Uzasadnienie
W piśmie z 21 czerwca 2017 r. H. J. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] maja 2017 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy S. z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynków inwentarskich do chowu brojlerów kurzych w miejscowości W. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku Skarżąca podała, że wykonanie decyzji może spowodować istotne zagrożenia, jakie planowana inwestycji niesie dla środowiska naturalnego oraz zdrowia i życia ludzi, które powinno podlegać priorytetowej ochronie. Występują potencjalne zagrożenia, które wywołać mogą nieodwracalne skutki dla stron postępowania. Sama zaś realizacja inwestycji, która będzie następstwem realizacji zaskarżonej decyzji niesie ryzyko wywołania również szkody materialnej po stronie Skarżącej oraz właścicieli innych sąsiednich działek, ponieważ w związku z istniejącą inwestycją obniżeniu ulegnie wartość działek sąsiadujących z tą inwestycją.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Jednocześnie przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie.
Z uwagi na powyższe Sąd uznał, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zaskarżona decyzja ma charakter ustalający. Ustala bowiem warunki zabudowy i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu. Zarówno w literaturze jak i w orzecznictwie dominuje pogląd, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydana na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ze względu na jej przedmiot, nie podlega wykonaniu. Decyzja ta stwierdza bowiem istnienie pewnego tylko stanu prawnego i faktycznego. Z tego powodu decyzja ta jako zbliżona swym charakterem do zaświadczenia, nie wymaga wykonania. Sama obawa, że w przyszłości zostaną podjęte akty administracyjne, które doprowadzą do rozpoczęcia inwestycji nie stanowi okoliczności uzasadniającej zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. 4, Warszawa 2010, s. 205; oraz postanowienia NSA z dnia 26 listopada 2013 roku, z 7 grudnia 2016 r., sygn. II OZ 1358/16).
Z ustawy Prawo budowlane nie wynika by planowana w niniejszej sprawie inwestycja objęta była uproszczoną procedurą, o jakiej mowa w art. 29-30, zatem przed jej rozpoczęciem niezbędne będzie uzyskanie pozwolenia na budowę. Wobec tego decyzja o warunkach zabudowy jako pierwszy etap procesu inwestycyjnego daje inwestorowi prawo do wystąpienia do organu architektoniczno-budowlanego o pozwolenie na budowę. Nie może zatem prowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub nieodwracalnych skutków. Dlatego podniesione we wniosku okoliczności nie mogą zostać uwzględnione.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.