § 1 tegoż aktu notarialnego znajduje się oświadczenie Pana M. M., że jest właścicielem m.in. działki nr [...] o pow. 0.1439 ha - wykazanej na okazanych wykazie zmian gruntowych i wyrysie z mapy, wpisanych do ewidencji w dniu [...] stycznia 1996r.. Ponadto w powołanym akcie znajduje się zapis, iż "darczyńca oświadcza, że nie jest właścicielem ani współwłaścicielem innych nieruchomości, które graniczyłyby z przedmiotowymi działkami i zapewnia, że zbywane nieruchomości wolne są od obciążeń, ograniczeń i praw osób trzecich". Natomiast obdarowana oświadczyła, że darowiznę tę przyjmuje.
Na podstawie wymienionych dokumentów została założona w 1996r. w Wydziale Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego w O. księga wieczysta Nr [...]. W dziale I ww. księgi wpisano między innymi działkę [...] o pow. 0.1439 ha a w dziale Il księgi wpisano właściciela Panią C. S. Następnie umową darowizny z dnia [...] czerwca 2003r. Rep. [...] nr [...] Pani C. S. przekazała synowi Panu L. S. działki gruntu oznaczone numerami [...] i [...] o łącznej powierzchni 0.3086 ha, zgodnie z okazanym wykazem zmian gruntowych i wypisem z rejestru gruntów wydanymi przez Urząd Miejski w O. dnia [...].05.2003r. za numerem [...], z których wynika, że działka oznaczona numerem [...] ma powierzchnię 0.1606 ha, zaś działka [...] (dawniej [...]) powierzchnię 0.1480 ha. Akt umowy darowizny został podpisany przez Pana S. przed notariuszem i zgodnie z dyspozycją zawartą w 10 tegoż aktu, na jego podstawie obdarowany wnosi do Sądu Rejonowego Wydziału Ksiąg Wieczystych w O. o dokonanie zmian w dziale I- O Kw [...] - zmiana numeracji i pow. działki i w dziale lI Kw wpisanie jako właściciela Lucjana L. S. Pomimo zapisu w akcie notarialnym darowizny oraz w księdze wieczystej, Pan S. domaga się na podstawie postanowienia spadkowego sygn. akt [...] z dnia [...] czerwca 1971r., które dotyczy m. in gruntów Pana M. M., a nie skarżącego uznania go dodatkowo za współwłaściciela wskazanych we wniosku działek.
Tymczasem wskazać należy, iż skarżącemu na podstawie umowy darowizny z dnia [...] czerwca 2003r. Rep. [...] nr [...] przysługuje jedynie prawo własności do wskazanych w niej nieruchomości.
Skarżący wbrew podnoszonym przez niego zarzutom, nie przedstawił żadnych innych dokumentów z których wynikałoby w sposób nie budzący wątpliwości, iż to jemu jako L. S. przysługuje prawo własności (współwłasności) działek gruntów wskazanych we wniosku.
Tymczasem jak słusznie podnoszą organy działki o numerach ewidencyjnych [...] i [...] stanowią własność Skarbu Państwa w użytkowaniu wieczystym osób fizycznych. Wydział IV Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego w O. dla powyższych nieruchomości prowadzi księgę wieczystą [...]. Działki o numerach ewidencyjnych [...] i [...] stanowią własność Miasta O. Wydział IV Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego w O. dla powyższych nieruchomości prowadzi księgę wieczystą [...]. Stan prawny powyższych nieruchomości uregulowany jest zatem w księgach wieczystych i pokrywa się z zapisem w operacie ewidencji gruntów i budynków miasta O. Wskazać zatem należy, iż zarówno orzecznictwo sądowoadministracyjne, jak i doktryna akcentują wyłącznie techniczno-deklaratoryjny charakter zapisów w ewidencji gruntów, co wynika z treści art. 20 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne zgodnie z którym ewidencja gruntów i budynków jest jedynie zbiorem informacji o gruntach i budynkach.
Co do gruntów zawiera ona dane o ich położeniu, granicach, powierzchni, rodzajach użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ich ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, właścicielach i władających. Podkreślić przy tym trzeba, że zmiany w ewidencji gruntów w zakresie tytułów własności dokonuje się wyłącznie na podstawie dokumentów urzędowych. Ewentualne zaś kwestionowanie tych dokumentów może odbywać się wyłącznie w przepisanym trybie i nie należy do organów ewidencji gruntów. Konsekwencją tego jest uznanie, że wpis w rejestrze określonej osoby jako właściciela nie przesądza absolutnie o jej prawach do danej nieruchomości w zakresie powierzchni lub granic. Wpis ewidencyjny co do osoby właściciela danej nieruchomości ani nie korzysta z domniemania prawdziwości (jak odpowiednie wpisy w księdze wieczystej), ani też nie mówi się o rękojmi wiary publicznej tych wpisów (w przeciwieństwie do rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych).
Z tego też względu za pomocą zmian w ewidencji gruntów w zakresie tytułów prawnych do konkretnych działek nie można dochodzić i udowadniać praw właściciela. Moc wiążącą zarówno dla obywateli, jak i dla organów państwowych mają tylko dane dotyczące opisu gruntów (ich położenia, konkretnych granic, rodzaju użytków i ich jakości - klasy bonitacyjnej). Ewidencja służy nie ochronie praw poszczególnych podmiotów do gruntów, ale polityce fiskalnej państwa, prawu budowlanemu, ochronie gruntów rolnych, scalaniu, gospodarce przestrzennej itp. W rolnictwie pełni w tym zakresie funkcję informacyjną i dokumentacyjną.
Natomiast do ochrony i rejestracji praw podmiotowych na nieruchomościach służą księgi wieczyste, a spory na tle własności mogą być dochodzone przed sądami powszechnymi - nie zaś administracyjnymi. W rezultacie decyzja w przedmiocie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów nie może rozstrzygać żadnej kwestii spornej związanej z ustaleniem tytułu własności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 lutego 1993 r., sygn. akt II SA 1155/92, ONSA 1994/2/61, Lex nr 10448). Odnosząc się do obszernej argumentacji zawartej w skardze należy wyjaśnić skarżącemu, że wszelkie spory zaistniałe w wyniku przeprowadzonych zmian ewidencyjnych dotyczące między innymi przebiegu granic, ustalenia własności nie mogą być rozstrzygane w postępowaniu z zakresu ewidencji gruntów - a jedynie w postępowaniu cywilnym - co przesądza o całkowitej nietrafności zarzutów podniesionych w skardze. Do czasu zatem ewentualnego uzgodnienia treści ksiąg wieczystych czy też przedłożenia aktualnych dokumentów, które mogłaby stanowić podstawę do wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków, stan wykazany w tej ewidencji nie może zostać zmieniony.
Reasumując Sąd uznał, że zasadnie orzekające w sprawie organy uznały, że składając wniosek skarżący nie wykazał, że posiada interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a, który uprawniały go do uznania za stronę postępowania a co za tym idzie wszczęcia postępowania administracyjnego w żądanym przez niego zakresie.
Sąd nie podzielił tym samym zarzutów w zakresie naruszenia przez organ wskazanych w skardze przepisów k.p.a poprzez niepodjęcie przez organ wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz przepisów prawa materialnego.
Mając na uwadze powyższe należy wskazać, iż dokonując kontroli zgodności zaskarżonego postanowienia zarówno w zakresie podniesionych zarzutów, jak również z urzędu, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością jego uchylenia, w tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na mocy art. 151 p.p.s.a ustawy, orzekł jak w sentencji.