Uzasadnienie
[...] Spółdzielnia [...] w P. w likwidacji wniosła do Sądu skargę na wskazane w sentencji postanowienie.
W skardze zawarto wniosek o zwolnienie z opłaty sądowej.
Pismem z 9 lipca 2015 r. Sąd wezwał skarżącego do uzupełnienia braku formalnego skargi - w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi - poprzez nadesłanie dokumentu, z którego wynika sposób reprezentacji skarżącego.
Skarżący w odpowiedzi na wezwanie nadesłał kopię wypisu z dawniej obowiązującego rejestru spółdzielni informując, że oryginał znajduje się z Sądzie Rejonowym w O. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do art. 247 P.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.
Oczywista bezzasadność skargi zachodzi, gdy przepisy prawa jasno i jednoznacznie, bez konieczności dokonywania głębszej analizy prawnej, wykluczają możliwość uznania żądania skarżącego.
W ocenie Sądu skarga jest oczywiście bezzasadna, ponieważ nie uzupełniono w terminie braku formalnego skargi polegającego na braku dokumentu, z którego wynika sposób reprezentacji Skarżącego.
Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Wymaganie odnośnie obowiązku przedstawienia dokumentu dotyczącego reprezentacji zostało określone w art. 29 P.p.s.a. Jak wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu 13 lipca 2015 r. Siedmiodniowy termin do uzupełnienia powyższego braku formalnego skargi upłynął więc 20 lipca 2015 r. (poniedziałek). Skarżący w tym terminie nie wykonał prawidłowo wezwania, gdyż nadesłał jedynie kopię wypisu z dawniej obowiązującego rejestru spółdzielni. Nie stanowi jego wykonania poinformowanie Sądu, gdzie znajduje się stosowny dokument.
Nienadesłanie żądanego dokumentu powoduje odrzucenie skargi (art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.).
Reasumując: w ocenie Sądu skarga jest oczywiście bezzasadna, a w tej sytuacji prawo pomocy nie przysługuje (art. 247 P.p.s.a.).
Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 254 § 1 i art. 247 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.