Uzasadnienie
Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. w wyniku rozpatrzenia odwołania D. A., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...]marca 2015 r. którą nakazano D. A., prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą D. A., usunięcie, w terminie do [...]czerwca 2015 roku, gruzu betonowego zgromadzonego na działce nr [...], położonej przy ul. P. w C. i poświadczenie usunięcia odpadów kartami przekazania odpadów wystawionymi przez uprawnione jednostki posiadające zezwolenie na zbieranie i transport odpadów.
Stan sprawy przedstawia się następująco:
Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte z urzędu przez Prezydenta Miasta C. w dniu [...]stycznia 2015 r. Podczas wizji lokalnej, przeprowadzonej w dniu [...]lutego 2015 r., stwierdzono, że na terenie przedmiotowej działki znajdują się odpady oznaczone w załączniku do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 grudnia 2014 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. z 2014 r., poz. 1923) kodem 17 01 01 - odpady betonu oraz gruz betonowy z rozbiórek i remontów a zgromadzony gruz zajmuje powierzchnię ok. 25m x ok. 20m. Właściciel działki D. A. oświadczył, że gruz był zwożony na teren nieruchomości od czerwca 2014 r. i po rozkruszeniu zostanie wykorzystany jako podsypka do utwardzenia kostką brukową sąsiedniej działki. Z przeprowadzonej wizji lokalnej sporządzono protokół oraz dokumentację fotograficzną. W toku postępowania wyjaśniającego organ I instancji ustalił, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przedmiotowa działka nie jest przeznaczona do składowania lub magazynowania odpadów, zaś w ewidencji gruntów oznaczona jest jako grunt orny.
Na podstawie powyższych ustaleń Prezydent Miasta C. decyzją z dnia [...]marca 2015 r. nakazał D. A. usunięcie przedmiotowego gruzu powołując się na art. 26 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r. poz. 21 ze zm.).
Odwołanie od powyższej decyzji wniósł D. A..
Skarżący podniósł, że gruz betonowy zlokalizowany na w/w działce jest używany jako materiał na podsypkę w prowadzonych przez niego pracach związanych z utwardzeniem powierzchni działki, zaś w świetle ustawy o odpadach, użycie odpadów z betonu oraz gruzu betonowego z rozbiórek i remontów do utwardzenia powierzchni jest dopuszczalne. Podkreślił, że zgromadzony gruz betonowy jest sukcesywnie zużywany i jego ilość, wraz z kolejnymi etapami utwardzania działki zmniejsza się.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. podzieliło stanowisko organu I instancji i decyzją z dnia [...]kwietnia 2015 r. utrzymało w mocy w/w decyzję Prezydenta Miasta C..
Organ odwoławczy zaznaczył, że nie ulega wątpliwości, że teren, na którym znajduje się gruz nie jest przeznaczony do składowania lub magazynowania odpadów. Zgodnie bowiem z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "P. " w C., uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Miasta C., z dnia [...] marca 2003 roku (Dz. Urz. Woj. M. Nr [...], poz. [...]), teren ten jest przeznaczony pod zieleń z funkcją rekreacji, ciąg pieszy oraz pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Wskazał, że art. 26 ust. 1 ustawy stanowi, że posiadacz odpadów jest obowiązany do niezwłocznego usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania.
Z kolei, stosownie do regulacji art. 26 ust. 2 ustawy, w przypadku nieusunięcia odpadów zgodnie z ust. 1, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji wydawanej z urzędu, nakazuje posiadaczowi odpadów usunięcie odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania, z wyjątkiem gdy obowiązek usunięcia odpadów jest skutkiem wydania decyzji o cofnięciu decyzji związanej z gospodarką odpadami. Organ odwoławczy wskazał, że wykładnia przytoczonych przepisów prowadzi do wniosku, że niewykonanie przez posiadacza odpadów obowiązku niezwłocznego usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania, obliguje właściwego miejscowo wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, do wydania z urzędu, decyzji nakazującej posiadaczowi odpadów usunięcie ich z tego miejsca. Z dokonanych ustaleń wynika, iż skarżący, jako posiadacz odpadów w postaci gruzu betonowego, nie wykonał określonego w art. 26 ust. 1 ustawy, obowiązku niezwłocznego ich usunięcia z miejsca nieprzeznaczonego do składowania lub magazynowania odpadów.
Z oświadczenia samego skarżącego wynika, iż przedmiotowy gruz był zwożony na działkę nr [...], od czerwca 2014 r., a więc znajduje się tam od kilku miesięcy. Zaznaczył, że wprawdzie skarżący deklaruje sukcesywny odzysk tego odpadu, poprzez jego użycie do utwardzenia terenu sąsiedniej działki, co w świetle przepisów rozporządzenia jest jedną z dopuszczalnych metod odzysku tych odpadów, pod warunkiem zachowania wymogów określonych w załączniku do rozporządzenia, jednak nie zmienia to faktu, iż odpady te nadal znajdują się na terenie nieprzeznaczonym do ich składowania bądź magazynowania. Sam skarżący nie jest zaś w stanie wskazać terminu zakończenia procesu odzysku odpadów, poprzez ich wykorzystanie do utwardzenia powierzchni sąsiedniej działki, co byłoby równoznaczne z ich usunięciem z działki nr [...].
Konkludując Kolegium stwierdziło, że skoro skarżący nie wykonał ciążącego na nim obowiązku usunięcia odpadów w postaci gruzu betonowego, z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania, to zgodnie z art. 26 ust. 2 ustawy, obowiązkiem organu I instancji było nakazanie mu wykonania tego obowiązku. Decyzja w przedmiocie nakazania posiadaczowi odpadów, ich usunięcia z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania, jest decyzją związaną, tzn. w sytuacji zaistnienia przesłanek określonych w ustawie, właściwy wójt, burmistrz lub prezydent miasta ma obowiązek wydania decyzji nakazującej usunięcie odpadów, niezależnie od innych okoliczności, w tym ekonomicznych skutków, jakie dla posiadacza odpadów rodzi wykonanie nakazu usunięcia odpadów.
Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. złożył D. A. zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
- 1. naruszenie art. 28 i art. 107 k.p.a. oraz art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r., poz. 21 z późn. zm,), dalej zwaną u.o.o. poprzez błędne określenie strony postępowania i pominięcie okoliczności, iż właścicielami i posiadaczami przedmiotowego gruzu betonowego są małżonkowie A. A. i D. A., nie zaś jak twierdzi organ prowadzący działalność gospodarczą D. A. wobec czego całe postępowanie zostało przeprowadzone z pominięciem jednej ze stron tj. A. A., która nie brała bez własnej winy udziału w niniejszym postępowaniu;
- 2. naruszenie art. 7, art. 8 i art. 77 k.p.a. poprzez przeprowadzenie niepełnego postępowania dowodowego w kwestii możliwości odzysku zgromadzonego gruzu betonowego, brak odniesienia się w sposób wszechstronny do podnoszonego przez skarżącego zagadnienia wykorzystania gruzu betonowego na cele własne;
Ponadto skarżący wskazał na naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.:
- 1. art. 3 ust. 1 pkt 6, art. 26 ust. 1, ust. 2 u.o.o. poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, iż przedmiotowy gruz zgromadzony na działce nr [...]ul. P. C., jest odpadem i znajduje się na terenie nieprzeznaczonym do składowania lub magazynowania odpadów, gdy tak naprawdę nie można uzależnić uznania określonego przedmiotu za odpad wyłącznie od tego, czy jest on składowany bądź magazynowany w miejscu do tego nieprzeznaczonym, gdyż substancja lub przedmiot staje się odpadem, gdy posiadacz nie znajduje dla niego żadnego zastosowania, lub - w razie wątpliwości nie potrafi go wskazać, wobec tego, że uznanym i potwierdzonym jest fakt, iż zgromadzony gruz ma być wykorzystany przez skarżącego jako podsypka do utwardzenia działki, zatem przedmiotowy gruz odpadem nie jest, wobec czego błędem było wydanie decyzji nakazującej jego usunięcie;
- 2. art. 26 ust. 6 i art. 71 oraz art. 72 u.o.o. poprzez nałożenie na skarżącego obowiązku ewidencjonowania odpadów za pomocą kart przekazania odpadów pomimo, iż art. 26 ust. 2 nie upoważnia organu I instancji do zobowiązania strony do przedłożenia karty przekazania odpadów, zgodnie z art. 72 u.o.o. wydawanie takich decyzji należy do kompetencji marszałka województwa, ponadto obowiązek prowadzenia ewidencji odpadów nie dotyczy osób fizycznych, które wykorzystują odpady na własne potrzeby;
- 3. art. 27 ust. 8 i ust. 10 u.o.o. oraz pkt 42 załącznika rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 21 kwietnia 2006 r. w sprawie listy rodzajów odpadów, które posiadacz odpadów może przekazywać osobom fizycznym lub jednostkom organizacyjnym niebędącym przedsiębiorcami oraz dopuszczalnych metod ich odzysku (Dz. U. Nr 75, poz. 527) oraz pkt 5 załącznika rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 21 marca 2006 r. w sprawie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów poza instalacjami i urządzeniami (Dz. U. Nr 49 poz. 356) poprzez pominięcie okoliczności świadczących o zaistnieniu przesłanek do uznania, iż betonowy gruz zgromadzony przez skarżącego zostanie poddany odzyskowi.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz na podstawie art. 135 p.p.s.a. o uchylenie w całości poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta C. z dnia [...] marca 2015 r.
W uzasadnieniu skargi strona przedstawiła argumentację wskazanych naruszeń prawa. Podkreśliła, że zgodnie ze wskazanymi przepisami w/w rozporządzeń dopuszczalną metodą odzysku gruzu betonowego jest utwardzanie powierzchni terenów, do których posiadacz ma tytuł prawny, z tym, że utwardzanie to nie powinno zakłócać stanu wody na gruncie. Organ nie dokonał więc ustaleń w podstawowej kwestii jaką w przedmiotowej sprawie jest prawidłowe określenie czy skarżący urządził na działce [...] składowisko odpadów, czy też składuje gruz na potrzeby własne, co nie wymaga uzyskania zezwolenia stosownego organu administracji.
Argumentując zarzut naruszenia art. 3 ust 1 pkt 6, art. 26 ust 1, u.o.o. skarżący podniósł, że organ dokonał w sposób niewłaściwy wykładni w/w przepisów uznając, że gruz betonowy zgromadzony na jego działce jest odpadem i znajduje się na terenie nieprzeznaczonym do składowania lub magazynowania odpadów. Zgodnie z obowiązującą wykładnią substancja lub przedmiot staje się odpadem, gdy posiadacz nie znajduje dla niego żadnego zastosowania, lub w razie wątpliwości nie potrafi go wskazać. Wobec tego, że uznaną przez organ okolicznością jest fakt, iż zgromadzony gruz ma być wykorzystany przez skarżącego jako podsypka do utwardzenia działki, to przedmiotowy gruz nie powinien zostać uznany za odpad wobec czego błędem było wydanie decyzji nakazującej jego usunięcie. Definicja odpadu, która odgrywa kluczowe znaczenie w analizowanym przypadku, zawarta w art. 3 u.o. została błędnie zinterpretowana przez organ, gdyż integralnym elementem definicji odpadu jest chęć, czy wręcz zobowiązanie posiadacza do pozbycia się rzeczy a co zostało przez organ I jak i II instancji pominiętej vide Wyrok z dnia 25 listopada 2009 r. WSA w Szczecinie, II SA/Sz 1091/09).
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko i argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wskazało, że w jego ocenie brak jest jednak podstaw do stwierdzenia, iż współposiadaczem przedmiotowych odpadów, tj. gruzu betonowego, jest żona skarżącego – A. A.. W tym zakresie Kolegium wskazało, że okoliczność, iż to skarżący jest wyłącznym posiadaczem gruzu betonowego, znajdującego się na działce położonej w C., przy ul. P., oznaczonej numerem [...], nie była przez niego kwestionowana, zarówno w trakcie postępowania prowadzonego przez organ I instancji, jak i w postępowaniu przed Kolegium. Z treści odwołania od decyzji organu I instancji wynika wprost, że to skarżący jest posiadaczem tego gruzu betonowego. Przedstawiając plany związane z wykorzystaniem przedmiotowego gruzu, ewentualne koszty związane z jego usunięciem oraz dowodząc, że zgromadzony gruz nie jest odpadem, skarżący wskazuje siebie jako jedynego dysponenta tego gruzu, a zatem wyłącznego posiadacza.
W odwołaniu skarżący wskazał również na związek pomiędzy gromadzeniem, ewentualnym wykorzystaniem, jak również usunięciem przedmiotowego gruzu, z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. Oświadczając w skardze, iż posiadaczem przedmiotowego gruzu jest również jego żona, skarżący nie przedstawił jakiegokolwiek dowodu potwierdzającego zgodność z prawdą tego oświadczenia. Wystarczającym dowodem na okoliczność, iż również żona skarżącego jest posiadaczem przedmiotowego gruzu betonowego, znajdującego się na działce nr [...], nie jest załączony do skargi akt notarialny Rep. A Nr 6509/1998, z którego wynika, iż żona skarżącego jest współwłaścicielem przedmiotowej działki. Wprawdzie z art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy wynika domniemanie, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości, jednak wskazane w tym przepisie domniemanie działa wówczas, gdy ustalenie posiadacza odpadów, czyli wytwórcy odpadów lub osoby fizycznej, osoby prawnej oraz jednostki nieposiadającej osobowości prawnej będącej w posiadaniu odpadów okaże się niemożliwe. Tymczasem, w świetle wyżej przedstawionych okoliczności, nie budzi wątpliwości, że to skarżący jest wyłącznym posiadaczem przedmiotowego gruzu betonowego.
Na rozprawie w dniu 26 października 2015 r. pełnomocnik skarżącego złożył do akt sądowych sprawy poświadczone za zgodność z oryginałem kserokopie: - pisma Starostwa Powiatowego z dnia [...]sierpnia 2015 r. informujące stronę skarżącą, że utwardzenie powierzchni gruntu nie wymaga uprzedniego pozwolenia na budowę, ani przyjęcia zgłoszenia,
- - decyzji Prezydenta Miasta C. z dnia [...]lipca 2015 r. umarzającą postępowanie w sprawie składowania odpadów w miejscu nieprzeznaczonym do ich składowania lub magazynowania na działce nr [...], położonej w C. przy ul. P. należącej do D. A..
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga jest zasadna.
Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w granicach sprawy, nie będąc związany - stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.) - zwanej dalej: P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, uznał że wniesiona skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja, jak również utrzymania nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji, wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania, co w konsekwencji skutkowało naruszeniem przez organu obu instancji naruszeniem prawa materialnego, a mianowicie art. 27 ust. 8 z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach.
Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...] marca 2015 r., którą nakazano D. A., prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą D. A., usunięcie, w terminie do [...]czerwca 2015 roku, gruzu betonowego zgromadzonego na działce nr [...], położonej przy ul. P. w C. i poświadczenie usunięcia odpadów kartami przekazania odpadów wystawionymi przez uprawnione jednostki posiadające zezwolenie na zbieranie i transport odpadów.
W decyzji organu pierwszej instancji, jako podstawę prawną, powołano art. 26 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r. poz. 21 z późn. zm.).
Wskazać zatem należy, że zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o odpadach posiadacz odpadów jest obowiązany do niezwłocznego usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania. Zgodnie zaś z art. 26 ust. 2 tej ustawy, w przypadku nieusunięcia odpadów zgodnie z ust. 1, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji wydawanej z urzędu, nakazuje posiadaczowi odpadów usunięcie odpadów z miejsca nie przeznaczonego do ich składowania lub magazynowania, z wyjątkiem gdy obowiązek usunięcia odpadów jest skutkiem wydania decyzji o cofnięciu decyzji związanej z gospodarką odpadami.
Trafnie podniesiono w skardze, że organy dopuściły się naruszenia art. 28 w zw. z art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach poprzez błędne określenie strony postępowania i pominięcie okoliczności, iż właścicielami i posiadaczami przedmiotowego gruzu betonowego są małżonkowie A. A. i D. A.. Zauważenia wymaga, że przepisy ustawy o odpadach ustalają definicję legalną pojęcia "posiadacza odpadów". Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 19 tej ustawy "posiadaczem odpadów" jest wytwórca odpadów lub osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna nieposiadającą osobowości prawnej będąca w posiadaniu odpadów. Przepis ten ustanawia również domniemanie, wedle którego władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości.
Wątpliwości nie budzi definicja wytwórcy odpadów, gdyż zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 32 ustawy o odpadach z 2012 r. jest nim każdy, którego działalność lub bytowanie powoduje powstawanie odpadów (pierwotny wytwórca odpadów), oraz każdego, kto przeprowadza wstępną obróbkę, mieszanie lub inne działania powodujące zmianę charakteru lub składu tych odpadów; wytwórcą odpadów powstających w wyniku świadczenia usług w zakresie budowy, rozbiórki, remontu obiektów, czyszczenia zbiorników lub urządzeń oraz sprzątania, konserwacji i napraw jest podmiot, który świadczy usługę, chyba że umowa o świadczenie usługi stanowi inaczej.
Bardziej skomplikowana wydaje się natomiast wykładnia domniemania prawnego wynikającego z art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy. Zgodnie z treścią tego przepisu trzeba bowiem przyjąć, że posiadaczem odpadów jest osoba władająca powierzchnią ziemi, na której zgromadzone są odpady. Zauważyć jednak należy, że ustawa o odpadach nie zawiera definicji pojęcia "władającego powierzchnią ziemi". Pojęcie to definiuje natomiast ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013 r. poz. 1232 z późn. zm.). Stosownie do art. 3 pkt 44 tej ostatniej ustawy, pod pojęciem "władającego powierzchnią ziemi rozumie się właściciela nieruchomości, a jeżeli w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej na podstawie ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne ujawniono inny podmiot władający gruntem - podmiot ujawniony jako władający". Skoro zatem właścicielem przedmiotowej działki jest również A. A., a w ewidencji gruntów nie ujawniono innego podmiotu jako władającego gruntem, to wadliwe jest stanowisko organów, że skarżący jest wyłącznym posiadaczem przedmiotowego gruzu betonowego.
Dalej wskazać należy, że jak słusznie podniesiono w skardze, regulacje zamieszczone w art. 27 ust. 8-10 ustawy o odpadach obejmują przekazywanie odpadów przez ich posiadacza osobom fizycznym i jednostkom organizacyjnym niebędącym przedsiębiorcami na potrzeby własne. W powyższym zakresie przepisy wykonawcze zawarte zostały w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 21 marca 2006 r. w sprawie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów poza instalacjami i urządzeniami (Dz. U. Nr 49, poz. 356) wydanym na podstawie art. 13 ust. 2a ustawy z 2001 r. o odpadach oraz w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 21 kwietnia 2006 r. w sprawie listy rodzajów odpadów, które posiadacz odpadów może przekazywać osobom fizycznym lub jednostkom organizacyjnym niebędącym przedsiębiorcami, oraz dopuszczalnych metod ich odzysku (Dz. U. Nr 75, poz. 527 z późn. zm.) wydanym na podstawie art. 33 ust. 3 ustawy z 2001 r. o odpadach.
Dodać przy tym należy, że katalog odpadów reguluje obecnie nadal rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 9 grudnia 2014 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. z 2014 r., poz. 1923), wydane na podstawie art. 4 ust. 3 ustawy o odpadach z 14 grudnia 2012 r. Z w/w rozporządzenia z dnia 21 kwietnia 2006 r. wynika, że określa ono rodzaje odpadów, które posiadacz odpadów może przekazywać osobom fizycznym lub jednostkom organizacyjnym niebędącym przedsiębiorcami, oraz dopuszczalne metody ich odzysku. W odniesieniu do odpadów o kodach 17 01 01, do których zalicza się odpady betonowe, gruz betonowy z rozbiórek i remontów dopuszczono proces odzysku oznaczony symbolem R14 oraz dopuszczono metodę odzysku polegającą na utwardzaniu powierzchni po rozkruszeniu, wykorzystaniu jako podsypki na gruncie po rozkruszeniu pod warunkiem, że zostało to uwzględnione w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, decyzji wydanej na podstawie przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym lub prawa budowlanego bądź też wynika ze zgłoszenia robót budowlanych
W ocenie Sądu organy orzekające w niniejszej sprawie błędnie uznały, że dokonane przez skarżącego do Starostwa Powiatowego w C. w dniu [...]sierpnia 2014 r. zgłoszenie utwardzenia części działki nr [...]nie spełniało warunków określonych w powołanym wcześniej rozporządzeniu z dnia 21 kwietnia 2006 r. Zaznaczyć przy tym należy, że w decyzji Prezydenta Miasta C. z dnia [...]lipca 2015 r., której kserokopię pełnomocnik skarżącego złożył na rozprawie, organ I instancji wskazał, że część działki, którą zamierzał utwardzić skarżący w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczona jest na cele związane z usługami i prowadzeniem działalności gospodarczej i zapisy planu nie zabraniają wykonywania w tym miejscu prac związanych z utwardzeniem powierzchni terenu.
Z powyższych przyczyn Sąd uznał za zasadne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji organów obu instancji.
Ponownie rozpoznając sprawę organy uwzględnią ocenę prawną i wskazania zawarte w niniejszym wyroku.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) i art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję organu I instancji.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 tej ustawy.