Uzasadnienie
Minister Środowiska decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...]wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa wzw. z art. 156 § 1 pkt2 i art 157 § 1 i 2 kpa, po rozpatrzeniu wniosku P. G. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2005 r. nr [...]w sprawie udzielenia pozwolenia na wytwarzanie odpadów oraz zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów w związku z prowadzeniem stacji demontażu pojazdów.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż P. J. i K. J. prowadzili działalność gospodarczą pod nazwą A.-S. P. G., K. J. w formie spółki cywilnej. Wojewoda [...] potraktował ten zakład jako podmiot - stronę postępowania i uczynił go adresatem pozwolenia na wytwarzanie odpadów, obejmującym zezwolenie na odzysk odpadów. Natomiast prawidłowo decyzja ta powinna być adresowana do wszystkich wspólników spółki cywilnej, w niniejszej sprawie do dwóch osób fizycznych oznaczonych z imienia i nazwiska oraz miejsca zamieszkania. Zdaniem Ministra, Wojewoda w związku z tym rażąco naruszył art. 29 kpa, gdyż wydanej decyzji z dnia [...] października 2005 r. nie skierował do stron postępowania – P. J. i K. J., osób fizycznych, z uwagi na to jest ona nieważna i podlegała stwierdzeniu nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył P. J., wnosząc o jej uchylenie w całości oraz uchylenie decyzji ją poprzedzającej z dnia [...] grudnia 2010 r i umorzenie postępowania, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisami. Skarżący zarzucił obu decyzjom naruszenie reguł postępowania administracyjnego oraz prawa materialnego, w szczególnie:
- - art. 7 kpa w związku z art. 28 kpa poprzez nie ustalenie, czy zgłaszającemu przysługuje przymiot strony w niniejszym postępowaniu, a także nie rozważenie słusznego interesu strony, którego ochrona nie pozostaje w tej sprawie w opozycji do interesu społecznego,
- - art 11 kpa - poprzez zaniechanie dążenia do wyjaśnienia stronie podstawy faktycznej i prawnej wydanej decyzji,
- - art. 124 § 2 kpa - poprzez nie wskazanie w uzasadnieniu na jakich podstawach faktycznych organ oparł stwierdzenie, że istnieje przesłanka do stwierdzenia nieważności decyzji,
- - art. 127 § 3 w związku z art. 24 § 1 pkt 5 kpa poprzez wydanie decyzji z upoważnienia Ministra Środowiska - przez tę samą osobę, która wydała decyzję w pierwszej instancji, a która z mocy prawa winna podlegać wyłączeniu z orzekania,
- - art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej w związku z art. 45³ § 1 kc - poprzez nie uwzględnienie prawa przedsiębiorcy do stosowania wyróżnika obok imienia i nazwiska jako nazwy przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc te same argumenty, co w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem jak trafnie w niej podniesiono decyzja Ministra Środowiska z dnia [...] stycznia 2011 r. narusza przepisy prawa procesowego, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z akt administracyjnych niniejszej sprawy wynika, iż autorem zarówno z decyzji z dnia [...] grudnia 2010 r. jak i decyzji z dnia [...] stycznia 2011 r. wydanej po ponownym rozpatrzeniu sprawy była działająca z upoważnienia Ministra Środowiska Dyrektor Departamentu Instrumentów Środowiskowych I. M., nie zaś sam piastun funkcji - czyli Minister Środowiska.
Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 20 maja 2010 r. o sygn. akt I OPS 13/09 (publ. LEX nr 579940), przepis art. 24 § 1 pkt 5 kpa nie ma zastosowania jedynie do osoby piastującej funkcję ministra, w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 4 kpa, w postępowaniu, o jakim mowa w art. 127 § 3 kpa. Należy zatem a contrario przyjąć - na podstawie rozważań zawartych w przedmiotowej uchwale - że przepis art. 24 § 1 pkt 5 kpa ma zastosowanie w postępowaniu, o jakim mowa w art. 127 § 3 kpa w przypadku, gdy funkcję organu wykonuje upoważniony pracownik organu, który wydał decyzję, objętą wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Nie może więc ulegać wątpliwości, że osoba, działająca z upoważnienia Ministra Środowiska, skoro uczestniczyła w wydaniu decyzji poprzedzającej, była wyłączona w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Z uwagi na to, że obie decyzje zostały wydane przez tę samą osobę, działającą w imieniu Ministra Środowiska, to wyczerpana została przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 3 kpa, co zgodnie z art 145 § 1 pkt 1 lit b) p.p.s.a., skutkuje uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.
Organ, rozpoznając ponownie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, weźmie wziąć pod uwagę przedstawioną wyżej ocenę prawną.
Z tego względu, że uchylenie zaskarżonej decyzji Ministra Środowiska nastąpiło wyłącznie z przyczyn proceduralnych, to przedwczesne byłoby dokonywanie przez Sąd merytorycznej oceny zasadności zawartych w skargach zarzutów. Kwestia prawidłowości decyzji Ministra Środowiska z dnia [...] grudnia 2010 r. będzie bowiem przedmiotem ponownej kompleksowej oceny w postępowaniu wszczętym wnioskiem skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy.