Uzasadnienie
Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności publicznej, jednakże zakres kognicji tychże sądów wyznaczony jest przez przepis art. 3§2 Ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.)
Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach określonych w punktach 1-8 art. 3§2 ppsa.
W sprawie niniejszej skarga, którą sformułował Z.T. dotyczy zawiadomienia z dnia [...].08.2005r, jakie otrzymał on z Urzędu. W. w kwestii zmiany dotychczasowego adresu budynku położonego na działce nr [...] w obrębie [...].
Jak wynika z akt sprawy w tym także z załączonych akt postępowania administracyjnego zawiadomienie, o którym mowa nie zostało poprzedzone wydaniem decyzji administracyjnej. Powstaje więc pytanie czy może być ono uznane za inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3§2 pkt 4 ppsa, jako że stwierdzenie istnienia jedynie tej podstawy prawnej pozwoliłoby na rozpoznanie skargi przez tut. sąd.
Jest bowiem oczywiste, że owo zawiadomienie nie może być uznane za akt prawa miejscowego w znaczeniu określonym przez przepis art. 3§2 pkt 5 i 6 ppsa.
We wspomnianych aktach postępowania administracyjnego znajduje się zaświadczenie z dnia [...].04.1993r (48) z którego wynika, że sporny budynek mieszkalno-użytkowy został oznaczony porządkowym numerem [...] przy ulicy [...].
Zmiana dotychczasowego adresu tegoż budynku nastąpiła w oparciu o przepisy §8 ust.1 i §9 ust.2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28.10.2004r. w sprawie numeracji porządkowej nieruchomości (Dz.U. Nr 243 poz. 2432) oraz art. 47a pkt.2 Ustawy z dnia 17.05.1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. Nr 100 z 2000r. poz.1086), a jedynym dokumentem który odnosi się do tejże zmiany jest zaskarżone zawiadomienie.
W ocenie Sądu zawiadomienie to nie może być uznane za inny niż określony w pkt 1-3 artykułu 3§2 ppsa akt bądź czynność z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Zawiadomienia ani zaświadczenia nie przyznają, nie stwierdzają, ani też nie uznają uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Co najwyżej potwierdzają ich istnienie i mogą mieć pośredni wpływ na realizację określonych uprawnień lub obowiązków jego adresata (por. postanowienie NSA z dnia 27.09.1996r. wydane w sprawie I SA 1326/96).
To zaś oznacza, iż skarga Z.T. podlega odrzuceniu na podstawie art. 58§1 pkt 6 ppsa jako niedopuszczalne.