Uzasadnienie
W piśmie z dnia [...] czerwca 2016 r. A. W. wniósł za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na uchwałę Rady [...] z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w sprawie określenia szczegółowego sposobu i zakresu świadczenia usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości w [...] i zagospodarowania tych odpadów.
Zarządzeniem z dnia [...] lutego 2017 r. Przewodnicząca Wydziału wezwała skarżącego do uzupełnienia, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi, jej braków fiskalnych poprzez uiszczenie wpisu od wniesionej skargi w kwocie 300 zł.
Wezwanie powyższe, wraz ze stosownym pouczeniem o konsekwencjach jego niewykonania, zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 24 lutego 2017 r. Zatem siedmiodniowy termin do dokonania powyższej czynności bezskutecznie upłynął w dniu 3 marca 2017 r. Pomimo tego, do dnia podjęcia niniejszego rozstrzygnięcia, skarżący nie wykonał zarządzenia Przewodniczącej Wydziału. Nadesłał natomiast w dniu 2 marca 2017 r. (data nadania pisma w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego) wniosek cofający skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.) od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały, a pismem takim jest między innymi skarga.
Zgodnie z art. 220 § 3 powołanej ustawy, skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd, a jak wynika z akt sprawy, skarżący nie wykonał zarządzenia Przewodniczącej Wydziału i nie uiścił wymaganego wpisu sądowego.
Wobec powyższego, na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.
Jednocześnie wyjaśnić należy, że cofnięcie skargi dokonane wnioskiem z dnia 2 marca 2017 r. jest bezskuteczne i nie wywołuje żadnych skutków prawnych, a to z tej przyczyny, że rozpatrzenie oświadczenia strony o cofnięciu skargi jest prawnie możliwe i dopuszczalne wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera żadnych braków formalnych i fiskalnych, które uniemożliwiałyby jej rozpoznanie. W niniejszej sprawie oświadczenie z dnia [...] marca 2017 r. cofające skargę było poprzedzone stosownym wezwaniem z dnia [...] lutego 2017 r. do uzupełnienia braków fiskalnych skargi, które nie zostały uzupełnione, a to powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 220 § 3 powyższej ustawy, mimo jej cofnięcia, a nie umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 powołanej ustawy. Wobec tego oświadczenie cofające skargę nie mogło wywrzeć przed Sądem określonych skutków ze względu na wystąpienie negatywnej przesłanki wykluczającej jego uwzględnienie.