Uzasadnienie
R. J. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o przyznanie mu prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego w postępowaniu dotyczącym jego skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2011 r. nr [...].
W uzasadnieniu wniosku oraz w oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawca wskazał, że prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, a jedynym jego dochodem jest zasiłek stały z miejskiego ośrodka pomocy społecznej w wysokości 444 zł. Skarżący nie posiada żądnego majątku, zgromadzonych środków finansowych, ani przedmiotów wartościowych. Z informacji podanych przez skarżącego w nadesłanym formularzu PPF wynika, że w stosunku do skarżącego orzeczono umiarkowany stopień niepełnosprawności.
Mając powyższe na uwadze należało zważyć, co następuje:
Przyznanie prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady, iż strony ponoszą koszty postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie (art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.). Z dyspozycji art. 243 § 1, oraz art. 245 §§ 1-3 p.p.s.a. wynika, że właściwy sąd administracyjny może na wniosek strony, złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku, przyznać jej prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. W rozpoznawanej sprawie skarżąca wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego z urzędu, a zatem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Warunkiem przyznania prawa pomocy w tym zakresie jest wykazanie przez wnioskodawcę, że nie jest on w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).
Ocena okoliczności przedstawionych w złożonym wniosku uzasadnia przyznanie wnioskodawcy prawa pomocy w żądanym zakresie. Należy bowiem stwierdzić, że jedyny dochód, którym wnioskodawca dysponuje, tj. 444 zł miesięcznie netto nie tylko nie pozwala na poczynienie oszczędności, które mogłyby zostać przeznaczone na pokrycie kosztów sądowych, ale nie wystarcza nawet na pokrycie kosztów bieżącego utrzymania skarżącego. W tych warunkach należało uznać, że zdobycie przez skarżącego, będącego osobą niepełnosprawną, bezrobotną, jakichkolwiek środków na sfinansowanie jego udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., należało postanowić jak w sentencji.