Uzasadnienie
A. P. - w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik pozostałych skarżących – wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi na uchwałę Rady W. w przedmiocie rozpatrzenia zarzutu A. P. do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru W. Już po wniesieniu skarg, w Sądzie stawił się skarżący M. B. i podpisał skargę.
Zgodnie z treścią art. 46 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) w przypadku, gdy skargę wnosi osoba będąca pełnomocnikiem innych skarżących do skargi winna dołączyć stosowne pełnomocnictwa.
Ponieważ A. P. nie przedłożył pełnomocnictw upoważniających go do występowania w imieniu pozostałych skarżących, Sąd pismem z dnia 6 listopada 2006 r. wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skarg, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia. W wyniku rozpoznania wniosku A. P. o przedłużenie terminu do wykonania zarządzenia w przedmiocie złożenia pełnomocnictw, Sąd zdecydował przedłużyć termin do dnia 20 stycznia 2007 r. Skarżący A. P. nie uzupełnił braków formalnych skarg w terminie zakreślonym przez Sąd.
Wskazać należy, że w myśl art. 58 § 1 pkt 3 powołanej ustawy Sąd odrzuca skargę, gdy w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych.
W tej sytuacji skargi K. M., E. Ś., H. S., R. B., M. J., U. H., H. D., T. K., I. S. i J. S. należało odrzucić.
Rozpoznając natomiast skargi A. P. i M. B. Sąd doszedł do przekonania, że również te skargi nie mogą zostać uwzględnione.
Podnieść należy, że podstawę rozpoznania skarg A. P. i M. B. stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Powyższe uzasadnia treść art. 85 ust. 2 obecnie obowiązującej ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zgodnie z którym jeżeli przed dniem wejścia w życie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - to jest przed dniem 11 lipca 2003 r. - podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia planu oraz zawiadomiono o terminie wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu, dalsze czynności w postępowaniu planistycznym prowadzone są na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.
Oba te warunki w niniejszej sprawie zostały spełnione. Rada miasta W. podjęła uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] grudnia 1996 r., a o terminie wyłożenia projektu planu zawiadomiono przed dniem 11 lipca 2003 r.
Powołana wyżej ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. przewidywała możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego wyłącznie na uchwałę odrzucającą zarzut wniesiony do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W sprawie niniejszej, jak wynika z akt administracyjnych - w szczególności z protokółu nr [...] Rady W. z dnia [...] czerwca 2006 r. a także z odpowiedzi na skargę i z wyjaśnienia pełnomocnika organu - będąca przedmiotem skargi uchwała Rady W. jest w istocie projektem uchwały w sprawie rozpatrzenia zarzutu A. P. do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru W., zawartym w druku nr [...]. Projekt ten został przedstawiony Radzie W. w trakcie posiedzenia w dniu [...] czerwca 2006 r., w ramach realizacji punktu 9 porządku obrad. Przedmiotowy projekt nie został jednak przez Radę uchwalony ale - po omówieniu - skierowany do Komisji Ładu Przestrzennego w celu ponownego rozpatrzenia. Zatem, w ocenie Sądu, zaskarżony projekt uchwały nie stanowi rozstrzygnięcia Rady W. w przedmiocie odrzucenia zarzutu i w konsekwencji nie podlega kontroli Sądu.
Podnieść należy, iż stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 powołanej ustawy Sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie jej jest niedopuszczalne.
Wobec powyższego skargi A. P. i M. B. wniesioną na projekt uchwały Rady W. należało odrzucić.
Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, z mocy art. 58 § 1 pkt 3 i 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.