Uzasadnienie
Pismem z dnia 11 stycznia 2010 r. (data stempla pocztowego) D. B. wniosła do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. w przedmiocie wymeldowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.
W toku postępowania sądowoadministracyjnego dnia 10 stycznia 2012 r. Skarżąca zmarła, co znajduje potwierdzenie w odpisie skróconym aktu zgonu (k. 211).
Na rozprawie w dniu 8 marca 2012 r. stawili się kurator ustanowiony dla D. B., której miejsce pobytu nie było znane oraz ustanowiony z urzędu profesjonalny pełnomocnik Skarżącej. Pełnomocnik Skarżącej wniósł o umorzenie postępowania oraz o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, które nie zostały opłacone w całości ani w części.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. art. 161 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa" Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania.
Przedmiotem niniejszego postępowania było wymeldowanie Skarżącej z pobytu stałego z budynku nr [...] przy ul [...] w Z., zatem kwestia z zakresu obowiązku meldunkowego.
Stwierdzić należy, iż prawa i obowiązki wynikające z zameldowania czy też wymeldowania są ściśle związane z osobą której dotyczą, gdyż pozostają w związku z interesem prawnym takiej osoby, nie podlegają dziedziczeniu ani zbyciu, nie przechodzą również na następców prawnych (są to prawa osobiste).
Dodatkowo zauważyć należy, że w myśl art. 17 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 tj. ze zm.) zgon zgłoszony w urzędzie stanu cywilnego zastępuje wymeldowanie osoby zmarłej.
Skoro przedmiot postępowania odnosił się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, zatem z chwilą śmierci D. B. brak jest podstaw do dalszego prowadzenia postępowania w niniejszej sprawie. Wobec powyższego postępowanie sądowoadministracyjne należało umorzyć, o czym na podstawie art. 161 § 1 pkt 2 ppsa Sąd orzekł w pkt 1 sentencji postanowienia.
W pkt 2 sentencji postanowienia, na podstawie art. 250 ppsa, przyznano wynagrodzenie ustanowionemu z urzędu radcy prawnemu.
Pełnomocnikowi ustanowionemu w sprawie na podstawie art. 244 ppsa, przysługuje wynagrodzenie w zakresie ustanowionym w art. 250 tejże ustawy. Zgodnie z treścią art. 250 ppsa wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, a także stawki minimalne opłat za czynności radcowskie określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem".
W myśl § 15 powołanego rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych o których mowa w rozdziałach 3 i 4 oraz niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego. Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji wynosi 240 zł.
Skoro w niniejszej sprawie o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu zwrócił się radca prawny, to winien on otrzymać wynagrodzenie wg stawki określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia w wysokości 240 zł. Powyższą kwotę podwyższono o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności, tj. 23 % w myśl art. 146a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.).
W pkt 3 sentencji postanowienia – na podstawie art. 213 pkt 1 ppsa - orzeczono o wynagrodzeniu dla kuratora Skarżącej, której miejsce pobytu nie było znane.
Zgodnie z art. 211 ppsa, koszty sądowe obejmują opłaty sądowe i zwrot wydatków. Stosownie zaś do treści art. 213 pkt 1 ppsa do wydatków zalicza się w szczególności należności tłumaczy i kuratorów ustanowionych w danej sprawie.
Zasady wynagradzania kuratorów uregulowane zostały w § 3 i § 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 sierpnia 1982 roku w sprawie stawek, warunków przyznawania i wypłaty ryczałtu przysługującego sędziom i pracownikom sądowym za dokonanie oględzin oraz stawek należności kuratorów (Dz. U. Nr 27 poz. 197 ze zm.), dalej jako "rozp". Stosownie do § 3 ust. 1 rozp. wysokość wynagrodzenia kuratorów ustanowionych w poszczególnych sprawach zależy w każdym wypadku od rodzaju sprawy, stopnia jej zawiłości i nakładu pracy kuratora. Stosownie zaś do § 3 ust. 2 rozp. wysokość wynagrodzenia kuratorów ustala się według przepisów określających opłaty za czynności zespołów adwokackich. Wysokość wynagrodzenia kuratorów nie będących adwokatami nie może przekraczać 50 % stawki zasadniczego wynagrodzenia przewidzianego dla adwokata.
Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji wynosi 240 zł.
Biorąc pod uwagę, że ustanowiony w sprawie kurator nie jest adwokatem oraz uwzględniając poniesiony przez niego nakład pracy, a także rodzaj i stopień zawiłości sprawy, stwierdzono, iż należne wynagrodzenie wynosić będzie 50 % stawki minimalnej, to jest 120 zł.