Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 27 kwietnia 2010 r. uczestnicy postępowania: M.M., M. S. i J. S. wnieśli o sprostowanie sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lutego 2010 r. wydanego w sprawie ze skargi M. C. i M. C. w ten sposób, iż w pkt 1 sentencji wyroku w miejsce zapisu:,,uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...]" wpisać zapis:,, uchyla zaskarżoną decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] października 2009 r. nr [...] i poprzedzającą ją decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...]" lub:,, uchyla zaskarżoną decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] października 2009 r. nr [...] i poprzedzającą ją decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2002 r. nr [...]".
Zdaniem wnioskodawców, zapis zawarty w pkt 1 sentencji wyroku jest nieprecyzyjny oraz sprzeczny z treścią uzasadnienia wyroku. Tak sformułowany zapis daje bowiem podstawę aby przypuszczać, iż przedmiotowym wyrokiem Sąd uchylił inną decyzję wydaną przed dniem [...] sierpnia 2009 r., a zatem niekoniecznie decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. To z kolei, jak twierdzą wnioskodawcy, daje podstawę aby domniemywać, że chodzi o możliwość instancyjnego uchylenia również decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2002 r. nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W myśl art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpni. 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej P.p.s.a.) sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. W doktrynie i orzecznictwie powszechnie przyjęty jest pogląd, iż oczywistość omyłki musi jednoznacznie wynikać z treści orzeczenia w sposób pozwalający na natychmiastowe jej rozpoznanie. Pojęcie oczywistej omyłki nie dotyczy więc ani przeoczenia, jakiego sąd się dopuścił przy rozstrzygnięciu sprawy, ani niezgodności sentencji z następnie sporządzonym uzasadnieniem (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, komentarz, J. P. Tarno, LexisNexis, Warszawa 2006, s. 341). Tryb sprostowania, nie może również prowadzić do zmiany ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd w sprawie.
Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż wniosek złożony przez uczestników postępowania nie mógł zostać uwzględniony.
W ocenie wnioskodawców zapis zawarty w pkt 1 sentencji wyroku z dnia 18 lutego 2010 r. wymaga sprostowania, bowiem jest niejasny, a ponadto daje podstawę aby przypuszczać, iż intencją Sądu było również uchylenie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2002 r. nr [...]. Z twierdzeniem takim nie sposób się zgodzić.
Należy mieć na uwadze, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 lutego 2010 r., w wyniku uwzględnienia skargi M. C. i M. C. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] października 2009 r. nr [...], w pkt 1 sentencji powyższego wyroku uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...]. Powyższy zapis jednoznacznie wskazuje, iż na mocy powyższego wyroku zostały uchylone dwie decyzje Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, tj. decyzja z dnia [...] października 2009 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzja z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...].
W ocenie Sądu nieuprawniona jest zatem argumentacja wnioskodawców, iż zapis zawarty w pkt 1 sentencji przedmiotowego wyroku pozwala domniemywać, iż wyrokiem z dnia 18 lutego 2010 r. uchylona została również decyzja Wojewody [...] z dnia [...] października 2002 r. nr [...].
Należy jednocześnie podkreślić, iż wnioskowana modyfikacja pkt 1. sentencji wyroku, polegająca na wpisaniu słów,, uchyla zaskarżoną decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] października 2009 r. nr [...] i poprzedzającą ją decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2002 r. nr [...]", wykraczałaby poza wyznaczone przepisem art. 156 § 1 ustawy P.p.s.a. granice sprostowania orzeczenia, które ze swej istoty służy jedynie wyeliminowaniu z wyroku bądź jego uzasadnienia błędów o charakterze czysto technicznym (np. oczywistych pomyłek w pisowni nazwisk) jakie mogły powstać w trakcie jego sporządzania.
Skoro zatem zapis zawarty w pkt 1 sentencji wyroku nie zawiera niedokładności, omyłek, czy błędów pisarskich, natomiast wniosek M. M., M. S.i J. S. nie dotyczy sprostowania tego rodzaju błędów lub omyłek, które wymagałyby sprostowania w trybie art. 156 § 1 ustawy P.p.s.a., to oznacza, że nie ma on usprawiedliwionych podstaw.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 156 § 1 i 2 ustawy P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.