Uzasadnienie
Zaskarżoną do Sądu Administracyjnego decyzją z dnia [...] października 2011 r. [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii, na zasadzie art. 138 § 2 K.p.a., uchylił decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w G. z dnia [...] sierpnia 2011 r., o wymierzeniu p. W. K. kary pieniężnej w wysokości 100 zł. z tytułu nie zgłoszenia zamiaru uboju gospodarczego zwierzęcia do powiatowego lekarza weterynarii o przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.
W uzasadnieniu uchylonej decyzji wskazano, iż ustalenia, co do faktu uboju dokonano na podstawie pisma z dnia 15 lipca 2011 r. od Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, dotyczącego zgłoszenia uboju bydła, owiec, kóz i świń.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśniono z kolei, iż przyczyną uchylenia orzeczenia organu I. instancji było uchybienie wymaganiu właściwego uzasadnienia orzeczenia. Ustalono, iż podstawą wymierzenia kary był art. 26 ust. 1 pkt2 lit b ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. z 2006 r., Nr 17 poz. 127 ze zm.). Jednak w uzasadnieniu orzeczenia organu I. instancji nie określono, jakiego gatunku oraz ilości zwierząt nie zgłosiła Strona, na co najmniej 24 godziny przed dokonaniem uboju, co było wymagane w świetle § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 października 2010 r. w sprawie wymagań weterynaryjnych przy produkcji mięsa przeznaczonego na użytek własny (Dz.U. Nr 207, poz. 1370). Nie wynika to również ze zgromadzonego materiału dowodowego. Nieuzasadniona ponadto, dlaczego wymierzono Stronie karę w takiej, a nie innej wysokości, biorąc pod uwagę społeczną szkodliwość czynu oraz stopień zagrożenia dla bezpieczeństwa produktów pochodzenia zwierzęcego. Tym samym organ odwoławczy nie ma możliwości merytorycznie rozpatrzyć przedmiotowej sprawy.
W skardze na decyzję [...]WLW p. W. K. podniósł, iż został ukarany za dokonanie uboju na użytek własny jednej sztuki tucznika w dniu 29 stycznia 2011. Przyznał, iż nie zgłosił uboju, gdyż w jego otoczeniu nie było takiej praktyki. Wskazał, iż poniesienie przez niego tak wysokiej kary nie jest możliwe z uwagi na jego sytuację finansową i stan zdrowia. Wniósł o zwolnienie przez Sąd z obowiązku zapłaty kary.
W odpowiedzi na skargę [...]WLW wniósł o jej oddalenie, odwołując się do argumentacji zawartej w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są zasadne. Sąd z kolei nie jest związany granicami i zarzutami skargi -art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270).
W rozpoznawanej sprawie organ administracji - odwołując się do treści art. 138 §. 2 K.p.a. w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2011 r., Nr 6, poz.
18) -wskazał, iż wobec dostrzeżonych wadliwości, konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Orzekając w sprawie organ nie wziął pod uwagę, iż wskazana norma ma charakter fakultatywny (organ "może") a zasadność jej stosowania należy rozważać, mając na uwadze jednocześnie procesową możliwość uzupełnienia materiału dowodowego (art. 136 K.p.a.) oraz ważąc stasowanie zasad uwzględnienia słusznego interesu strony (art. 7 K.p.a.) oraz szybkości postępowania (art. 12 § 1 K.p.a.) z jednej strony oraz zasady dwuinstancyjności (art. 15 K.p.a.) z drugiej.
W rozpoznawanej sprawie należało mieć wobec tego na uwadze dwie okoliczności faktyczne:
- - Skarżący w odwołaniu nie kwestionował popełnienia czynu w określonym zakresie (ubój 1 sztuki zwierzęcia bez zgłoszenia w dniu 29 stycznia 2011 r.); uzupełnienie materiału dowodowego przez organ odwoławczy mogło się sprowadzać do pozyskania pisma AMiRR z dnia 15 lipca 2011 r., które stanowiło podstawę orzekania przez organ I. instancji - o ile dane wynikające z tego dokumentu będą tożsame z twierdzeniami Strony; stan faktyczny należałoby uznać w tym przypadku za bezsporny,
- - organ I. instancji wymierzył karę w wysokości najniższej spośród przewidywanych za tego rodzaju przekroczenie, w myśl § 1 pkt 34 rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 maja 2010 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów o produktach
Sygn. akt IV SA/Wa 1871/11 pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. Nr 93, poz. 600); w tym świetle przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, gdy stan faktyczny prawdopodobnie nie był sporny, mogło prowadzić w istocie do pogorszenia sytuacji prawnej wnoszącego środki odwoławcze - w przypadku bowiem ponownego orzekania przez organ I. instancji art. 139 K.p.a. nie ma zastosowania.
Mając na uwadze wskazane okoliczności trzeba uznać, iż orzeczenie wydano z naruszaniem przepisów postępowania w zakresie właściwego wyjaśnienia sprawy z uwzględnieniem słusznego interesu strony (art. 7 K.p.a.) w kontekście ustalenia, czy istnieją istotne okoliczności sporne wymagające przeprowadzenia czynności dowodowych. W tym kontekście przedwczesne było orzekanie na podstawie art. 138 §. 2 K.p.a. i mogło mieć to istotny wpływ na wynik sprawy.
Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi trzeba wskazać, iż administracyjna kara pieniężna, w razie uchybienia wymaganiu przepisów dotyczących kontroli weterynaryjnej, w tym wymaganiu powiadomienia powiatowego inspektora weterynarii o zamiarze dokonania uboju, nie ma charakteru fakultatywnego (sformułowanie "podlega karze" nie zaś "może być ukarany" - art. 26 ust. 1 in fine ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego). Nie ma wobec tego możliwości odstąpienia od wymierzenia kary z uwagi na brak winy sprawcy czynu (podnoszona kwestia braku wiedzy o obowiązku, powszechnej praktyki itp.) czyjego szczególnej sytuacji (kwestie możliwości finansowych, zdrowotne itp.). Jednoczenie należy wskazać, iż wymierzono karę najniższą z przewidywanych za wykroczenie przypisywane skarżącemu (patrz § 1 pkt 34 rozporządzenia w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego -kwota od 100 do 2000 zł.).
Stąd ani organ administracji ani Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do odstąpienia od wymierzenia kary, o ile w istocie uchybiono wskazanym wymaganiom. Z kolei kwestia zwolnienia z obowiązku zapłaty wymierzonej już kary lub odstąpienia od jej egzekucji z uwagi na szczególną sytuację skarżącego wykracza poza granice niniejszej sprawy - kontroli legalności decyzji w przedmiocie wymierzenia kary.
Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie 145 § 1 pkt 1 lite ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.
Orzekając ponownie w sprawie, organ odwoławczy będzie miał na uwadze ocenę prawną i wskazania, co do dalszego postępowania zawarte w uzasadnieniu niniejszego orzeczenia.