Uzasadnienie
[...] sp. jawna, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, skargą z 29 listopada 2019 r. zaskarżyła uchwałę nr [...] Rady Gminy w [...] z dnia [...] listopada 2016 r. w sprawie Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego dla terenów zlokalizowanych w rejonie miejscowości [...] i [...], Gmina [...] w części obejmującej działki nr [...] i [...], położone w obrębie [...], gmina [...].
Strona skarżąca zarzuciła zakwestionowanej uchwale naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na treść uchwały, a mianowicie:
- a) art. 9 ust. 4, art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 roku poprzez ustanowienie generalnego zakazu zabudowy na obszarach oznaczonych w MPZP symbolem 7R, w sytuacji gdy w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...] nie został przewidziany generalny zakaz lokalizacji zabudowy na terenach rolnych,
- b) art. 140 k.c. w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 roku w zw. z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez ustanowienie w MPZP zakazu zabudowy oraz zakazu lokalizacji przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko na działkach nr [...] i [...], położonych w obrębie [...], gmina [...], co stanowi naruszenie istoty prawa własności, ewentualnie ograniczenie konstytucyjnie chronionego prawa własności, a nie są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób, a nadto mają charakter arbitralny, nie zostały uzasadnione oraz wprowadzają zakaz prowadzenie działalności, która nie jest zakazana powszechnie obowiązującymi przepisami prawa,
- c) art. 22 Konstytucji RP w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez ustanowienie w MPZP zakazu zabudowy oraz zakazu lokalizacji przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko na działkach nr [...] i [...], położonych w obrębie [...], gmina [...], które stanowią ograniczenia swobody działalności gospodarczej wprowadzone bez spełnienia przesłanek przewidzianych w Konstytucji RP,
- d) art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 roku w zw. z art. art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP poprzez ustanowienie w MPZP zakazu zabudowy oraz zakazu lokalizacji przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko na działkach nr [...] i [...], położonych w obrębie [...], gmina [...], w sytuacji gdy żaden z obowiązujących aktów prawnych rangi ustawowej nie daje podstaw do ustanowienia w planie miejscowym (tj. akcie prawa miejscowego) tego rodzaju zakazów,
- e) art. 11, art. 17 i art. 15 ust. 2 w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 roku poprzez naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego oraz trybu jego sporządzania oraz pominięcie w planie ustaleń, które są obowiązkowe,
- f) art. 28 ust. 2 w zw. z art. 11 i 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 roku poprzez zaniechanie ponowienia czynności opisanych w art. 11 i 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie niezbędnym do doprowadzenia do zgodności projektu planu z przepisami prawnymi, po stwierdzeniu nieważności części planu miejscowego przez Wojewodę.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że strona skarżąca jest właścicielem działki o numerze ewidencyjnym [...], położonej w obrębie [...], gmina [...]. Działka jest położona na obszarze, który w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego dla terenów zlokalizowanych w rejonie miejscowości [...] i [...], Gmina [...] (dalej jako: MPZP) jest oznaczony symbolem 6RU. W § 5 pkt 3 MPZP ustalono, że na tym obszarze: "a) dopuszcza się lokalizację przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisku w rozumieniu przepisów odrębnych, w tym w zakresie elementów niezbędnych dla prawidłowego funkcjonowania infrastruktury technicznej; b) ustala się ograniczenie uciążliwości prowadzonej działalności w zakresie emisji hałasu, wibracji, zanieczyszczeń powietrza i substancji złowonnych, zgodnie z przepisami odrębnymi".
Strona skarżąca jest także właścicielem działki o numerze [...], położonej w obrębie [...], gmina [...]. Działka jest położona na obszarze, który w MPZP jest oznaczony symbolami 6RU oraz 7R. W § 5 pkt 3 MPZP ustalono, że na tym obszarze "a) dopuszcza się lokalizację przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów odrębnych, w tym w zakresie elementów niezbędnych dla prawidłowego funkcjonowania infrastruktury technicznej; b) ustala się ograniczenie uciążliwości prowadzonej działalności w zakresie emisji hałasu, wibracji, zanieczyszczeń powietrza i substancji złowonnych, zgodnie z przepisami odrębnymi". W § 4 pkt 7 MPZP wskazano, że na tym obszarze "ustala się wyłącznie użytkowanie rolnicze, nie przewiduje się lokalizacji zabudowy".
W ocenie strony skarżącej ww. zapisy MPZP są wynikiem uchwały Nr [...] Rady Gminy w [...] z dnia [...] marca 2015 roku w sprawie uchwalenia zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...] (dalej jako "Studium"), która przewiduje daleko idące ograniczenia w zakresie lokalizacji nowych obiektów produkcji zwierzęcej i rozbudowy istniejących obiektów produkcji zwierzęcej w zależności od odległości od zabudowy przeznaczonej na pobyt ludzi.
Uzasadniając swój interes prawny w sprawie, strona skarżąca wskazała, że zaskarżona uchwała w sposób negatywny wpływa na jej sferę prawnomaterialną, gdyż uniemożliwia jej realizację planów w zakresie przedsięwzięć polegających na modernizacji istniejących oraz na budowie nowych obiektów służących hodowli i chowu zwierząt o dowolnej obsadzie sztuk. W ocenie spółki, MPZP ogranicza jej prawo własności i swobodę prowadzenia działalności gospodarczej.
Strona skarżąca podkreśliła dalej, że w dniu 9 marca 2016 r. uzyskała decyzję Wójta Gminy [...] ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na adaptacji budynku składowego na budynek inwentarski oraz na budowie dodatkowego budynku kurnika do ściółkowego chowu brojlerów na działce ewidencyjnej nr [...] (obecnie [...] i [...]) położonej w obrębie [...]. Decyzja ta jest prawomocna. Po uzyskaniu ww. decyzji Starosta [...] odmówił jednak udzielenia pozwolenia na realizację tej inwestycji, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniesioną w tym zakresie skargę. Powodem odmowy był niezgodność planowanego zamiaru inwestycyjnego ze skarżonym obecnie MPZP, który dopuszcza lokalizację przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a planowana inwestycja jest przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko.
Reasumując podniesiono, że treść MPZP uniemożliwiła skarżącej realizację inwestycji na [...] i [...] oraz uniemożliwia realizację takich przedsięwzięć obecnie.
Pismem z dnia 4 października 2019 roku Rada Gminy [...] została wezwana do usunięcia naruszenia prawa. Organ w żaden sposób nie ustosunkował się do tego wezwania.
Uzasadniając merytoryczne zarzuty skargi, strona skarżąca podniosła natomiast, że w jej ocenie, MPZP w części obejmującej działki [...] i [...] jest dotknięty takimi wadliwościami, które uzasadniają jego uchylenie.
Uszczegóławiając powyższe wskazano, że MPZP jest w części obejmującej działki nr [...] i [...], obręb [...], niezgodny ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...], uchwalonym Uchwałą Nr [...] Rady Gminy w [...] z dnia [...] marca 2015 roku w sprawie uchwalenia zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...]. W treści Studium nie wskazano bowiem, że na terenach rolnych będzie funkcjonował generalny zakaz lokalizacji zabudowy. Studium przewidywało jedynie ograniczenia w lokalizacji zabudowy (por. Zasady kształtowania rolniczej przestrzeni produkcyjnej). Z tego względu generalny zakaz zabudowy na obszarach oznaczony w MPZP symbolem 7R jest sprzeczny ze Studium i narusza art. 9 ust. 4, art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 r.
Skarżąca wskazała również, że zakaz zabudowy (na terenach oznaczonych symbolem 7R) oraz zakaz lokalizacji przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów odrębnych (na terenach oznaczonych symbolem 6RU) nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach i stanowi naruszenie art. 140 k.c. w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 r. w zw. z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Kwestionowane ograniczenia, w ocenie strony skarżącej, naruszają istotę prawa własności oraz stanowią nadużycie władztwa planistycznego, gdyż nie znajdują uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa, ani w okolicznościach sprawy.
Nadto, w MPZP w żaden sposób nie wyjaśniono, jakie przesłanki przemawiały za ich wprowadzeniem, choć wobec treści art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, MPZP wymagał sporządzenia takiego uzasadnienia.
Zdaniem strony skarżącej, ustanowienie kwestionowanych ograniczeń stanowi też naruszenie art. 22 Konstytucji RP w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, gdyż wprowadza istotne ograniczenie wolności działalności gospodarczej, a konstytucyjne przesłanki do wprowadzenia takiego ograniczenia nie zostały spełnione.
W przedmiotowej sprawie MPZP nie zawiera żadnego uzasadnienia do wprowadzenia takich ograniczeń. Są one zatem nieuzasadnione i nałożone arbitralnie. Ponadto nie są rozsądne i uzasadnione ograniczenia w prowadzeniu działalności polegającej na produkcji rolnej na obszarze oznaczonym w MPZP jako teren obsługi produkcji w gospodarstwach rolnych. Tym bardziej jest to niezrozumiałe w gminie, która jest gminą rolniczą i pobliżu wsi zamieszkanej głównie przez rolników.
Skarżąca podniosła też, że MPZP nie może wprowadzać zakazu prowadzenia określonej działalności, w sytuacji gdy żaden z obowiązujących aktów prawnych rangi ustawowej nie daje podstaw do ustanowienia w planie miejscowym tego rodzaju zakazów. Podkreślono przy tym, że MPZP jest aktem prawa miejscowego, więc zgodnie z wyrażoną w Konstytucji RP hierarchią źródeł prawa musi być zgodny z ustawami. Skoro żadna ustawa nie wprowadza zakazu lokalizacji przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów odrębnych, to ustanowienie takiego zakazu w MPZP stanowi naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP.
Strona skarżąca podniosła także, iż w trakcie sporządzania MPZP nie zostały zachowane wszystkie procedury określone w art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nadto, w planie nie ma ustaleń, które są obowiązkowe w myśl art. 15 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jednocześnie zwrócono uwagę, że po wydaniu rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. (Dz.Urz.Woj. [...]. z 2017 r. poz. [...]) dotyczącego MPZP (w którym stwierdzono nieważność części ustaleń MPZP) nie ponowiono czynności, o których mowa w art. 11 i 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w zakresie niezbędnym do doprowadzenia do zgodności projektu planu z przepisami prawnymi (art. 28 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym).
Zdaniem strony skarżącej zakres oraz okoliczności, w jakich został ustalony MPZP sugerują, że podstawową intencją MPZP było uniemożliwienie rozwijania dotychczasowej działalności na działkach nr [...][...] (wcześniej działka nr [...]). MPZP dotyczy niemal wyłącznie działek skarżącej i został tak sformułowany, że skarżąca została pozbawiena możliwości rozszerzenia swojej działalności. MPZP nie dotyczy natomiast obszarów, które znajdują się znacznie bliżej miejscowości [...], ani samej miejscowości [...]. Na skutek uchwalenia tego fragmentarycznego MPZP doszło do tak paradoksalnej sytuacji, że możliwa jest lokalizacja przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisku w odległości kilkudziesięciu metrów od zabudowań miejscowości [...] (gdyż nie są one objęte MPZP), a lokalizacja analogicznej inwestycji na działkach nr [...] i [...] (które są wykorzystywane do takiej działalności od wielu lat) jest niemożliwa, co trudno uznać za racjonalne.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał, że w jego ocenie zarzuty strony skarżącej są całkowicie bezzasadne i nie można się było z nimi zgodzić.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 9 ust. 4, art. 15 ust 1 i art. 20 ust. 1 w zw. z art. 28 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, czego efektem, zdaniem skarżących jest niezgodność MPZP z zapisami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gmina [...], organ wskazał, że gmina obdarzona jest uprawnieniem, które doktrynalnie określa się jako władztwo planistyczne, które z kolei daje jej uprawnienie do legalnej ingerencji w sferę wykonywania prawa własności i organ wykonując je, ma obowiązek działać w granicach prawa, kierować się interesem publicznym, wyważać interesy publiczne z interesami prywatnymi, uwzględniać aspekt racjonalnego działania i proporcjonalności ingerencji w sferę wykonywania prawa własności.
Rada Gminy w MPZP ustaliła dla działki [...] obręb geodezyjny [...] położenie w obszarze oznaczonym symbolem 6RU teren obsługi produkcji w gospodarstwach rolnych natomiast dla działki [...] obręb geodezyjny [...] położenie w obszarze oznaczonym symbolem 6RU i 7R teren obsługi produkcji w gospodarstwach rolnych natomiast i teren rolniczy. W części II Studium - "Kierunki zagospodarowania przestrzennego" w części obejmującej "Zasady kształtowania rolniczej przestrzeni produkcyjnej" wprowadzono ograniczenia, co do lokalizacji i rozbudowy obiektów produkcji zwierzęcej". W pobliżu terenu objętego planem miejscowym znajduje się bowiem zabudowa mieszkaniowa, której wyżej wymienione ograniczenia dotyczą.
W związku z powyższym organ sporządzający plan miejscowy nie mógł przyjąć innego rozwiązania, jak pozostawienie terenu oznaczonego symbolem 7R w użytkowaniu rolniczym bez możliwości wprowadzenia rozbudowy obiektów specjalistycznej produkcji zwierzęcej. Takie rozwiązanie, zdaniem organu, jest zgodne z polityką zagospodarowania przestrzennego gminy, którą wyznacza obowiązujące studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy przyjęte uchwałą Nr [...] Rady Gminy w [...] z dnia [...] marca 2015 roku w sprawie uchwalenia zmiany "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...] ". Jak wynika bowiem z zapisów Studium, tereny rolne zajmują zdecydowaną większość obszarów Gminy, a co więcej, studium zakłada utrzymanie użytkowania rolniczego gruntów oraz dopuszcza specjalistyczną produkcję zwierzęcą, przy czym dąży do minimalizowania negatywnych skutków wynikających z lokalizacji tej funkcji w pobliżu zabudowy mieszkaniowej co niewątpliwie chroni interesy mieszkańców Gminy, którzy zamieszkują w pobliżu przedmiotowych terenów.
Organ wskazał, że konsekwencją budowy, a w przypadku skarżących rozbudowy ferm kurzych (obecnie na przedmiotowych działkach znajduje się 14 kurników, skarżący chcą tę ilość powiększyć do 16), których łączna obsada wyniosłaby 3332 DJP, byłaby realizacja inwestycji zawsze znacząco oddziaływującej na środowisko. Skutkiem budowy ferm blisko zabudowań najbardziej dolegliwym i niebezpiecznym problemem jest wszechobecny fetor, który jest coraz bardziej uciążliwy dla mieszkańców Gminy. Z uwagi na brak przepisów diagnozujących i regulujących rozprzestrzeniające się odory i fetor, narzędziem zapewniającym utrzymanie standardu życia mieszkańców i zapobiegającym ich pogorszenie są przepisy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stosowanie w zapisach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przeciwdziałanie uciążliwości zapachowej (uciążliwości odorowej) poprzez wprowadzenie zakazu rozbudowy istniejących obiektów inwentarskich, zakazu budowy nowych obiektów inwentarskich, a także zmiany sposobu użytkowania budynków gospodarczych na inwentarskie stanowi wyraz uwzględniania w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym: wymagań ochrony środowiska oraz ochrony zdrowia.
Organ wskazał nadto, w odniesieniu do zarzutów w zakresie naruszenia postanowieniami MPZP istoty prawa własności, swobody działalności gospodarczej czy wskazywanych naruszeń, co do arbitralnego zachowania organu nie znajdującego uzasadnienia w przepisach prawa, tj. naruszenia art. 140 kc w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 64 ust. 3 i 31 ust. 3 Konstytucji RP; art. 22 w zw. z art. 31 ust 3 Konstytucji RP; art. 1 ust 2 pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 87 ust. 2 i 94 Konstytucji RP, że w żadnej mierze nie podziela stanowiska skarżących. Organ podkreślił przy tym, że do zadań własnych gminy należy zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty, którą tworzą mieszkańcy gminy. Gmina powinna utrzymywać jakość życia mieszkańców. Interes publiczny i ład przestrzenny to oczywiste priorytety w polityce przestrzennej władz każdej gminy.
Regulacje planistyczne zatem mające na celu utrzymanie i uporządkowanie ładu przestrzennego, zapewnienie ochrony zdrowia mieszkańców, utrzymanie standardów jakości ich życia wprowadzone zgodnie z regulacjami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak również przepisami szczególnymi, są bez wątpienia wskazane i uprawnione.
Organ wskazał dalej, że w myśl art. 1 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustalając przeznaczenie terenu lub określając potencjalny sposób zagospodarowania i korzystania z terenu, organ waży interes publiczny i interesy prywatne, w tym zgłaszane w postaci wniosków i uwag, zmierzające do ochrony istniejącego stanu zagospodarowania, a także analizy ekonomiczne, środowiskowe i społeczne. Z kolei art. 3 ust. 1 stanowi, że kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy. Zaś art. 4 ust 1 stanowi, że ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
Zauważono także, iż stosownie do art. 15 ust. 2 pkt. 3 i 9 w planie miejscowym określa się obowiązkowo przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania, zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego; zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu; szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy. Zdaniem Organu wprowadzone ograniczenia w wykonywaniu prawa własności były uzasadnione z uwagi na wynikającą ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy politykę gminy oraz protesty mieszkańców. Wprowadzone ograniczenia w wykonywaniu prawa własności nieruchomości nie polegają na całkowitym zakazie prowadzenia ferm drobiu, tylko na ograniczeniu ich wielkości i nie dotyczą ferm już wybudowanych. Zaznaczono jednocześnie, że skarżąca na nieruchomościach, których dotyczy sprawa, posiada już 14 kurników o maksymalnej dopuszczalnej obsadzie inwentarza w liczbie 3136 DJP, co pozwalało przyjąć, że rozwiązania przyjęte w zaskarżonej uchwale są proporcjonalne i mają charakter kompromisowy.
Z szeregu przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że plan miejscowy co do zasady może zawierać przepisy, z których będzie wynikało ograniczenie prawa własności nieruchomości polegające na tym, że na wskazanym terenie nie będzie można prowadzić określonej działalności zatem zarzuty skarżących, co do nieuprawnionego działania Gminy są całkowicie chybione. Z art. 15 ust. 2 pkt 9 powołanej ustawy wynika, że plan miejscowy może przewidywać zakaz zabudowy. Zatem, skoro można w planie miejscowym przewidzieć całkowity zakaz zabudowy, to tym bardziej można umieścić w nim przepisy, z których wynikać będzie zakaz zabudowy budynków pewnego rodzaju lub budynków przekraczających jakieś parametry opisujące wielkość budynku. Tym sposobem można też wprowadzić na wskazanym terenie zakaz prowadzenia określonej działalności.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 11, art. 17 i art. 15 ust. 2 w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, organ stwierdził, że został on sformułowany nieprecyzyjnie, podkreślając, że w przedmiotowym zakresie plan miejscowy był poddany ocenie organu nadzorczego - Wojewodzie [...], który nie stwierdził braku obowiązkowych ustaleń planu, ani naruszenia zasad sporządzenia planu miejscowego. Katalog obligatoryjnych ustaleń planu miejscowego jest zawarty w art. 15 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 roku i przedmiotowy plan miejscowy takie ustalenia zawiera.
Zdaniem Gminy [...] w żaden sposób obowiązujący plan nie narusza również przepisów art. 28 ust. 2 w zw. z art. 11 i art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z uwagi na to, że przepisy te nie w każdej sytuacji obligują organ sporządzający plan miejscowy do ponowienia czynności, o których mowa w art. 11 i 17. W obrocie prawnym funkcjonuje bardzo wiele planów miejscowych wraz z wydanymi przez organy nadzorcze - rozstrzygnięciami nadzorczymi. To organ sporządzający plan miejscowy decyduje, czy i w jakim czasie przystąpi do czynności określonych w przepisie art. 28 ust. 2.
Pismem procesowym z 31 lipca 2020 r. strona skarżąca wskazała, że domaga się stwierdzenia nieważności uchwały nr [...] Rady Gminy [...] w sprawie Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego dla terenów zlokalizowanych w rejonie miejscowości [...] i [...], Gmina [...] z dnia [...] listopada 2016 r. w części obejmującej działki nr [...] i [...], położone w obrębie [...], gmina [...], tj. w zakresie:
- a) całego § 4 MPZP (w szczególności § 4 pkt 1 i pkt 7 MPZP),
- b) całego § 5 MPZPZ (w szczególności § 5 pkt 1 MPZP, § 5 pkt 3 lit. a i pkt 3 lit. b MPZP oraz § 5 pkt 7 lit a-g MPZP).
W toku rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 3 sierpnia 2020 r., na pytanie Sądu skierowane do pełnomocnika strony skarżącej o wyjaśnienie rozbieżności między pierwotnym zakresem zaskarżenia oraz wynikającym z ww. pisma, a także wskazanie, na czym miałoby polegać naruszenie interesu prawnego strony skarżącej postanowieniami planu, które pierwotnie nie zostały zakwestionowane, pełnomocnik strony skarżącej wyjaśnił, że zarzuty skargi zostały rozszerzone z ostrożności procesowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga zasługiwała na uwzględnienie w części. Strona skarżąca nie wykazała bowiem w żaden sposób naruszenia jej interesu prawnego postanowieniami zaskarżonego MPZP, które pierwotnie nie zostały zakwestionowane skargą z 29 listopada 2019 r., a które objęte zostały treścią pisma z 31 lipca 2020 r.
Stosownie do treści art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminny (dalej: u.s.g.) prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę z zakresu administracji publicznej ma każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone takim aktem.
Sąd dokonując oceny dopuszczalności złożonej skargi podkreśla, że przepis art. 101 ust. 1 u.s.g. stanowi lex specialis w stosunku do ogólnej normy art. 50 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.) określającej legitymację do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Strona inicjująca postępowanie sądowe w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. musi wykazać istnienie związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a jej indywidualną sytuacją prawną (interes prawny), a także musi wykazać, że ze względu na istnienie tego związku zaskarżona uchwała negatywnie wpływa na jej sytuację prawną, pozbawiając np. uprawnień lub uniemożliwiając ich realizację (naruszenie interesu prawnego).
W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca posiada interes prawny, bowiem przysługuje jej prawo własności działek o nr ew. [...] i [...] położonych w obrębie [...], gmina [...], objętej skarżonym planem, a jej interes prawny został naruszony.
Zaskarżona uchwała w odniesieniu do obszaru oznaczonego symbolem 6RU (tereny obsługi produkcji w gospodarstwach rolnych), na którym usytuowane są działki nr [...] i część działki [...] stanowiące własność skarżącej, wprowadziła wynikające z § 5 pkt 3 ograniczenie, że na ww. obszarze: a) dopuszcza się lokalizację przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów odrębnych, w tym w zakresie elementów niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania infrastruktury technicznej; b) ustala się ograniczenie uciążliwości prowadzonej działalności w zakresie emisji hałasu, wibracji, zanieczyszczeń powietrza i substancji złowonnych zgodnie z przepisami odrębnymi.
Ponadto w odniesieniu do obszaru oznaczonego symbolem 7R (tereny rolnicze), na którym częściowo usytuowana jest działka nr [...], w § 4 pkt 7 przewidziano, iż na tym obszarze ustala się wyłącznie użytkowanie rolnicze, nie przewiduje się lokalizacji zabudowy.
W rezultacie takich ustaleń co do przeznaczenia i warunków zagospodarowania ww. obszarów wyłączono możliwość lokalizowania jakiejkolwiek zabudowy, nawet tej związanej z gospodarką rolną, w odniesieniu do terenów oznaczonych symbolem 7R oraz istotnie ograniczono możliwość lokalizowania na terenach należących do strony skarżącej inwestycji, zarówno gdy chodzi o modernizację już istniejących, jak i planowanych do wybudowania obiektów służących hodowli i chowu zwierząt, wpływając tym samym na zakres prawa własności strony skarżącej oraz jej swobodę prowadzenia działalności gospodarczej.
Obowiązek uwzględniania skargi na uchwałę organu gminy z zakresu administracji publicznej powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego związane jest z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego.
Należy przypomnieć, że ochrona własności nie ma charakteru absolutnego i tym samym może podlegać ograniczeniom. Możliwość tych ograniczeń dopuszcza art. 64 ust. 3 Konstytucji RP stanowiąc, że własność może być ograniczana, jednakże tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności.
Stosownie też do art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, w tym prawa własności, mogą być ustanawiane w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i wolności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ingerencja w sferę prawa własności musi zatem pozostawać w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do wskazanych celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia, przy czym ograniczenia te powinny być dokonane wyłącznie w formie przepisów ustawowych (tak m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 15 listopada 2005 r., sygn. akt II OSK 214/05 i z dnia 9 grudnia 2005 r., sygn. akt II OSK 319/05).
W niniejszej sprawie ustawą, której przepisy stanowiły podstawę do ograniczenia prawa własności była ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej: ustawa lub u.p.s.p.).
Ustawa stosownie do treści art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 i art. 15 ust. 2 upoważnia gminy do uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w ramach którego następuje ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu.
Plan miejscowy wspólnie z innymi przepisami kształtuje zatem sposób wykonywania prawa własności (art. 6 ust. 1 ustawy). Jednak samodzielność gminy w zakresie wykonywania zadań planistycznych i przyznanego jej uprawnienia zwanego doktrynalnie "władztwem planistycznym" nie jest nieograniczona, a władztwa tego organy gminy nie mogą nadużywać. Gmina wykonując swoje uprawnienie, ma obowiązek działać w granicach prawa, kierować się interesem publicznym, wyważać interesy publiczne z interesami prywatnymi, uwzględniać aspekt racjonalności działania i proporcjonalności ingerencji w sferę wykonywania prawa własności. Prawnie wadliwymi ustaleniami planu będą zatem nie tylko te, które naruszają przepisy prawa, ale także te, które będą wynikiem nadużycia przysługujących gminie uprawnień władczych.
Spór w przedmiotowej sprawie sprowadza się zarówno do kwestii naruszenia przez gminę obowiązujących przepisów prawa, jak też nadużycia przysługującego jej władztwa planistycznego z uwagi na dowolność w ograniczeniu prawa własności.
Przenosząc powyższe na stan niniejszej sprawy, zdaniem Sądu, organ gminy przekroczył w sposób nieuprawniony zakres przysługującego gminie władztwa planistycznego, w pierwszej kolejności, poprzez ustalenie dla terenów 7R zakazu jakiejkolwiek zabudowy, w tym również obiektów związanych z produkcją rolniczą (w tym choćby takich jak: pomieszczenia do przechowywania sprzętu rolniczego czy magazynowania zbiorów), w drugiej zaś, na skutek restrykcyjnych ustaleń dla terenów 6RU, poprzez wprowadzenie w praktyce ustaleń dotyczących zasad ochrony środowiska i krajobrazu istotnie zawężających możliwość lokowania i rozwijania tam inwestycji do ściśle określonej w planie kategorii przedsięwzięć.
W ocenie Sądu, kwestionowane ustalenia planu miejscowego odnoszące się do działek strony skarżącej godzą w jej interes prawny z uwagi na naruszenie obowiązujących przepisów prawa, jak też dowolność w działaniu gminy.
Argumentacja gminy odnośnie do wprowadzonego kwestionowaną uchwałą zakazu zabudowy na terenie o symbolu 7R sprowadza się do stwierdzenia, że w pobliżu terenu objętego planem znajduje się zabudowa mieszkaniowa, do której odnoszą się wprowadzone w Studium ograniczenia co do lokalizacji i rozbudowy obiektów produkcji zwierzęcej, w związku z czym organ sporządzający plan miejscowy nie mógł przyjąć innego rozwiązania, jak pozostawienie terenu 7R w użytkowaniu rolniczym bez możliwości wprowadzania rozbudowy obiektów specjalistycznej produkcji zwierzęcej. Zdaniem Sądu powyższe stanowisko Gminy jest pobieżne, wymijające i przede wszystkim w żadnym razie nieprzekonywające. Nie opiera się ono na żadnych miarodajnych danych, które uzasadniałyby wprowadzenie ograniczenia tak dalece idącego, że w praktyce niepozwalającego na sytuowanie na danym obszarze żadnych obiektów związanych z obsługą rolną. Także w uzasadnieniu do kwestionowanego planu miejscowego próżno szukać stosownej argumentacji, która uzasadniałaby potrzebę wprowadzenia spornego ograniczenia.
Tylko z całokształtu odpowiedzi na skargę można przypuszczać, że powodem wprowadzenie omawianego ograniczenia, jak i pozostałych zakwestionowanych ograniczeń, było podjęcie działań prewencyjnych, mających zapobiec lokalizowaniu na obszarze objętym planem ferm hodowli zwierząt i uchronienie społeczności lokalnej przed negatywnym oddziaływaniem takich przedsięwzięć. Takie rozwiązanie, zwłaszcza wobec sposobu jego wprowadzenia, narusza jednak w sposób nadmierny uprawnienia właścicielskie strony skarżącej oraz wynikające z tego uprawnienia do korzystania z nieruchomości zgodnie z jej społeczno-gospodarczym przeznaczeniem (art. 140 k.c.). Dostrzec nadto należy, że ograniczenie to jest niezgodne z treścią Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...], przyjętym uchwałą nr [...] z dnia [...] marca 2015 r., które tego rodzaju rozwiązania nie przewiduje. Gmina uchwalając Studium nie dostrzegała zatem konieczności wprowadzania tak dalece idącego ograniczenia, w postaci zakazu zabudowy, a jednocześnie uchwalając plan miejscowy uznała za niezbędne wyeliminowanie na danym terenie wszelkiej zabudowy, niezależnie od stopnia jej uciążliwości, czy potrzeb wynikających z prowadzenia regularnej produkcji rolnej.
Ponadto nie sposób nie zauważyć, że w odniesieniu do spornego terenu 7R postanowienia planu są wewnętrznie sprzeczne, skoro z jednej strony § 4 pkt 7 ustala dla tego obszaru brak lokalizacji jakiejkolwiek zabudowy, a jednocześnie pkt 10 tego samego przepisu zakłada nieustalanie szczególnych warunków zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakazu zabudowy. Skoro plan miejscowy, jako akt prawa miejscowego, ma ustalać określone zasady i parametry kształtowania na danym terenie ładu przestrzennego, to jest oczywiste, że nie może zawierać postanowień o wzajemnie sprzecznych ze sobą treściach, lecz musi być czytelny dla jego adresatów. W innym przypadku plan taki nie realizuje swojego zadania. Brak niezbędnej precyzji we wskazanym zakresie jest niewątpliwie istotnym naruszeniem zasad sporządzania planu miejscowego, w rozumieniu art. 28 ust. 1 u.p.z.p., dlatego zdaniem Sądu konieczne było wyeliminowanie z jego postanowień przepisu, który pozostawał w kolizji z ustaleniami Studium, stanowił o przekroczeniu granic władztwa planistycznego, a jednocześnie pozostawał w kolizji z innymi przepisem planu, co do którego nie było podstaw do jego wyeliminowania.
W świetle powyższego należy stwierdzić, że opisane wyżej ustalenia zaskarżonej uchwały zostały podjęte z naruszeniem ustaleń studium, co powoduje, że uchwała została wydana z naruszeniem obowiązujących przepisów, tj. art. 9 ust. 4, art. 15 ust. 1, art. 20 ust. 1 w zw. z art. 28 ust. 1 u.p.z.p.
Odnosząc się do zakwestionowanych w skardze ustaleń planu dotyczących terenu oznaczonego symbolem 6RU, zawartych w § 5 pkt 3 zaskarżonej uchwały, argumentacja organu prowadzi do wniosku, że celem ich wprowadzenia było zapobieżenie lokalizowaniu przez stronę skarżącą nowych inwestycji w postaci budowy ferm kurzych oraz rozbudowy już istniejących tego rodzaju przedsięwzięć. Organ umotywował swoje stanowisko w spornej kwestii tym, iż przyjęte ograniczenia stanowią wyraz dążenia do minimalizowania negatywnych skutków wynikających z lokalizacji obiektów specjalistycznej produkcji zwierzęcej w pobliżu zabudowy mieszkaniowej, w celu ochrony mieszkańców gminy przed uciążliwościami zapachowymi (odorowymi).
Jednocześnie wskazano, że gmina powinna utrzymywać jakość życia mieszkańców, co w ogólnym rezultacie uprawniało ją do wprowadzenie ograniczeń w wykonywaniu prawa własności, podkreślając jednocześnie, że wprowadzone ograniczenia nie polegają na całkowitym zakazie prowadzenia ferm drobiu, lecz na ograniczeniu ich wielkości i nie dotyczą ferm już wybudowanych.
W ocenie Sądu stanowisko organu gminy nie jest przekonywające. Po pierwsze, już z samej treści odpowiedzi na skargę płynie jednoznaczny wniosek, iż celem wprowadzonych ograniczeń było przede wszystkim powstrzymanie strony skarżącej od realizacji nowych inwestycji, tj. przed budową kolejnych kurników ferm kurzych oraz rozbudowy przedsięwzięć już istniejących. W swej argumentacji, broniącej zasadności wprowadzenia kwestionowanych ograniczeń, organ nie powołał się bowiem na fakt ogólnego wysycenia określonych terenów przedsięwzięciami o dużym stopniu uciążliwości, lecz wprost wskazał na dotychczasową działalność strony skarżącej i jej skalę. Po wtóre, w prognozie oddziaływania na środowisko, załączonej do akt planistycznych, w załączniku graficznym nr 2 identyfikującym czynniki negatywnie oddziałujące na środowisko i zdrowie ludzi, wymieniono: zmianę krajobrazu, przekształcenie powierzchniowe ziemi, synatropizację szaty roślinnej, zanieczyszczenia ropopochodne, hałas komunikacyjny i spaliny, odpady i ścieki komunalne, odpady i ścieki produkcyjne.
Nadto w części tekstowej ww. prognozy, na stronie 54 wskazano, że ogólny stan środowiska przyrodniczego badanego terenu można określić jako zadowalający. Negatywny wpływ na środowisko ma istniejący układ komunikacyjny powodujący emisję zanieczyszczeń ze spalania paliw w pojazdach mechanicznych, a także spływy zanieczyszczeń z powierzchni dróg do gleb. Ponadto ruch samochodów powoduje uciążliwości związane z hałasem, które mogą się wzmagać. Wśród zagrożeń i uciążliwości nie wymieniono natomiast kwestii oddziaływania odorowego na środowisko, co mogłoby stanowić asumpt do wprowadzenia ograniczeń mających niwelować tego typu oddziaływania.
Sąd nie neguje stanowiska organu, że gmina uchwalając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego powinna uwzględniać racje społeczne i dbać o komfort życia osób tworzących wspólnotę gminną. Wartości te muszą być jednak należycie wyważane, pozostając w odpowiedniej i uzasadnionej proporcji do indywidualnych interesów wynikających m.in. z uprawnień właścicielskich poszczególnych terenów i prawa do korzystania z rzeczy zgodnie z jej przeznaczeniem.
Zdaniem Sądu, w realiach niniejszej sprawy organ gminy nie przedstawił żadnych racji na to, że przed wprowadzeniem spornych postanowień planu dokonał niezbędnego testu proporcjonalności, który wskazywałby na konieczność ograniczenia możliwości lokalizowania i rozbudowy przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko na terenach RU. Sąd nie neguje ogólnej możliwości wprowadzenia tego rodzaju obostrzeń, niemniej jednak muszą być one rzeczowo i drobiazgowo uzasadnione, obrazując w sposób bezsporny, że lokalizowanie na danym obszarze kolejnych obiektów o określonym stopniu uciążliwości rzeczywiście w sposób istotnie negatywny będzie oddziaływało na środowisko, wpływając nieproporcjonalnie na komfort życia mieszkańców lokalnej społeczności. W badanym przypadku z całą pewnością tego rodzaju ustaleń i analiz zabrakło, dlatego przyjęte ostatecznie w zaskarżonej uchwale i zwalczane przez stronę skarżącą ustalenia planu miejscowego, należało ocenić jako wprowadzone z naruszeniem dozwolonych prawem granic władztwa planistycznego, a przez to z istotnym naruszeniem interesu skarżącej.
Wobec powyższego zgodzić należy się z zarzutem strony skarżącej, iż poprzez wprowadzenie spornej regulacji w planie miejscowym doszło do naruszenia art. 140 k.c. w związku z art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. w zw. z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP i w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, bowiem regulacja ta nieproporcjonalnie godzi w interes indywidualny skarżącej, przede wszystkim zaś w przysługujące jej prawo własności, ograniczając korzystanie z rzeczy zgodnie z jej społeczno-gospodarczym przeznaczeniem. Jednocześnie zasadne jest twierdzenie skarżącej, iż postanowienia planu ograniczyły jej konstytucyjne prawo swobody prowadzenia działalności gospodarczej. Wprawdzie art. 22 Konstytucji RP dozwala na wprowadzenie ograniczeń tej zasady z zastrzeżeniem uczynienia tego na drodze ustawowej, ale tylko z uwagi na ważny interes publiczny.
Jednocześnie art. 31 ustawy zasadniczej zalicza do obszarów ochrony sprawowanej przez państwo: bezpieczeństwo, porządek publiczny, środowisko, zdrowie, moralność publiczną oraz wolności i prawa innych osób. Tym samym ograniczenia wolności gospodarczej powinny być możliwie jak najmniejsze, a jednocześnie wystarczające dla realizacji celu, jakim jest ochrona ww. wartości nadrzędnych. Zachodzi tu więc konieczność odwołania się do wspominanej już zasady proporcjonalności. Mając to na uwadze, Sąd doszedł do przekonania, że gmina całkowicie zaniechała rozważenia kwestii interesu strony skarżącej w zakresie prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, koncentrując się wyłącznie na potrzebie ochrony jej mieszkańców przed uciążliwościami złowonnymi, co dowodzi o rażącym naruszeniu przez gminę zasady proporcjonalności de facto poprzez jej niezastosowanie.
Sąd nie podzielił zarzutu naruszenia art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. w zw. z art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP. Skarżąca wywodzi, że do naruszenia ww. przepisów doszło na skutek ustanowienia w planie miejscowym zakazu zabudowy oraz zakazu lokalizacji przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko na należących do niej działkach, w sytuacji gdy żaden z obowiązujących aktów prawnych rangi ustawowej nie daje podstaw do ustanowienia w planie miejscowym, tj. akcie prawa miejscowego, tego rodzaju zakazów. Tak sformułowane twierdzenie jest błędne, choćby z uwagi na treść art. 15 ust 1 pkt 9 u.p.z.p., który wprost przewiduje, że w planie miejscowym określa się szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy. Trzeba natomiast podkreślić, że żaden akt rangi ustawowej nie przyznaje organom planistycznym kompetencji do samodzielnej oceny tego, czy dany rodzaj przedsięwzięcia wpływa na środowisko i w jakim stopniu uciążliwości, gdyż jest to domeną procedur określonych odrębnymi przepisami.
Jednocześnie, skoro art. 74 ust. 1 i 2 ustawy zasadniczej stanowi, że władze publiczne, do których z całą pewnością zaliczają się także władze gminy, prowadzą politykę zapewniającą bezpieczeństwo ekologiczne współczesnemu i przyszłym pokoleniom, a przy tym ochrona środowiska jest obowiązkiem władz publicznych, to nie ulega wątpliwości, że rada gminy jako lokalny prawodawca może rozważać w planie miejscowym wprowadzenie ograniczeń służących ochronie ww. wartości, co niewątpliwie będzie się też przyczyniać do polepszenia jakości życia mieszkańców gminy. Niemniej jednak, jak już wcześniej wskazano, tego rodzaju ingerencja w interes indywidualny musi być szczegółowo uzasadniona, dowodząc tego, ze organ jednostki samorządu terytorialnego rzetelnie wyważył interesy indywidualne z interesem ogólnym społeczności lokalnej i dowiódł, że w danym stanie faktycznym prymat należało dać temu drugiemu.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 11, art. 17 i art. 15 ust. 2 w zw. z art. 28 ust. 1 u.p.z.p., tj. naruszenia zasad sporządzania planu oraz trybu jego sporządzenia oraz pominięcie w planie ustaleń, które są obowiązkowe, Sąd stanął na stanowisku, iż wobec jego ogólnikowości nie zasługiwał on w tej formie na uwzględnienie. Skarżąca w żaden sposób nie dowiodła zwłaszcza naruszeń w zakresie trybu sporządzenia planu, co więcej nie przywołała w tym względzie jakichkolwiek okoliczności mogących świadczyć o zasadności powoływania się na takie naruszenie. Jednocześnie, działając z urzędu, Sąd nie dopatrzył się tego rodzaju naruszeń, a zwłaszcza w stopniu istotnym, które pozwalałyby na podzielenie zarzutów skargi co do uchybień ww. przepisom prawa.
Sąd nie zgodził się także z generalnie sformułowanym zarzutem naruszenia przez organ art. 28 ust. 2 w zw. z art. 11 i 17 u.p.z.p. poprzez zaniechanie ponowienia czynności procedury planistycznej w zakresie niezbędnym do doprowadzenia zgodności projektu planu z przepisami prawnymi, po stwierdzeniu nieważności części planu miejscowego przez Wojewodę. W ocenie Sądu wynikająca z art. 28 ust. 2 u.p.z.p. dyspozycja ponowienia czynności, ale tylko w zakresie niezbędnym do doprowadzenia zgodności projektu z przepisami prawa oznacza, że zasadą jest uznanie czynności za niewymagające powtórzenia. Tymczasem strona skarżąca w żadnej mierze nie dowiodła, po pierwsze, że podjęcie określonych czynności planistycznych byłoby faktycznie niezbędne, a po wtóre, że ich niepodjęcie doprowadziło do sytuacji, w której ucierpiał jej interes prawny. Brak ponowienia określonych czynności planistycznych może mieć różne skutki prawne, jednak sytuację tę należy oceniać indywidualnie.
Skoro skarżąca z sygnalizowanym zaniechaniem nie powiązała żadnych negatywnych skutków w sferze jej prawnomaterialnych uprawnień bądź obowiązków, a przynajmniej na takowe nie wskazała, to podniesiony w skardze i powołany na wstępie akapitu zarzut nie zasługiwał na uwzględnienie.
Na koniec Sąd podkreśla, że w jego ocenie nie zasługiwało na uwzględnienie żądanie skarżącej, wynikające z pisma procesowego z 31 lipca 2020 r., stwierdzenia nieważności całego § 4 i § 5 zaskarżonej uchwały, a więc w zakresie szerszym niż wskazano w skardze oraz orzeczono w punkcie 1 sentencji wyroku. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym warunkiem skutecznego zaskarżenia uchwały podjętej przez organ gminy jest naruszenie tą uchwałą interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę. Odnosząc to do realiów rozpoznawanej sprawy, należy zauważyć, że o ile strona skarżąca wykazała swój interes prawny w zaskarżeniu postanowień, których nieważność Sąd stwierdził w toku niniejszego postępowania, o tyle w pozostałym, poszerzonym zakresie, wynikającym z przywołanego wcześniej pisma z 31 lipca 2020 r., skarżąca w najmniejszym stopniu nie wykazała nie tylko posiadania interesu prawnego, a tym bardziej, że doszło do jego naruszenia. Wobec tego Sąd nie mógł uwzględnić tak sformułowanego żądania strony skarżącej i w tym zakresie na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił w pkt. 2 wyroku.
Mając powyższe na uwadze, działając na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w punkcie 1 sentencji.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., na które to złożyły się: wpis od skargi w wysokości 300 zł oraz wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika w kwocie 480 zł powiększonego o 17 zł z tytułu wniesionej opłaty od pełnomocnictwa.