Uzasadnienie
Skarżący A. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na Dyrektora Aresztu Śledczego [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na otrzymanie paczki żywnościowej z uwagi na stan zdrowia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wymienioną wyżej skargę A. K. należy odrzucić jako niedopuszczalną.
Zgodnie z art.113a § 3 kodeksu karnego wykonawczego (dalej k.k.w.) skazany ma prawo otrzymać raz na kwartał paczkę z żywnością o ciężarze nieprzekraczającym wraz z opakowaniem 5 kg. W uzasadnionym wypadku skazany może otrzymać, za zgodą dyrektora zakładu karnego, paczkę przekraczającą dopuszczalny ciężar.
Z § 7 wymienionego wyżej przepisu wynika, że dyrektor zakładu karnego może, na wniosek lub po zasięgnięciu opinii lekarza, zezwolić skazanemu, ze względu na stan jego zdrowia, na dokonywanie dodatkowych zakupów artykułów żywnościowych i otrzymywanie paczek o większym ciężarze.
Art. 32 k.k.w. stanowi, że nadzór nad legalnością i prawidłowością wykonywania kary pozbawienia wolności, kary aresztu, tymczasowego aresztowania, zatrzymania oraz środka zabezpieczającego związanego z umieszczeniem w zakładzie zamkniętym, a także kar porządkowych i środków przymusu skutkujących pozbawienie wolności sprawuje sędzia penitencjarny.
Sędzia penitencjarny, zgodnie z art. 34 § 1 k.k.w., uchyla sprzeczną z prawem decyzję organu wymienionego w art. 2 pkt 5 i 6 k.k.w., o ile dotyczy ona osoby pozbawionej wolności. W art. 2 pkt 5 k.k.w. jako organy postępowania wykonawczego wskazano dyrektora zakładu karnego, aresztu śledczego, a także dyrektora okręgowego i Dyrektora Generalnego Służby Więziennej albo osobę kierującą innym zakładem przewidzianym w przepisach prawa karnego wykonawczego oraz komisję penitencjarną. Na decyzję sędziego penitencjarnego skazanemu przysługuje skarga do sądu penitencjarnego, w którego okręgu wydano decyzję (art. 34 § 2 k.k.w.).
Normy kształtujące podstawy systemu sądownictwa, zawarte w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 roku, zakładają określenie właściwości sądów administracyjnych przez ustawodawcę w sposób pozytywny. Zgodnie bowiem z art. 175 ust. 1 ustawy zasadniczej, wymiar sprawiedliwości w Rzeczypospolitej Polskiej sprawują Sąd Najwyższy, sądy powszechne, sądy administracyjne. Ustrój i właściwość sądów i postępowanie przed nimi określają ustawy (art. 176 ust. 2). Sądy powszechne sprawują wymiar sprawiedliwości we wszystkich sprawach z wyjątkiem spraw ustawowo zastrzeżonych dla właściwości innych sądów (art. 177).
Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta obejmuje również orzekanie o zgodności z ustawami uchwał organów samorządu terytorialnego i aktów normatywnych terenowych organów administracji rządowej (art. 184).
W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, że właściwym do rozpoznania skargi osoby pozbawionej wolności na decyzję Dyrektora Aresztu Śledczego o odmowie wyrażenia zgody na otrzymanie paczki żywnościowej jest sąd powszechny jakim jest sąd penitencjarny. Wymaga to oczywiście wyczerpania trybu odwoławczego, to jest najpierw należy zwrócić się do sędziego penitencjarnego o uchylenie decyzji Dyrektora Aresztu Śledczego, a następnie od orzeczenia sędziego penitencjarnego można złożyć skargę do sądu penitencjarnego.
Mając na uwadze powyższe argumenty skargę A. K. należało odrzucić. Zgodnie bowiem z treścią art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku, poz. 270) sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Z przytoczonych wyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.