Uzasadnienie
W złożonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na urzędowym formularzy wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPF) z dnia 31 grudnia 2008 r. R. R. wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika procesowego (adwokata lub radcy prawnego) w sprawie ze skargi na opisane w sentencji postanowienie Wojewody M. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawca podał, że przebywa obecnie w zakładzie karnym, nie korzysta z żadnej pomocy prawnej, nie ma również rodziny (oprócz nieletniego syna), przyjaciół i znajomych od których mógłby otrzymać pomoc. Skarżący oświadczył, że nie posiada żadnego majątku, ani oszczędności, zaś jedyne źródło jego dochodów pochodzi z tytułu zatrudnienia w zakładzie karnym, gdzie zarabia ok. 300 zł, z czego do jego dyspozycji pozostaje ok. 60 zł.
Mając powyższe na uwadze należało zważyć, co następuje:
Z dyspozycji art. 243 § 1, art. 245 §§ 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), wynika, że właściwy sąd administracyjny może na wniosek strony przyznać jej prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. W rozpoznawanej sprawie wnioskodawca wniósł zarówno o zwolnienie od kosztów sądowych, jak i o ustanowienie pełnomocnika z urzędu, a zatem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Warunkiem przyznania osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym jest wykazanie przez wnioskodawcę, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).
Złożony wniosek o przyznanie prawa pomocy zasługuje na uwzględnienie. Zwolnienie skarżącego z kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika procesowego z urzędu uzasadnione było sytuacją materialną, a także życiową oraz osobistą skarżącego. Okoliczności przedstawione we wniosku oraz wynikające z akt sprawy prowadzą do stwierdzenia, że skarżący nie posiada zdolności do ponoszenie jakichkolwiek kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, nie posiada bowiem żadnego majątku ani oszczędności, jak również nie osiąga dochodów, które pozwoliłby mu wypełnić wynikający z art. 199 p.p.s.a. obowiązek ponoszenia kosztów postępowania wiążących się z jego udziałem w sprawie. Wnioskodawca nie może przy tym liczyć na pomoc i wsparcie finansowe ze strony rodziny i przyjaciół, jest bowiem osobą samotną.
Mając na uwadze, że wniosek dotyczy osoby przebywającej w zakładzie karnym, posiadającej ograniczone możliwości zarobkowania (skarżący dysponuje miesięcznie kwotą ok. 60 zł) należało również uznać, że udział w sprawie pełnomocnika procesowego jest niezbędny. Pozytywne rozpoznanie wniosku w tym zakresie stworzy bowiem możliwości odpowiedniej obrony interesów strony w toku postępowania sądowego, a zatem służy pełnej realizacji prawa do sądu.
Przyznanie stronie prawa pomocy poprzez ustanowienie pełnomocnika procesowego w osobie adwokata – pomimo alternatywnego sformułowania w tym zakresie wniosku z 31 grudnia 2008 r. – wiązało się z uwzględnieniem uprzednio zgłoszonego przez skarżącego żądania, tj. zawartej w skardze z dnia 31 października 2008 r. (k. 2 akt sądowych) prośbie dotyczącej "przydzielenia adwokata z urzędu".
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., należało postanowić jak w sentencji.