Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 28 marca 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 1959/13

Uzasadnienie

Wnioskiem z dnia 14 czerwca 2012 r. T. T. zwrócił się do Wojewody [...] o udzielenie mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Powyższy wniosek został złożony w trybie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej polskiej i ustawy o cudzoziemcach (Dz. U. nr 191, poz. 1133 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o abolicji".

W wniosku Cudzoziemiec wskazał, że:

1. 1. od września 2007 r. przebywa nielegalnie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (pkt E.IV wniosku, k. 3-4 akt adm.),
2. 2. w ostatnich 5 latach przed złożeniem wniosku nie odbywał podróży zagranicznych ani nie przebywał za granicą (pkt E.V wniosku, k. 4 akt adm.).

Decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. Wojewoda [...] odmówił udzielenia wnioskodawcy zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Cudzoziemiec wniósł odwołanie od powyższej decyzji.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu powyższej decyzji wskazano, że:

1. 1. [...] marca 2009 r. wnioskodawca został zatrzymany przez funkcjonariuszy Straży Granicznej w pociągu relacji [...] i wylegitymował się paszportem zawierającym pozwolenie pobytu w R. od [...] sierpnia 2008 r. do [...] sierpnia 2010 r.; w toku przesłuchania przeprowadzonego po zatrzymaniu [...] marca 2009 r. wnioskodawca zeznał, że w 2007 r. przybył do R. i od tego czasu mieszka i pracuje w O., zaś do Rzeczypospolitej Polskiej przyjechał na jeden dzień w 2008 r. oraz [...] marca 2009 r. do chorego wujka i wracając od niego został zatrzymany; Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2009 r. orzekł o wydaleniu wnioskodawcy z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
2. 2. podczas przesłuchania w niniejszej sprawie 16 marca 2012 r. wnioskodawca przyznał, że miał prawo pobytu w R., a w trakcie postępowania wydaleniowego zakończonego decyzją z [...] marca 2009 r. stwierdził, że mieszka w tym kraju jedynie z obawy przed pozbawieniem go prawa w nim pobytu; organ uznał podany przez wnioskodawcę powód zamieszkania w R. jako nieprzekonujący; zaznaczył, że trudno dać wiarę cudzoziemcowi, iż mając prawo do legalnego pobytu w R. mieszkałby nielegalnie na terenie Rzeczypospolitej Polskiej; wnioskodawca został pouczony na str. 7 wniosku o skutkach podania w nim fałszywych informacji.

Powyższe zdaniem organu oznacza, że:

1. 1. zostało obalone określone w art. 3 ust. 4 ustawy o abolicji domniemanie nieprzerwanego pobytu cudzoziemca w Rzeczypospolitej Polskiej od dnia 20 grudnia 2007 r.,
2. 2. wnioskodawca złożył wniosek zawierający fałszywe informacje co do wyjazdów zagranicznych w ostatnich 5 latach przed złożeniem wniosku, przez co zaistniały przesłanki do odmowy udzielenia zezwolenia odpowiednio z art. 3 ust. 2 pkt 1 oraz pkt 3 ustawy o abolicji.

T. T. wniósł skargę na decyzję organu odwoławczego wskazując:

1. 1. odnośnie nieprzerwanego pobytu w Rzeczypospolitej Polskiej od dnia 20 grudnia 2007 r - że wydalenie go z Rzeczypospolitej Polskiej do R. w marcu 2009 r. jest dowodem na jego pobyt na terenie Rzeczypospolitej Polskiej,
2. 2. odnośnie podania we wniosku fałszywych informacji - że informacji o swoim wyjeździe do R. nie zataił świadomie, gdyż:
3. a) źle zrozumiał zawarte we wniosku wyjaśnienie o sposobie jego wypełnienia oraz pouczenie o skutku złożenia fałszywych informacji, jako że były one udzielone w nieznanych mu językach angielskim i francuskim oraz nieznanym mu w wystarczającym stopniu języku polskim,
4. b) jeszcze w toku postępowania sprostował informacje o podróżach zagranicznych, informując o swoim pobycie na terenie R.; jeśli coś w tych informacjach nie jest jasne, jest skutkiem upływu czasu oraz okoliczności, że nie miał możliwości swobodnej wypowiedzi, gdyż jedynie odpowiadał na zadane mu pytania,
5. c) nie miał powodów do zatajenia kilkudniowego wyjazdu, który nie przerywa nieprzerwanego pobytu na terenie Rzeczypospolitej Polskiej,
6. d) wyjazd z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do R. w marcu 2009 r. nie może być uznany za podróż zagraniczną lub pobyt za granicą, ponieważ wyjazd ten nastąpił w wyniku deportacji (przymusowego wydalenia na podstawie stosownej decyzji).

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

W sprawie sporne było czy skarżący:

1. 1. co najmniej od 20 grudnia 2007 r. nieprzerwanie - w rozumieniu art. 1 pkt 1 w zw. z art. 3 ust. 5 ustawy o abolicji - przebywał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz
2. 2. przebywał w R. w ostatnich 5 latach przed złożeniem wniosku, czego nie ujawnił we wniosku.

Odnośnie nieprzerwanego pobytu co najmniej od 20 grudnia 2007 r. na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej należy wskazać, że w ocenie Sądu przedwczesne są konstatacje orzekających w sprawie organów, że skarżący nie spełnił przesłanki z art. 1 pkt 1 ustawy o abolicji, jednak powyższe uchybienie nie miało wpływu na wynik sprawy, ponieważ zasadna jest odmowa udzielenia zezwolenia z uwagi na przesłankę z art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy o abolicji.

Jeżeli chodzi o tą przesłankę należy wskazać, że cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli w postępowaniu w sprawie udzielenia tego zezwolenia został złożony wniosek zawierający fałszywe informacje.

Przyznać należy rację organowi, że skarżący podał we wniosku fałszywą informację, że w ostatnich 5 latach przed złożeniem wniosku (czyli od 14 czerwca 2007 r.) nie przebywał za granicą (pkt E.V wniosku, k. 4 akt adm.).

Z materiału dowodowego wynika bowiem, że skarżący w marcu 2009 r. w wykonaniu decyzji Wojewody [...] z [...] marca 2009 r. został wydalony z Rzeczypospolitej Polskiej do R. Już sama ta okoliczność oznacza, że w ostatnich 5 latach przed złożeniem wniosku przebywał za granicą. Z punktu widzenia skutku podania fałszywej informacji w tym przedmiocie we wniosku (tj. odmowy udzielenia zezwolenia) nie ma znaczenia, że przyczyną tego pobytu było wykonanie decyzji o wydaleniu skarżącego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zwłaszcza wobec okoliczności, że skarżący posiadał prawo do pobytu na terenie R. od [...] sierpnia 2008 r. do [...] sierpnia 2010 r., zaś w toku przesłuchania przeprowadzonego po zatrzymaniu [...] marca 2009 r. zeznał, że w 2007 r. przybył do R. i od tego czasu mieszka i pracuje w O., zaś do Rzeczypospolitej Polskiej przyjechał na jeden dzień w 2008 r. oraz [...] marca 2009 r. do chorego wujka i wracając od niego został zatrzymany.

Nie można uwzględnić argumentów skargi zmierzających do wykazania, że skarżący nie zataił świadomie pobytu w R., gdyż:

1. 1. źle zrozumiał zawarte we wniosku wyjaśnienie o sposobie jego wypełnienia oraz pouczenie o skutku złożenia fałszywych informacji, jako że były one udzielone w nieznanych mu językach angielskim i francuskim oraz nieznanym mu w wystarczającym stopniu języku polskim - przepis art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy o abolicji wiąże skutek w postaci odmowy udzielenia zezwolenia z podaniem fałszywych informacji; oznacza to, że skarżący powinien w swoim zakresie zapewnić sobie warunki umożliwiające mu zrozumienie treści i pouczenia wniosku (np. posłużenie się pomocą osoby władającej językiem polskim, angielskim lub francuskim w wystarczającym stopniu); skarżący wniosek ten podpisał, co uzasadnia stwierdzenie, że zapoznał się z jego treścią i zrozumiał ją, gdyż w przeciwnym wypadku nie byłby go wypełniał i wnosił do organu; nie jest zgodne z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego przyjęcie jako wiarygodne twierdzenia, że cudzoziemiec w tak istotnej dla swojego życia sprawie składa oświadczenie nie znając znaczenia jego treści, zwłaszcza w sytuacji gdy nieprawdziwa informacja dotyczy kwestii istotnych, a więc przemieszczania się do kraju, w którym ze względu na legalny status pobytu można domniemywać, że przebywał; nie sposób zatajenia informacji o tym fakcie uważać wobec tego za przypadkową pomyłkę;
2. 2. jeszcze w toku postępowania sprostował informacje o podróżach zagranicznych, informując o swoim pobycie na terenie R., a jeśli coś w tych informacjach nie jest jasne, jest skutkiem upływu czasu oraz okoliczności, że nie miał możliwości swobodnej wypowiedzi, gdyż jedynie odpowiadał na zadane mu pytania - nie można uwzględnić tego argumentu z uwagi na to, że art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy o abolicji wiąże skutek odmowy udzielenia zezwolenia już ze złożeniem wniosku zawierającego fałszywe informacje; sprostowanie informacji w toku postępowania, w szczególności wobec zadania szczegółowych pytań wskazujących stronie, że organ dysponuje istotnymi informacjami podważającymi dotychczasowe twierdzenia cudzoziemca, nie ma wpływu na rozstrzygnięcie z uwagi na wcześniejsze zaistnienie podstawy do odmowy udzielenia zezwolenia;
3. 3. nie miał powodów do zatajenia kilkudniowego wyjazdu, który nie przerywa nieprzerwanego pobytu na terenie Rzeczypospolitej Polskiej - ponieważ z punktu widzenia skutku podania fałszywej informacji w tym przedmiocie we wniosku (tj. odmowy udzielenia zezwolenia) nie ma znaczenia długość pobytu za granicą Rzeczypospolitej Polskiej; gdyby istotne w sprawie mogło być wyłącznie podanie fałszywych informacji co do faktów, których ujawnienie powodowałoby odmowę uwzględnienia wniosku z innych ustawowych powodów, zamieszczenie pkt 3 w art. 3 ust. 2 ustawy o abolicji nie znajdowałoby żadnego racjonalnego uzasadnienia; ujawnienie innych podstaw odmowy wystarczająco uzasadniałoby nieuwzględnienie wniosku;
4. 4. wyjazd z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do R. w marcu 2009 r. nie może być uznany za podróż zagraniczną lub pobyt za granicą, ponieważ wyjazd ten nastąpił w wyniku deportacji (przymusowego wydalenia na podstawie stosownej decyzji) - w istocie deportacja skutkuje opuszczeniem terenu danego państwa, co nie mogło budzić wątpliwości wypełniającego formularz; gdyby nawet deportacji nie określić mianem podróży, to jednak w jej wyniku nastąpił (choćby krótkotrwały - jak sugeruje skarżący) pobyt za granicą, a co do tej okoliczności w formularzu także żądano informacji; w kontekście danej sprawy, wobec wskazanych wcześniej uwarunkowań - wagi informacji o wyjeździe akurat do R. w kontekście ogólnej oceny wiarygodności twierdzeń cudzoziemca o nieprzerwanym przebywaniu w Polsce - jej nie udzielenie nie mogło być ocenione jako następstwo nieporozumienia.

Konkludując należy wskazać, że organ zgodnie z prawem odmówił skarżącemu udzielenia zezwolenia z powodu podania we wniosku fałszywej informacji w zakresie pobytów za granicą w ostatnich 5 latach od złożenia wniosku.

Wobec powyższego Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).