Uzasadnienie
P. F. w imieniu własnym oraz jako przedstawiciel ustawowy małoletniego syna M. F. (dalej: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. w przedmiocie uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania na pobyt stały.
Następnie zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału IV Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 października 2014 r. skarżący zostali wezwani do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 100 zł, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia odpisu zarządzeń, pod rygorem odrzucenia skargi. Ze zwrotnych potwierdzeń odbioru wynika, że powyższe wezwania zostały doręczone w dniu 13 października 2014 r.
Po sprawdzeniu w rejestrze opłat sądowych ustalono, że do dnia 3 listopada 2014 r. skarżący nie uiścili wpisu sądowego od skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Przepis art. 230 § 1 i § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej zwana: "P.p.s.a.") stanowi, że od pism wszczynających postępowanie przed sądami administracyjnymi w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Do pism takich należy skarga. Jeśli zatem należny wpis nie został uiszczony, wzywa się wnoszącego skargę do jego uiszczenia.
Zgodnie zaś z art. 220 § 3 P.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
Zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisów, zawierające prawidłowe pouczenie o skutkach niezastosowania się do wezwania w wyznaczonym terminie, doręczono 13 października 2014 r. Siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisów rozpoczął zatem bieg 14 października 2014 r. i upłynął 20 października 2014 r. (poniedziałek), zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 § 1 P.p.s.a.
Pomimo prawidłowego pouczenia o sposobie i terminie uiszczenia wpisu oraz o skutkach niezastosowania się do wezwania, skarżący wpisu nie uiścili.
Sąd, w tym stanie rzeczy, uznał na podstawie art. 220 § 1 zdanie 1 i 2 oraz § 3 P.p.s.a. w związku z art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a., że zasadne jest odrzucenie skargi.