Uzasadnienie
W piśmie z dnia 14 czerwca 2017 r. Okręg [...] Polskiego Związku Wędkarskiego w [...], reprezentowany przez adwokata, wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] maja 2017 r. nr [...], którym utrzymano w mocy postanowienie Starosty [...] z [...] lutego 2017 r. o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie zmiany właścicieli użytków gruntowych po wodami jeziora [...] – na działce nr [...] w obrębie [...].
Skarga wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 22 czerwca 2017 r., następnie w dniu 29 czerwca 2017 r. (data stempla pocztowego) Sąd przekazał ją [...] Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego celem udzielenia odpowiedzi na skargę i nadesłania akt sprawy.
Skarga wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy wpłynęła do Sądu w dniu 31 lipca 2017 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu, ponieważ została wniesiona z uchybieniem ustawowego terminu.
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. dalej zwanej P.p.s.a.), skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Z kolei art. 54 § 1 P.p.s.a. stanowi, że skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi.
Należy mieć na uwadze, że z dniem 1 czerwca 2017 r. znowelizowano powyższą ustawę dodając m.in. art. 53 § 4, zgodnie z którym termin, do wniesienia skargi uważa się za zachowany także wtedy, gdy przed jego upływem strona wniosła skargę wprost do sądu administracyjnego. W takim przypadku sąd ten niezwłocznie przesyła skargę odpowiednio do organu, który wydał zaskarżone rozstrzygnięcie, wydał akt lub podjął inną czynność, będącą przedmiotem skargi.
Jednakże zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935) przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.
Oznacza to, że skarga może być wniesiona bezpośrednio do Sądu, z zachowaniem terminu jedynie na akty lub czynność organów dokonane po dniu wejścia w życie tej ustawy – czyli po dniu 1 czerwca 2017 r.
Zaskarżone zaś w niniejszej sprawie postanowienie zostało wydane w dniu [...] maja 2017 r. – zatem nie miał zastosowania przepis art. 53 § 4 P.p.s.a.
Zostało ono doręczone pełnomocnikowi Skarżącego w dniu 23 maja 2017 r. Mimo, że zawierało prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie jego zaskarżenia, pełnomocnik Skarżącego, nie stosując się do niego, wniósł w dniu 20 czerwca 2016 r. (data stempla pocztowego) skargę bezpośrednio do Sądu.
Daty tej nie można jednak uznać za dzień wniesienia skargi.
Skarga po wpłynięciu do Sądu została zarejestrowana w dzienniku korespondencji ogólnej i w dalszej kolejności, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału IV z 22 czerwca 2017 r., przekazana organowi celem udzielenia odpowiedzi na skargę i nadesłania akt sprawy. Przekazanie skargi nastąpiło za pośrednictwem operatora pocztowego w dniu 29 czerwca 2017 r. (data stempla pocztowego) i datę tę należy uznać za dzień wniesienia skargi.
Podsumowując stwierdzić należy, że skoro zaskarżone postanowienie doręczono pełnomocnikowi Skarżącego w dniu 23 maja 2017 r., to termin na wniesienie skargi do Sądu upłynął w dniu 22 czerwca 2017 r. Natomiast skarga w niniejszej sprawie została skutecznie wniesiona w dniu 29 czerwca 2017 r., kiedy to Sąd, przesłał ją do organu - zgodnie z zasadą wynikającą z art. 54 § 1 P.p.s.a.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. należało orzec jak w pkt 1 sentencji.
W pkt 2 orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.