Uzasadnienie
Dnia 2 listopada 2011 r. (data stempla pocztowego) J. G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2011 r. stwierdzające niedopuszczalność zażalenia na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. z dnia [...] czerwca 2011 r. w przedmiocie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczego na indycznik na działce ew. nr [...] w gminie R..
W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu wskazano, że orzeczenie organu pierwszej instancji nie jest korzystne dla strony, a dalsze prowadzenie postępowania w sprawie spowoduje negatywne dla niej skutki, w rzeczy samej nieodwracalne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Jednakże art. 61 § 3 ppsa stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 ppsa, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Rozpoznając wniosek Skarżącej należało mieć na uwadze dwie kwestie.
Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności wskazujących, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Najdobitniej wyraził to Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04 (niepubl.), w którym stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.
Podnieść również należy, że to na stronie ciąży obowiązek wykazania, iż zaskarżone rozstrzygnięcie w razie wykonania mogłoby narazić ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgromadzona dokumentacja sprawy może posłużyć natomiast jedynie weryfikacji twierdzeń strony pod kątem spełnienia przesłanek zawartych w art. 61 § 3 ppsa (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 766/08, Lex nr 493672).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż Skarżąca wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie przywołała żadnych okoliczności, które świadczyłyby o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, brak jest więc podstaw do uwzględnienia jej wniosku. Podniesiony argument, że dalsze postępowanie administracyjne może mieć negatywne konsekwencje dla strony, nie może skutecznie uzasadniać wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, gdyż w istocie stanowi powtórzenie treści przepisu.
Ponadto zważyć należy, że przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. W praktyce oznacza to, że wykonanie aktu lub czynności, jak również ich wstrzymanie, odnosi się do aktów potwierdzających lub stwierdzających istnienie określonego stanu prawnego, zawierających zakazy lub nakazy określonego zachowania, jak również przyznających bądź cofających konkretne uprawnienia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 stycznia 2005 r., sygn. akt OZ 936/04, niepubl.).
Stwierdzić należy, iż do zaskarżone postanowienie jako rozstrzygnięcie stricte procesowe nie nadaję się do wykonania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2011 r., sygn. akt I OZ 861/11, niepubl.).
W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.