Uzasadnienie
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2012r. po rozpatrzeniu odwołania A. i W. K. oraz A. i J. O. uchylił decyzję Starosty P. nr [...] z dnia [...] listopada 2008r. w sprawie dokonania zmiany w ewidencji gruntów i budynków obrębu [...] w zakresie użytków gruntowych w działce nr ewidencyjny nr [...] polegającej na wykazaniu w całej działce użytku gruntowego i klasy bonitacyjnej "R VI" w miejsce dotychczasowych "R VI" i "dr" i umorzył postępowanie przed organem pierwszej instancji.
Powyższa decyzja zapadła w następujących okolicznościach.
Decyzją Starosty P. nr [...] z dnia [...] listopada 2008r. dokonano zmiany w ewidencji gruntów i budynków obrębu [...] w zakresie użytków gruntowych w działce nr ewidencyjny nr [...]. Wskutek odwołania wniesionego od powyższej decyzji przez A. i W. K. oraz A. i J.O. decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2009r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Następnie decyzją z dnia [...] stycznia 2012r. Główny Geodeta Kraju w trybie nadzoru na zasadzie art. 156 § 1 pkt 2 kpa stwierdził nieważność decyzji nr [...] z dnia [...] marca 2009r. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Główny Geodeta Kraju w powołaniu na art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne stwierdził, że stroną postępowania w sprawie zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków powinna być osoba, która posiadał uprawnienia do tego gruntu objętego zmianami tj. ówczesna właścicielka działki nr [...] I.P.
Wskutek stwierdzenia nieważności decyzji organu drugiej instancji do rozpatrzenia pozostało odwołanie złożone przez A. i W. K. oraz A. i J. O. Rozpoznając to odwołanie organ wydał zaskarżoną do sądu administracyjnego decyzję. W jej uzasadnieniu podał, iż według aktualnych danych działka nr 465/1 została zabudowana i w całej działce został wykazany użytek gruntowy – "tereny mieszkaniowe" oznaczony symbolem "B". W tych okolicznościach postępowanie z wniosku J. P. (obecnie D.) o dokonanie zmiany w ewidencji gruntów stało się bezprzedmiotowe i jako takie podlega umorzeniu.
Skargę na powyższą decyzję do sądu administracyjnego wniósł G. K.– następca prawny A. i W. K. W skardze kwestionuje zapis zawarty w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że sporna działka według aktualnej ewidencji gruntów została zabudowana i na całej działce został wykazany użytek "tereny mieszkaniowe". Twierdzi, że w toku postępowania przed sądem powszechnym został utrzymany przechód i przejazd na części działki J. D. stanowiącej drogę. Wobec tego wykazanie w ewidencji, że cała działka stanowi użytek "tereny mieszkaniowe" jest niezgodny ze stanem faktycznym. Zdaniem skarżącego powinien zostać przywrócony zapis użytku droga co do części działki nr [...].
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wchodzi więc tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Innymi słowy, sąd administracyjny nie rozważa kwestii, czy decyzja organu administracji publicznej jest słuszna, lecz czy mieści się w granicach obowiązującego prawa materialnego i procesowego.
Z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) wynika, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w skardze podstawą prawną. Badając pod tym kątem zaskarżoną decyzję, Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżona decyzja naruszyła przepisy procesowe w stopniu uzasadniającym konieczność jej uchylenia.
Główny Geodeta Kraju stwierdzając nieważność decyzji nr [...] z dnia [...] marca 2009r. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] wypowiedział pogląd i ze względu na niego wydał rozstrzygnięcie, że stroną w postępowaniu o wprowadzenie zmiany do ewidencji gruntów i budynków jest wyłącznie podmiot, któremu przysługuje tytuł prawny do nieruchomości objętej postępowaniem w postaci prawa własności. W przypadku działki nr ewidencyjny [...] właścicielem jest I. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] pomimo stanowiska organu nadzoru rozpatrzył merytorycznie odwołanie osób nie mających przymiotu strony i uchylił decyzję Starosty P. nr [...] z dnia [...] listopada 2008r. w sprawie dokonania zmiany. Tymczasem organ odwoławczy nie był uprawniony do odnoszenia się do decyzji starosty bowiem zaskarżyły ją osoby nie mające tytułu prawnego do działki nr [...], czyli nie będące stroną.
W takiej sytuacji organ odwoławczy winien wydać decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Sąd orzekający podziela w tym zakresie uchwałę składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 lipca 1999 r. OPS 16/98, w której przyjęto, że "Stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a. następuje w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a.". Ocena prawna wyrażona w cytowanej uchwale, aczkolwiek z mocy art. 100 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) nie wiąże wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie mniej jednak argumentacja w niej przytoczona pozostaje w pełni aktualna na gruncie obecnie obowiązujących przepisów.
Z tego względu stwierdzenie przez organ odwoławczy, że wnoszący odwołanie nie ma przymiotu strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. skutkować może jedynie umorzeniem postępowania odwoławczego. Nie może zaś powodować rozpatrzenia merytorycznego odwołania, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie.
Wobec tego, że doszło do naruszenia art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1c) p.p.s.a. orzekł jak na wstępie. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a