Uzasadnienie
W dniu 29 listopada 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęło pismo S. D. z dnia 31 października 2011 r. zatytułowane "Skarga". W piśmie tym skarżący kwestionował decyzję Naczelnika Gminy R. podnosząc, iż decyzja ta pozbawiła go spadku po rodzicach i podczas rozpatrywania sprawy został pominięty.
Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi powyższe pismo przekazał do Sądu jako skargę na decyzję własną z dnia [...] października 2011 r. (nr [...]), uchylającą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 1993 r. (nr [...]) i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Z akt sprawy oraz odpowiedzi na skargę wynika, że decyzją z [...] sierpnia 1993 r. Wojewoda [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Gminy R. z dnia [...] czerwca 1979 r. nr [...] o przejęciu na rzecz Skarbu Państwa gospodarstwa rolnego stanowiącego własność W. D..
Wezwany do sprecyzowania skargi (zarządzeniem z dnia 30 listopada 2011 r. oraz zarządzeniem z dnia 5 stycznia 2012 r.) S. D. wyjaśnił (w piśmie procesowym z dnia 8 grudnia 2011 r. oraz z dnia 11 stycznia 2012 r.), iż przedmiotem jego skargi nie jest decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] października 2011 r. Jako przedmiot skargi wskazał natomiast decyzję Naczelnika Gminy R. z dnia [...] czerwca 1979 r. nr [...], wnosząc jednocześnie o sprostowanie i wyjaśnienie jego sprawy spadkowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Jak stanowi art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę do sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Zgodnie natomiast z art. 52 § 2 powołanej ustawy przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Skargę do Sądu wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, przy czym skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 53 § 1 i art. 54 § 1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
W niniejszej sprawie skarżący nie zachował wyżej opisanego trybu wniesienia skargi, wobec czego podlega ona odrzuceniu.
Skarżący jako przedmiot skargi wskazał decyzję Naczelnika Gminy R. z dnia [...] czerwca 1979 r. o przejęciu na rzecz Skarbu Państwa gospodarstwa rolnego stanowiącego własność W. D.. Orzeczenie to zostało wydane przez organ pierwszej instancji na podstawie art. 45 ustawy z dnia 27 października 1977 r. o zaopatrzeniu emerytalnym oraz innych świadczeniach dla rolników i ich rodzin (Dz. U. Nr 32 poz. 140) i służyło od niego odwołanie. Wobec niezłożenia odwołania od powyższej decyzji, stała się ona prawomocna i jako taka nie może stanowić przedmiotu zaskarżenia do sądu administracyjnego.
W tym stanie rzeczy skarga wniesiona przez skarżącego do Sądu na przedmiotową decyzję Naczelnika Gminy R. jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Na marginesie należy zaznaczyć, iż – jak wynika z akt sprawy - postępowanie zainicjowane wnioskiem skarżącego o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji Naczelnika Gminy R. jest w toku, zatem skarżący ma możliwość dochodzenia swoich racji na gruncie postępowania nieważnościowego. Orzeczenia wydane w postępowaniu nieważnościowym podlegają kontroli sądowoadministracyjnej.
Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.