Uzasadnienie
M. L. wnioskiem z dnia 8 lipca 2016 r. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o zwolnienie od kosztów sądowych w niniejszej sprawie. We wniosku skarżąca oświadczyła, że nie jest wstanie ponieść kosztów sądowych w tej sprawie, ponieważ otrzymywana emerytura w wysokości 1.136,43 zł. nie wystarcza nawet na zaspokojenie jej najbardziej podstawowych potrzeb życiowych, na które przeznacza ok. 1930 zł. miesięcznie. M. L. wyjaśniła, że w październiku 2014 r. pożyczyła od znajomej 6.000 zł. Pożyczę zwraca w miesięcznych ratach w wysokości 200 zł. Do wniosku skarżąca dołączyła kopię decyzji o ustaleniu wymiaru emerytury, kopię wyroku Sądu Rejonowego dla [...] [...] Wydział Rodzinny i Nieletnich z [...] lipca 2006 r. o zasądzeniu od R. L. na rzecz skarżącej alimentów w kwocie po 250 zł. miesięcznie, dokumenty potwierdzające ponoszenie wydatków za energię elektryczną, zakup węgla, konsultacje lekarskie, leki.
Stwierdzono, co następuje:
Wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony przez M. L. jest uzasadniony, ponieważ wykazał ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku dla swojego koniecznego utrzymania (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.).
Sytuacja dochodowa i majątkowa skarżącej jest obiektywnie trudna. Utrzymuje się z niskiej emerytury i alimentów od byłego męża (łącznie 1386 zł.). Te środki finansowe nie wystarczają nawet do zaspokojenia jej najbardziej podstawowych potrzeb, dlatego zmuszona była zaciągnąć pożyczkę od znajomej.
Z powyższego wynika, że wnioskodawczyni nie ma możliwości pozyskania środków finansowych, które mogłaby przeznaczyć na pokrycie kosztów postępowania sądowego (w rozpoznawanej sprawie wpis od skargi wynosi 200 zł.). W konsekwencji zasadnym jest przyznanie skarżącej prawa pomocy w żądanym zakresie. Nie sposób bowiem oczekiwać czynienia oszczędności od osoby, której dochody nie wystarczają nawet na pokrycie najbardziej podstawowych potrzeb życiowych.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.