Uzasadnienie
Skarżący E. M. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego z urzędu.
Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił E. M. przyznania prawa pomocy w żądanym przez niego zakresie. Po doręczeniu tego postanowienia, skarżący zwrócił się do Sądu z kolejnym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, modyfikując jego zakres tylko do ustanowienia radcy prawnego.
W ocenie skarżącego jego sytuacja majątkowa oraz stopień skomplikowania sprawy powoduje, że spełnia przesłanki do otrzymania prawa pomocy w zakresie częściowym.
W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał na swój stan zdrowia (grupa inwalidzka) wiążący się z potrzebą zażywania lekarstw i odbywania rehabilitacji. Podał, że wraz z żoną mieszka w mieszkaniu o pow. 46 m. Małżonkowie utrzymują się z emerytur w łącznej wysokości 2 852 zł. brutto. Wyjaśnił także, że na utrzymanie mieszkania wydaje miesięcznie 660 zł. (czynsz - 315 zł., opłata za energie elektryczną – 125 zł, opłata za gaz – 130 zł., telefon – 90 zł.). Na leki i rehabilitację przeznacza miesięcznie 1300 zł. Ponadto oświadczył, że nie posiada żadnych oszczędności ani przedmiotów majątkowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o przyznanie prawa pomocy zasługuje na uwzględnienie.
E. M. ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym polegającym na pokryciu ze środków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wynagrodzenia zawodowego pełnomocnika (radcy prawnego). Ze względu na tak określone granice wniosku, zobowiązany jest on udowodnić, że poniesienie kosztów wynagrodzenia radcy prawnego spowoduje uszczerbek na poziomie koniecznego utrzymania jego rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej jako p.p.s.a.
Przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym stanowi pomoc finansową, udzielaną przez państwo podmiotom uczestniczącym w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Ponieważ rezultatem przyznania prawa pomocy jest powiększanie wydatków budżetu państwa, sytuacja majątkowa i rodzinna wnioskujących o prawo pomocy powinna być ustalona ze szczególną wnikliwością. Warto też podkreślić, że to na wnioskodawcy ciąży ciężar udowodnienia, takiej sytuacji majątkowej, która uniemożliwia choćby częściowe uczestniczenie w kosztach finansowych postępowania sądowego.
W ocenie Sądu E. M. nie ma wystarczających możliwości do pokrycia kosztów wynagrodzenia radcy prawnego. Poniesienie tego wydatku z pewnością spowoduje powstanie uszczerbku na poziomie utrzymania skarżącego oraz jego żony E. M. Rodzina skarżącego uzyskuje co prawda stałe dochody (oboje małżonkowie otrzymują emerytury) jednak ich wysokość (2 852 zł brutto) jest zbyt niska dla ustanowienia zawodowego pełnomocnika. Nie można nie zauważyć, że skarżący jest osobą starszą, nadto inwalidą, niezdolnym do podjęcia dodatkowego zatrudnienia w celu uzyskania dodatkowego źródła dochodu.
Wyjaśnić jednak należy, że jedyną przesłanką ustawową przyznania prawa pomocy jest kryterium ekonomiczne bazujące na sytuacji materialno – bytowej osoby wnioskującej. Dlatego pozbawionym jakiegokolwiek znaczenia dla rozpoznania wniosku jest podnoszony przez skarżącego argument o skomplikowanym charakterze sprawy i braku przygotowania do jej prowadzenia.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 260 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.