Uzasadnienie
Postanowieniem z dn. [...].12.2004 r. Wojewoda [...] uzgodnił negatywnie warunki zabudowy terenu dla lokalizacji pięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych z garażami na działkach nr [...],[...],[...][...],[...]i zjazdu z działki o łącznej powierzchni 0,48 ha w klasie [...], położonych w S. gm. W. w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych.
W uzasadnieniu wskazano, że działki znajdują się na terenie, dla którego nie obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego, natomiast w planie, który utracił ważność z końcem 2003 r. przedmiotowy obszar stanowił grunt rolny. Ponieważ dla tego obszaru toczą się prace planistyczne, wobec powyższego stosownie do art. 62 ust. 1 i 2 ustawy z dn. 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy powinno być zawieszone do czasu uchwalenia planu.
Wskutek odwołania wniesionego przez inwestora P. M. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi postanowieniem z dn. [...].01.2005 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
W uzasadnieniu powtórzono, iż przedmiotowy obszar objęty jest projektem planu zagospodarowania przestrzennego dla gminy W. Do tegoż projektu planu Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi w odrębnym postępowaniu wyraził zgodę na przeznaczenie gruntów rolnych klas II - III na cele nierolnicze. W takiej sytuacji postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy winno być zawieszone.
W skardze do Sądu Wojewódzkiego P. M. wniósł o uchylenie w całości postanowienia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi i "zajęcie stanowiska w tej sprawie".
W ocenie skarżącego decyzja o zawieszeniu postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu może być podjęta jedynie przez wójta. Skoro zaś postępowanie to nie zostało zawieszone, Wojewoda winien wydać postanowienie merytoryczne w oparciu o przepisy prawa oraz obiektywne przesłanki przemawiające za koniecznością ochrony gruntów rolnych. Wydane zaś rozstrzygnięcie nie spełnia tych wymogów.
Dodał, iż nie jest zrozumiałe czym kieruje się wojewoda wydając odmienne rozstrzygnięcie na wniosek innego inwestora w takim samym stanie prawnym i faktycznym
W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o jej oddalenie odwołując się do argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest zasadna, a zarzut w niej podniesiony jest trafny.
Stosownie do art. 60 ust. 1 ustawy z dn. 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) organem właściwym do prowadzenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i wydania decyzji w tym przedmiocie jest wójt, burmistrz albo prezydent miasta. Decyzję taką wydaje się po uzgodnieniu m.in. z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych (art. 53 ust. 4 pkt 6. powołanej ustawy) i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. W niniejszej sprawie działki przeznaczone pod inwestycje stanowią grunty rolne, zatem przed wydaniem decyzji wójt winien uzyskać uzgodnienie organu właściwego w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych, wydane w trybie art. 106 kpa.
Postępowanie takie ma charakter jedynie pomocniczy w stosunku do postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu i stanowi jego niezbędny fragment. Zakres rozstrzygnięcia przez organ uzgadniający dotyczy wyłącznie kwestii oceny, czy planowane przedsięwzięcie nie będzie kolidowało z ochroną gruntów rolnych. W pozostałych natomiast kwestiach, jak w niniejszym wypadku przebieg postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, organ uzgadniający nie jest władny zajmować stanowiska. Stosownie do art. 62 ust. 1 postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza i podejmuje wójt, burmistrz lub prezydent miasta w ściśle określonych przypadkach. Rozstrzygnięcia takie podejmuje samodzielnie, kierując się jedynie przesłankami wskazanymi w przepisie. Organ uzgadniający natomiast wypowiada się jedynie czy konkretne zamierzenie inwestycyjne nie spowoduje zaburzenia w istniejącym systemie gruntów rolnych oraz istotnych strat dla rolnictwa. Nie może natomiast stanowić podstawy do odmowy uzgodnienia kwestia procesowa, o której może jedynie decydować organ prowadzący postępowanie główne.
Dodatkowo należy nadmienić, iż nie jest możliwe wskazywanie jako podstawy prawnej, co uczyniły organy obydwu instancji, dwóch wykluczających się przepisów. Art. 62 ust. 1 powołanej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przewiduje zawieszenie postępowania fakultatywnie. Natomiast ust. 2 wskazanego przepisu nakazuje zawieszenie postępowania w sprawie warunków zabudowy, jeżeli dla danego terenu istnieje obowiązek sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego. Dwa odrębne stany faktyczne, skutkujące odrębnymi rozwiązaniami procesowymi nie mogą być zatem wskazane jednocześnie jako podstawa prawna rozstrzygnięcia.
Nade wszystko jednak mając powyższe na uwadze, Sąd uchylił postanowienia wydane przez organy obydwu instancji, uznając, iż naruszają one przepisy postępowania administracyjnego, zawarte w akcie prawnym o charakterze materialnym, a to art. 62 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Rozpatrując ponownie kwestę uzgodnienia warunków zabudowy organy właściwe w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych podejmą rozstrzygnięcie w zakresie swojego władztwa administracyjnego, nie naruszając kompetencji innych organów administracyjnych.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dn. 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak na wstępie.
O kosztach nie orzeczono z powodu braku wniosku uprawnionego podmiotu.