Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 19 marca 2021 r., sygn. akt IV SA/Wa 2012/20

Uzasadnienie

J. G. i R. G. oraz R. C. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] lipca 2020 r. utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z [...] maja 2020 r., w której stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia pod nazwą "Budowa obory dla obsady 110 DJP i studni głębinowej" na działce o numerze ewidencyjnym [...] położnej w obrębie gruntów wsi [...] w gminie [...].

Stan sprawy przedstawia się następująco:

B. Z. wniosła o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie obory dla obsady 110 DJP i studni głębinowej o głębokości do ok. 40 m i wydajności 1,1 m3/h na działce o numerze ewidencyjnym [...] położonej w obrębie gruntów wsi [...] w gminie [...], powiat [...] – na podstawie art. 73 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko [(Dz.U. z 2020 r., poz. 283 z późn. zm.) – dalej w skrócie: "ustawa o informacji"], w związku z § 3 ust. 1 pkt 104a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko kwalifikuje się jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko [(Dz. U. z 2019 r., poz. 1839) – dalej jako: "rozporządzenie"].

W toku postępowania, Wójt Gminy [...] wystąpił do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...], Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] i Dyrektor Zarządu Zlewni w [...] o wydanie opinii co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a w przypadku stwierdzenia takiej potrzeby, co do zakresu raportu o oddziaływaniu na środowisko wnioskowanego przedsięwzięcia. W powyższym piśmie skierowanym do organów opiniujących Wójt Gminy [...] wskazał, że na terenie planowanego przedsięwzięcia nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] opinią z [...] kwietnia 2020 r. uznał, że w przypadku ww. przedsięwzięcia nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko; Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] opinią sanitarną z [...] marca 2020 r. zaopiniował pozytywnie odstąpienie od potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko; Dyrektor Zarządu Zlewni w [...] PGWWP opinią z [...] marca 2020 r. nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla zawnioskowanego przedsięwzięcia.

Wójt Gminy [...] decyzją z [...] maja 2020 r. w punkcie I stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia pn. "Budowa obory dla obsady 110 DJP i studni głębinowej o głębokości do ok. 40 m i wydajności 1,1 m³/h na działce nr [...], położonej w obrębie gruntów wsi [...] w gminie [...]"; w punkcie II określił warunki i wymagania dotyczące planowanego przedsięwzięcia: 1) na etapie realizacji i użytkowania i 3) (winno być: "2") w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji (w projekcie budowlanym) dotyczące ochrony środowiska; w punkcie III ustalił charakterystykę planowanego przedsięwzięcia zawartą w załączniku nr 1 do decyzji jako jej integralną cześć. Od powyższej decyzji odwołali się J. G., R. G., R. C. i A. C.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] lipca 2020 r. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z [...] maja 2020 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że przedsięwzięcie będące przedmiotem postępowania ma być realizowane na działce nr [...], obręb [...], gm. [...].

W celu jego realizacji planuje się budowę: budynku obory o pow. 1344 m2 wraz z halą udojową z częścią socjalną o pow. 256 nr, studni głębinowej do głębokości 40 m o wydajności 1,1 m3/h i zbiornika bezodpływowego na ścieki z ubojni. Chów bydła mlecznego na być prowadzony w systemie bezściółkowym na rusztach. Obora ma posiadać zbiornik na gnojownicę pod rusztami o pow. 613 m². Powstająca gnojownica wywożona ma być na własne pola uprawne i wykorzystywana jako naturalne nawozy organiczne. Obora nie wymaga ogrzewania, temperatura ma się utrzymywać samoistnie od procesów życiowych zwierząt. Ma posiadać wentylację grawitacyjną w postaci kominków wentylacyjnych. Teren planowanego przedsięwzięcia zlokalizowany jest wśród terenów rolniczych z zabudową.

Dalej organ przytoczył art. 71 ust. 2, art. 61 ust. 1 pkt 1, art. 59 ust. 1 pkt 2, art. 63 ust. 1, art. 74 ust. 1 ustawy o informacji. Następnie wskazał, że Karta informacyjna planowanego przedsięwzięcia spełnia ww. wymagania oraz dodatkowo wynikające z art. 62a ww. ustawy. Przedmiotowe przedsięwzięcie zostało prawidłowo zakwalifikowane przez organ pierwszej instancji jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 104a triet pierwsze, podwójny triet pierwsze) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2010 r. (winno być: "2019") w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W sprawie zasięgnięto stosownych opinii, w których organy opowiedziały się za brakiem potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko. Uzyskane stanowiska zobowiązywały w dalszej kolejności organ do oceny, czy w świetle warunków z art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji konieczne było nałożenie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, tj. czy planowana inwestycja odpowiada wymogom art. 63 ust. 1 ww. ustawy.

W sytuacji stwierdzenia przez organy braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, organy decyzyjne powinny dokonać obiektywnej, wyważonej, opartej na niekwestionowanym stanie faktycznym oceny KIP jako dowodu zasadniczego, jak też ocenić inwestycję w kontekście wszystkich uwarunkowań wymienionych w art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji. Jak wynika z dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy (wniosku, KIP, opinii) przedmiotowa działka, na której planuje się realizację przedsięwzięcia ma pow. 0,35 ha. Teren w części jest zagospodarowany (dom mieszkalny o pow. ok. 138 m2). Istniejące zagospodarowanie stanowi ok. 3,94% całkowitej powierzchni działki, na której przedsięwzięcie ma być realizowane. W ramach planowanego przedsięwzięcia wnioskodawczym planuje wybudować: oborę o powierzchni 1344 m2, halę udojową 25 m2 i studnię głębinową. Po realizacji przedsięwzięcia budynki i obiekty będą zajmowały ok. 1600 m2, co stanowi ok. 45,71% całkowitej powierzchni ww. działki.

W ramach realizacji inwestycji stosowane będą sprawne technicznie urządzenia i pojazdy. Gospodarstwo wyposażone będzie w zapas materiałów sorpcyjnych do likwidacji ewentualnie zaistniałych wycieków powstałych w trakcie prowadzenia napraw maszyn i urządzeń będących na wyposażeniu gospodarstwa. Dla pracowników budowy będzie zapewniony dostęp do tymczasowych sanitariatów z zapewnieniem opróżniania przez specjalistyczną firmę lub będą oni korzystać z sanitariatów w budynku mieszkalnym wnioskodawczym. Ścieki porządkowe będą magazynowane w planowanym szczelnym zbiorniku bezodpływowym, a następnie wywożone przez specjalistyczną firmę na gminną oczyszczalnię ścieków w [...]. Odpady magazynowane selektywnie w specjalnie wyznaczonych do tego celu pojemnikach/kontenerach, w sposób zabezpieczający przed przedostawaniem się zanieczyszczeń do środowiska gruntowo-wodnego, a następnie sukcesywnie przekazywane uprawnionym podmiotom do odzysku lub unieszkodliwiania.

Zwierzęta padłe przekazywane będą uprawnionemu podmiotowi do unieszkodliwiania. Roczna zawartość azotu w wyprodukowanych nawozach naturalnych będzie wynosić 8071,7 kg. Minimalna powierzchnia użytków rolnych niezbędna do zagospodarowania wytworzonej w gospodarstwie gnojowicy, tak aby nie przekroczyć dopuszczalnej rocznej dawki azotu w nawozach wynoszącej 170 kg N/ha użytków rolnych, to ok. 47,5 ha. Wyprodukowane nawozy naturalne wykorzystywane będą do nawożenia własnych oraz dzierżawionych użytków rolnych. Planowany do wykonania zbiornik na gnojowicę o pojemności min. 613 m3 oraz istniejący zbiornik na gnojowicę o pojemności 500 m3 zapewnią możliwość przechowywania nawozów naturalnych przez okres 6 miesięcy. Prawidłowo prowadzona gospodarka nawozowa zminimalizuje oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia w zakresie zanieczyszczeń azotanami pochodzącymi ze źródeł rolniczych. Odpady będą magazynowane selektywnie, a następnie przekazywane podmiotom posiadającym zezwolenie na ich odbiór, przewóz, utylizację.

Ścieki powstające w wyniku utrzymywania czystości i porządku w pomieszczeniach technicznych powstają w ilości równej 100% ilości pobieranej wody na te cele. Maksymalna ich ilość wynosić będzie około 4,45 m3/d, a średniodobowa około 0,3 m3/d. Ścieki porządkowe będą magazynowane planowanym szczelnym zbiorniku bezodpływowym, a następnie wywożone przez specjalistyczną firmę. Na etapie realizowanego przedsięwzięcia dla pracowników budowy będzie zapewniony dostęp do tymczasowych sanitariatów z zapewnieniem opróżnienia przez specjalistyczną firmę. W trakcie realizacji inwestycji (prowadzenia prac budowlanych i montażowych) nastąpi niezorganizowana emisja substancji do powietrza łącząca się ze wzrostem: zapylenia o niewielkim lokalnym zasięgu, podwyższonej emisji spalin wskutek zwiększonego ruchu pojazdów dowożących niezbędne materiały i sprzęt budowlany (też emisja spalin w czasie prac budowlanych), emisji wtórnego pylenia w czasie dni suchych i upału w zw. z używaniem cementu, wapna i kruszywa.

Z uwagi na to, że emisje te będą miały charakter miejscowy i okresowy oraz ustaną po zakończeniu prac budowlanych, należy uznać je za pomijalne. Eksploatacja obory będzie wiązała się z emisją do powietrza substancji zapachowo-czynnych, głównie z procesów chowu zwierząt (dowóz, rozładunek paszy, usuwanie nieczystości-odchodów zwierząt, utrzymanie czystości w obiekcie itp.) oddziaływanie inwestycji zwiększone będzie w porze dziennej, a największy wpływ na powietrze atmosferyczne wystąpi w najbliższym otoczeniu obór. Obory oraz miejsca magazynowe na nawozy naturalne budowane wg nowych rozwiązań technicznych i technologicznych nie powinny być obiektem uciążliwości dla środowiska. Emisja procesów technologicznych może powodować wrażenia zapachowe, ale nie będzie powodowała przekroczeń norm jakości powietrza atmosferycznego uznawanych za dopuszczalne. Przedsięwzięcie nie znajduje się na obszarze Natura 2000. Najbliżej położone obszary Natura 2000 znajdują się w odległości: około 13,3 km od planowanej inwestycji (obszar specjalnej ochrony ptaków) [...] i około 11,6 km od planowanej inwestycji (specjalny obszar ochrony siedlisk) [...].

Teren działek, na których realizowane będzie planowane przedsięwzięcie nie znajduje się w granicach korytarza ekologicznego. Będzie realizowane poza miejscem występowania obszarów wodno-błotnych, i innych o płytkim zaleganiu wód podziemnych, w tym siedlisk łęgowych oraz ujść rzek. Zamierzenie inwestycyjne zlokalizowane jest poza strefami ochronnymi ujęć wód i obszarami ochronnymi zbiorników wód śródlądowych oraz obszarami przylegającymi do jezior, poza obszarami górskimi oraz leśnymi. Teren inwestycji zlokalizowany jest poza obszarami podlegającymi ochronie na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, poza obszarami szczególnego zagrożenia powodzią w rozumieniu art. 16 pkt 34 ustawy Prawo wodne. Przedmiotowe przedsięwzięcie położone jest w obszarze Głównego Zbiornika Wód Podziemnych (GZWP) - Nr [...] [...].

Natomiast w kwestii emisji hałasu stwierdzono, że w fazie realizacji oddziaływanie na poziom hałasu trwa krótko, występuje w ograniczonym zakresie, nie wnosząc istotnych zmian w środowisku w odniesieniu do stanu istniejącego. Z kolei w fazie eksploatacji istniejące i zamierzone rozwiązania w zakresie ochrony przed hałasem będą wykonane na bazie dostępnych oraz właściwie dobranych urządzeń i środków eliminujących przenikanie hałasu do środowiska i są wystarczające dla tego rodzaju inwestycji. W gospodarstwie nie będą magazynowane i wykorzystywane substancje niebezpieczne mogące powodować ryzyko wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. Budynki inwentarskie nie należą do obiektów stwarzających wysokie zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. Obora zabezpieczona będzie przed wybuchem lub pożarem poprzez zastosowanie odpowiednich rozwiązań technicznych i materiałowych adekwatnych do występującego zagrożenia.

Przedmiotowa obora odpowiada wszelkim wymaganiom architektonicznym i budowlanym zapewniającym bezpieczeństwo jej użytkowania, co powoduje minimalne ryzyko katastrofy budowlanej. Ryzyko wystąpienia na przedmiotowym terenie zjawisk o znamionach katastrofy naturalnej jest minimalne. Ponadto w czasie realizacji w KIP nie znaleziono informacji o przedsięwzięciach, których oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem na terenie planowanej inwestycji oraz w obszarze jego oddziaływania. Nie planuje się przedsięwzięć, których oddziaływanie mieściłoby się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia.

Z kolei odnosząc się do zagrożenia dla zdrowia ludzi organ wskazał, że sposób realizacji planowano przedsięwzięcia będzie kontynuacją obecnego wykorzystywania inwestycyjnego terenów sąsiednich, nie wprowadzi zatem znaczących zmian w dotychczasowym użytkowaniu analizowanego terenu. Realizacja przedsięwzięcia z uwagi na zastosowane rozwiązania techniczno-technologiczne i organizacyjne nie stwarza zagrożenia dla zdrowia ludzi. Realizacja przedsięwzięcia nie pociągnie za sobą zagrożeń dla środowiska i nie będzie ono transgranicznie oddziaływać na środowisko (odległość 118 km od najbliższej granicy państwowej). Dlatego ze względu na charakter i złożoność oddziaływania przedsięwzięcia, a także rodzaj i skalę, biorąc pod uwagę pozytywną opinię Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...], Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] Wody Polskie i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] dla przedsięwzięcia w ocenie tut.

Kolegium nie ma potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz sporządzenia raportu oceny oddziaływania na środowisko. Tym samym w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia przepisu art. 63 ust. 1 ustawy. Przy ww. przedsięwzięciach organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest zobowiązany do zasięgnięcia opinii i po ich uzyskaniu podejmuje ostateczną ocenę, w oparciu o te opinie oraz wskazane w art. 63 ust. 1 ustawy o informacji, czy należy dla danego przedsięwzięcia przeprowadzić ocenę jego oddziaływania na środowisko, czy też nie ma takiej konieczności. Przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko nie jest obligatoryjnym wymogiem jak w przedsięwzięciach mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko.

W ocenie Kolegium organ pierwszej instancji dokonał prawidłowej oceny w tym zakresie. Ustawodawca wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie pozostawił uznaniu organowi decyzyjnemu. W sytuacji kiedy wnioskodawczyni spełniła wszystkie wymogi, aby uzyskać decyzję środowiskową Wójt Gminy [...] nie mógł wydać decyzji odmownej. Dodatkowo inwestycja będąca przedmiotem wniosku zgodnie ze Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...], położona jest w strefie II osadniczo-rolniczej, dla której istnieje możliwość realizacji zabudowy zagrodowej, produkcji i przetwórstwa rolnego.

W ocenie Kolegium - organ pierwszej instancji w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie dowodowe. W sprawie wyjaśnione zostały wszystkie istotne dla sprawy okoliczności faktyczne. Organ pierwszej instancji wydając skarżoną decyzję, dysponował określonym materiałem dowodowym w postaci dokumentacji i charakterystyki inwestycji oraz stanowiskiem organów wyspecjalizowanych w zagadnieniach właściwych w sprawie oddziaływań inwestycji w zakresie ochrony sanitarnej, wodnej i środowiska. Odwołujący nie podważyli skutecznie trafność wywodów organu. Brak podstaw do formułowania twierdzenia o tym, że organ dokonał błędnych ustaleń stanu faktycznego sprawy i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego.

W ocenie Kolegium pomimo błędnego określenia stron postępowania przez organ pierwszej instancji, a co za tym idzie pozbawienie odwołujących możliwości czynnego uczestnictwa w postępowaniu, nie może spowodować wydania decyzji uchylającej. Na marginesie Kolegium wskazało, że tego typu przedsięwzięcie może generować produkcję obornika oraz uciążliwości odorowe. Jednakże brak jest przepisów wprowadzających określoną normę dotyczącą ochrony powietrza przed zapachami. Pomimo wynikającego z art. 85 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2019 r., poz. 1396) obowiązku ochrony powietrza ustawodawca aktualnie nie przewidział w polskim porządku prawnym ochrony powietrza przed zapachami, a jedynie przed określonymi substancjami w powietrzu. Zapach, czy też odór jest substancją niemierzalną, zaś jego odczuwanie zawsze ma charakter subiektywny. Zapachy, pomimo że mogą być uciążliwe, nie mogą być badane, gdyż w polskim systemie prawnym nie obowiązują normy prawne, które odnosiłyby się do zapachów (wyrok NSA z 2.02.2010 r. sygn. akt II OSK 223/09, wyrok WSA w Warszawie z 6.03.2014 r. sygn. akt VIII SA/Wa 911/13).

Przeprowadzone przez organ pierwszej instancji postępowanie i zawarte w kwestionowanej decyzji rozstrzygnięcie i jego uzasadnienie spełnia wymagania przewidziane przepisami prawa materialnego, wynikającymi z ww. ustawy i przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, a zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy nie stanowił podstawy do zakwestionowania decyzji organu pierwszej instancji.

J. G. i R. G. w skardze wnieśli o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] lipca 2020 r. i utrzymanej nią w mocy decyzji Wójta Gminy [...] z [...] maja 2020 r., ewentualnie o uchylenie wymienionych decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Skarżący zarzucili wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniami: przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wydaną decyzję i przepisów prawa materialnego przez ich błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie, które wpłynęło na sposób rozstrzygnięcia postępowania, w szczególności:

1. 1) art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji poprzez niezastosowanie się do obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko oraz nieuwzględnienie w trakcie podjęcia decyzji wszystkich kryteriów łącznie;
2. 2) art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a.") poprzez nieprawidłowe uzasadnienie zaskarżonej decyzji w zakresie podstaw faktycznych jak i prawnych wynikające z błędnego ustalenia stanu faktycznego oraz braku wyczerpującego i należytego wyjaśnienia przez organ jakie były motywy jego rozstrzygnięcia i dlaczego mimo błędnych wniosków wydał zaskarżoną decyzję;
3. 3) art. 77 § 1 i § 2 k.p.a. poprzez brak zebrania całości materiału dowodowego, a przez to brak ustalenia całościowego stanu faktycznego co uniemożliwiało wydane prawidłowej decyzji, a także brak wydania postanowienia o uwzględnieniu zakresu dowodów w niniejszej sprawie co uniemożliwiało stronie, a także organowi wskazanie, które dowody uznał za kluczowe dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, a jakie dowody pominął lub nie przeprowadził i z jakich przyczyn;
4. 4) art. 7 k.p.a. poprzez niestosowanie się w swoich działaniach do zasady prawdy obiektywnej wyrażone w niepodjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz pominięcie interesu społecznego w wydawaniu decyzji;
5. 5) art. 8 k.p.a. poprzez działanie wbrew zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej przez działania organu I instancji w sposób utrudniający i ograniczający prawo zainteresowanych do informacji o przebiegu postępowania oraz nieprawidłowe oznaczenie stron postępowania.

W motywach skargi przedstawiono argumentację mającą uzasadniać postawione zarzuty.

R. C. w skardze również wniósł o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji, a nadto zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Podniósł niezgodność ustaleń poczynionych przez SKO z Kartą informacyjną przedsięwzięcia i nieprecyzyjność szeregu określeń zawartych w Karcie informacyjnej przedsięwzięcia. Podkreślił, że produkcja nawozów naturalnych stwarza zagrożenie dla środowiska gruntowo-wodnego, a w gospodarstwie inwestorki w znaczny sposób zostanie przekroczona ilość wytworzonego nawozu naturalnego oraz możliwości bezpiecznego i zgodnego z przepisami nawożenia. Wielkość rocznej dawki nawozów naturalnych wykorzystywanych rolniczo nie może być większa niż 45m3 na 1 ha użytków rolnych. W optymistycznym wariancie nawożenia, minimum 86,89 hektary byłyby konieczne do tego by wyprodukowany nawóz nawieźć zgodnie z wymaganiami ochrony środowiska. W przedłożonych dokumentach brak informacji o deklarowanym przez inwestora posiadanym areale gotowym do przyjęcia takiej ilości nawozu, a jedynie kolejne nieprecyzyjne informacje o bliżej nieokreślonych gruntach bez podania ich powierzchni oraz dzierżawach do tego celu.

Ponadto pominięto w analizie, że inwestorka prowadzi gospodarstwo rolne na działce nr ew. [...], gdzie znajduje się zbiornik na gnojowicę 500m3, cały czas wykorzystywany i jako taki nie może stanowić rezerwowego zbiornika, do którego może być przepompowywana nadwyżka gnojowicy z planowanej inwestycji. Łączna pojemność zbiorników na gnojowicę będzie wynosiła 1112,5 m3, a roczna produkcja gnojowicy z całego gospodarstwa wyniesie 391 m3, zatem skarżący stawia pytanie, gdzie będzie składowana nadwyżka gnojowicy w ilości 1685 m3 przy załażeniu że zbiorniki mają wystarczyć na pół roku. Świadczy to o zagrożeniu dla środowiska, zdrowia ludzi i możliwości degradacji gleby przez nadmierne azotowanie gnojowicą. Jak możliwe jest też to, że emisja procesów technologicznych może powodować wrażenia zapachowe, ale nie będzie powodowała przekroczeń norm jakości powietrza atmosferycznego uznawanych za dopuszczalne.

Według skarżącego realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia wiąże się z emisją zanieczyszczeń NH3, CH4, H2S1, N2, No2 i hałasu oraz występowania innych uciążliwości, co może spowodować odczuwalne pogorszenie stanu jakości otaczającego środowiska przyrodniczego. Zwiększy się ilość emitowanych specyficznych zanieczyszczeń mikrobiologicznych, które mogą spowodować odczuwalne pogorszenie warunków aerosanitarnych. Ze względu na usytuowanie inwestycji w sąsiedztwie zabudowy wsi Piski nastąpi kumulowanie się oddziaływań, zwłaszcza z działki samej inwestorki, na której to w obecnie prowadzonym gospodarstwie istnieje już obsadzona obora w wielkości ponad 60 DJP. W żadnym z dokumentów przedłożonych przez inwestorkę, czy w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie ma informacji na ten temat. Nie ulega żadnej wątpliwości fakt, że planowana inwestycja w połączeniu z obecnie funkcjonującym gospodarstwem w sposób znaczny wykraczać będzie poza ramy oddziaływania na środowisko, które zostały opisane przez inwestora i na podstawie których została wydana decyzja stwierdzająca brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Realnie, w prowadzonym przez inwestorkę gospodarstwie, łącznie oddziaływać będzie 170 DJP, a nie jak wskazują przedłożone dokumenty 110 DJP.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] – w odpowiedzi na skargę – wniosło o oddalenie skarg i podtrzymało stanowisku zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) - dalej w skrócie: "p.p.s.a."], sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 p.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skarg, uwzględnił skargi. W konsekwencji uznał, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] lipca 2020 r. i utrzymana nią w mocy decyzja Wójta Gminy [...] z [...] maja 2020 r. naruszają prawo w stopniu dającym podstawę do wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Wymienione decyzje zostały wydane na podstawie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko określa treść decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach [(obecnie: Dz. U. z 2020r., poz. 283) – dalej jako: "ustawa o informacji"]. W przedmiotowej sprawie poza sporem stron pozostało, że planowana inwestycja stanowi inwestycję, o której mowa w art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy o informacji, a więc przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 104a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839), zalicza się bowiem chów lub hodowlę zwierząt, inne niż wymienione w pkt 103: a) w liczbie nie mniejszej niż 40 DJP i mniejszej niż 210 DJP - jeżeli ta działalność będzie prowadzona: – w odległości mniejszej niż 210 m od: -- terenów lub gruntów, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, tj. mieszkaniowych, rolnych zabudowanych zajętych pod budynki mieszkalne, innych zabudowanych z wyłączeniem cmentarzy i grzebowisk dla zwierząt, zurbanizowanych niezabudowanych lub w trakcie zabudowy, rekreacyjno-wypoczynkowych z wyłączeniem kurhanów, pomników przyrody oraz terenów zieleni nieurządzonej niezaliczonej do lasów oraz gruntów zadrzewionych i zakrzewionych, nie uwzględniając nieruchomości gospodarstwa, na którego terenie chów lub hodowla będą prowadzone.

Zatem ocena, czy planowane przedsięwzięcie może znacząco oddziaływać na środowisko nie została pozostawiona organom wydającym decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach, lecz wynika z przepisów prawa, tj. powołanego wyżej rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Z kolei to, że planowane przez inwestorkę przedsięwzięcie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, nie oznacza, że w sposób automatyczny powstaje obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko. Obowiązek ten może być nałożony przez organ prowadzący postępowanie w razie stwierdzenia, że jest to konieczne by wydać decyzje środowiskową, w związku ze stwierdzeniem, że konkretne przedsięwzięcie, z uwagi na uwarunkowania w jakich ma powstać i funkcjonować może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Dokonując tej oceny organ winien kierować się uwarunkowaniami określonymi w art. 63 ust. 1 ustawy o informacji, które wskazują, że organ powinien w zakresie tej oceny uwzględnić m.in. rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, jego usytuowanie, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym i planowanym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz rodzaj, cechy i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do ww. kryteriów oraz w art. 62 ust. 1 pkt 1 ustawy o informacji.

W sprawie doszło do ustalenia, że nie jest wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, z którym to ustaleniem nie zgadzają się skarżący. Stosownie do art. 84 ust. 1 ustawy o informacji, w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Decyzja ta wydawana jest po uzyskaniu opinii, o których mowa w art. 64 ust. 1 i 1a ustawy o informacji; ust. 1a, w decyzji, o której mowa w ust. 1, właściwy organ może określić warunki lub wymagania, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b lub c, lub nałożyć obowiązek działań, o którym mowa w art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b lub c; ust. 2, charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach – zgodnie z art. 85 ust. 1 ustawy o informacji – wymaga uzasadnienia.

Uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, powinno zawierać w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy o informacji). Organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydanej bez przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko podaje do publicznej wiadomości informacje o wydanej decyzji i o możliwości zapoznania się z jej treścią oraz dokumentacją sprawy, w tym opiniami organów (art. 85 ust. 3 ustawy o informacji). Odstąpienie od przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko nie może być utożsamiane z brakiem zbadania jego wpływu na środowisko.

W sprawie, na podstawie wniosku, Karty informacyjnej przedsięwzięcia oraz opinii: Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z [...] marca 2020 r., Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z [...] marca 2020 r. i Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z [...] kwietnia 2020 r., ustalono że nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, bo przedsięwzięcie to ze względu na charakter i lokalizację na terenie zabudowanym i przekształconym antropogenicznie oraz położonym w znacznej odległości od obszarów podlegających ochronie na podstawie ustawy o ochronie przyrody nie będzie negatywnie oddziaływać na środowisko (decyzja Wójta Gminy [...] z [...] maja 2020 r.).

W ocenie Sądu ustalenie to nie zostało jednak podjęte po wyczerpującej, wszechstronnej i wnikliwej analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, czyli sprawa nie została rozpoznana i rozstrzygnięta w jej całokształcie, dającym podstawy do ostatecznego rozstrzygnięcia.

Jak wynika z powyższego, w sprawie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, organ działając na podstawie art. 64 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o informacji zasięgnął opinii ww. organów. Opinie te zgodnie wskazały na brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, co w dalszej kolejności obligowało organ do dokonania oceny, czy w świetle kryteriów z art. 63 ust. 1 ustawy o informacji, niekonieczne było nałożenie na inwestorkę obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należało dołączyć w przypadku przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - kartę informacyjną przedsięwzięcia (art. 74 ust. 1 pkt 2 ustawy o informacji). Według art. 62a ust. 1 pkt 11 ustawy o informacji, karta informacyjna przedsięwzięcia powinna zawierać podstawowe informacje o planowanym przedsięwzięciu, umożliwiające analizę kryteriów, o których mowa w art. 63 ust. 1, lub określenie zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko zgodnie z art. 69, w tym w szczególności dane o przedsięwzięciach realizowanych i zrealizowanych, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia, oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia - w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem.

Z normy tej wynika obowiązek przedstawiania w tejże informacji o przedsięwzięciach realizowanych i zrealizowanych, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia, oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia - w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem. W świetle przytoczonego wymagania, na etapie przedkładania karty nie przewiduje się wymogu uwzględniania w przedmiotowej analizie powiązań z przedsięwzięciami planowanymi. Regulacja ta wymaga, aby w komentowanej karcie zawarto informację o wszystkich realizowanych/zrealizowanych przedsięwzięciach bez względu na to, czy wydano dla nich decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach (por. uzasadnienie do projektu ustawy, Sejm VII kadencji, druk nr 3677) – (Gruszecki K., Komentarz do ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, wyd.

III, Opublikowano: LEX/el.2020). W Karcie informacyjnej przedsięwzięcia, przedłożonej wraz z wnioskiem przez inwestorkę podano, że "W bazach danych nie znaleziono informacji o przedsięwzięciach, których oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem. Z zebranych informacji wynika, że żadne inne przedsięwzięcia nie są realizowane w rejonie planowanego przedsięwzięcia, na czas opracowania niniejszej Karty nie ma informacji o planowanej realizacji przedsięwzięć na terenie, na którym planuje się przedmiotowe przedsięwzięcie oraz w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia. Nie przewiduje się też realizacji przedsięwzięć, których odziaływanie mieściłoby się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia". Tymczasem skarżący wskazują na możliwość kumulowania się oddziaływań ze względu na usytuowanie w sąsiedztwie planowanej inwestycji innej inwestycji należącej również do inwestorki, w ramach której doszło już do realizacji obory o obsadzie w wielkości 60 DJP, zatem realnie w prowadzonym przez inwestorkę gospodarstwie łącznie oddziaływać będzie 170 DJP, a nie 110 DJP jak wskazują przedłożone w postępowaniu dokumenty.

W świetle tej okoliczności nie ma znaczenia wskazanie organu odwoławczego, że zarzut ten nie był podnoszony na etapie składania odwołań. Stan zagospodarowania sąsiednich nieruchomości stanowił bowiem element ustaleń stanu faktycznego, do czego zobowiązany był organ w myśl zasad ogólnych i dowodowych postępowania administracyjnego. Obowiązek ten nie został spełniony przez samo wskazanie w Karcie informacyjnej przedsięwzięcia, że inwestorka na działce sąsiedniej (nr [...]) prowadzi już gospodarstwo rolne, czyli bez jego charakterystyki, np. co do rozmiaru prowadzonej działalności, nadto wyłącznie celem wykazania, że planowane przedsięwzięcie w razie potrzeby będzie korzystać ze zbiornika na gnojowicę wykorzystywanego dla potrzeb dotychczas prowadzonej przez wnioskodawczynię działalności hodowli bydła na działce n [...], zatem bez powiązania tego przedsięwzięcia ze skumulowanym oddziaływaniem.

W istocie w wydanych w sprawie decyzjach nie znalazło się wyjaśnienie co do charakterystyki dotychczasowej działalności inwestorki i brak rozważań w zakresie jego oddziaływania i w jakim to oddziaływanie może prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem. Czy planowane przedsięwzięcie w powiązaniu z istniejącym zakładem inwestorki przyczyni się do kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze oddziaływania przedsięwzięcia oraz, czy w jakich granicach oddziaływanie to będzie się zamykać, czy nie będzie wychodzić poza działki inwestorki i będzie obejmowało działki sąsiednie, w tym m.in. te zamieszkałe przez skarżących.

W wyniku przeprowadzonego przez organy pierwszej i drugiej instancji postępowania wydano decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, w której stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia pod nazwą: Budowa obory dla obsady 110 DJP i studni głębinowej na działce o numerze ewidencyjnym [...] położonej w obrębie wsi [...], gmina [...], powiat ostrołęcki, woj. mazowieckie. Tymczasem w Karcie informacyjnej przedsięwzięcia podano, że realizacja planowanego przedsięwzięcia będzie obejmować budowę: obory o powierzchni 1344 m², hali udojowej z częścią socjalną o powierzchni 256 m², studni głębinowej do głębokości 40 m o wydajności 1,1 m³/h i zbiornika bezodpływowego na ścieki z udojarni o poj. 10 m³.

Nadto, z załącznika nr 3 Karty informacyjnej przedsięwzięcia przedstawiającego plan zagospodarowania terenu, na którym planowane przedsięwzięcie będzie realizowane (mapa do celów projektowych) i jego legendy wynika, że w granicach terenu, na którym planowane przedsięwzięcie będzie realizowane istnieje dom inwestorki oraz planowana jest obora i hala udojowa z częścią socjalną. Przy czym z wykreślonego obrysu obu wymienionych obiektów (połączonych) wynika, że powierzchnia hali udojnej będzie ponad czterokrotnie przekraczać powierzchnię obory, co stoi w oczywistej sprzeczności z opisem wynikającym z części tekstowej Karty informacyjnej przedsięwzięcia, a następnie ustaleniami wydanych w sprawie decyzji. W ustaleniach tych wskazano bowiem, że obiektem dominującym w stosunku obora - udojnia będzie obora, której powierzchnia, względem powierzchni hali udojnej 256 m², ma wynosić 1344 m².

Ponadto, według informacji wynikających z Karty informacyjnej przedsięwzięcia, odchody zwierzęce będą odprowadzane w formie gnojowicy, gnojówki i obornika (str. 19 KIP), tymczasem z dokumentacji sprawy wynika jedynie sposób postępowania z gnojowicą, a i w tej materii brak jednolitego ustalenia, o czym w poniższych rozważaniach.

Również rozstrzygnięcie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zawiera elementy wyrażające zbyt ogólnikową treść w zakresie realizacji wymogów, mogąc prowadzić do nadużyć. Przykładowo, w punkcie II decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach ustalono, że "sztuki padłe i ubite z konieczności, do czasu ich wywozu z terenu przedsięwzięcia należy przechowywać w warunkach minimalizujących uciążliwość odorową"; "gnojowicę magazynować w szczelnych, zamkniętych zbiornikach, a następnie wykorzystywać do nawożenia gleb lub przekazywać uprawnionym podmiotom do zagospodarowania". Z przytoczonej części rozstrzygnięcia po pierwsze nie wynika, czy nawożone będą grunty należące do inwestorki. Dotychczas wskazywano bowiem, że gnojowica ma być magazynowana w szczelnym zbiorniku i jako nawóz naturalny wykorzystywana na gruntach rolnych inwestorki w celu ich nawożenia; po drugie wskazuje się drugi sposób zagospodarowania gnojowicy, bliżej niesprecyzowany i dotychczas nie określony w materiale dowodowym sprawy, w szczególności w Karcie informacyjnej przedsięwzięcia, to jest przekazywanie uprawnionym podmiotom do zagospodarowania.

Z materiału wynika też, że wymagana powierzchnia gruntów do nawożenia wynosić będzie 47,5 ha. Niemniej nie wyjaśniono jak obliczona wielkość ma się do areału gospodarstwa rolnego będącego w posiadaniu inwestorki. Nadto błędne jest stwierdzenie organu zawarte w decyzji pierwszej instancji, że Karta informacyjna przedsięwzięcia została sporządzona "przez tech. bud. J. M.", podczas gdy Karta została sporządzona pod kierunkiem mgr. inż. A. S..

Sąd pomimo braku w obowiązującym systemie prawa norm określających dopuszczalne wartości odorów, przychyla się do skarg i tej części orzecznictwa, że taki stan normatywny nie zwalnia organów z obowiązku wyjaśnienia, czy ryzyko wystąpienia uciążliwości odorowej w sprawie jest realne i w jaki sposób tej uciążliwości można zapobiec (np. wyrok WSA w Warszawie z 9.09.2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 2720/19).

Wszystko to oznacza, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie i stanowiący podstawę ustaleń faktycznych, nie został rzetelnie zweryfikowany i oceniony przez organy. W sprawie nie doszło do wszechstronnego i wyczerpującego wyjaśnienia sprawy, a zatem kwalifikującego ją do ostatecznego rozstrzygnięcia. Doszło do wydania decyzji z naruszeniem art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co następnie przełożyło się na uznanie naruszenia przywołanych przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, nadto decyzji organu odwoławczego z naruszeniem art. 15 i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Nie można więc stwierdzić, że uzasadnienia wydanych w sprawie decyzji spełniały wymogi art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy o informacji, jak i że w pełni odpowiadają wymogom zakreślonym art. 107 § 1 i § 3 w zw. z art. 11 k.p.a., w tym nie zostały w nich zawarte wszystkie informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy o informacji odpowiadające stanowi faktycznemu sprawy.

Zatem rozważenie podstaw potrzeby bądź braku podstaw do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga ponownego przeprowadzenia postępowania, w tym i jego uzupełnienia. Obowiązkiem organów będzie dokonanie ponownej analizy – w aspekcie negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w tym zdrowie ludzi (okolicznych mieszkańców).

Bez wątpieniem uchybieniem proceduralnym przeprowadzonego przez organy postępowania był brak dopełnienia przy wszczęciu postępowania o wydanie decyzji środowiskowej obowiązku ustalenia wyczerpującego, a zarazem prawidłowego kręgu stron postępowania i zapewnienia tym uprawnionym podmiotom czynnego udziału w postępowaniu w obu instancjach. Według art. 74 ust. 3a ustawy o informacji - stroną postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wnioskodawca oraz podmiot, któremu przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości znajdującej się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie w wariancie zaproponowanym przez wnioskodawcę, z zastrzeżeniem art. 81 ust.

1. 1. Przez obszar ten rozumie się: 1) przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obszar znajdujący się w odległości 100 m od granic tego terenu;
2. 2) działki, na których w wyniku realizacji, eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia zostałyby przekroczone standardy jakości środowiska, lub 3) działki znajdujące się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem. Określenie "oddziaływanie" odnosi się również do terenów, na których uciążliwości związane z przedsięwzięciem mieszczą się w granicy norm wynikających z przepisów prawa lub wydanych na ich podstawie decyzji, a przy ustalaniu kręgu stron postępowania w pierwszej kolejności organ powinien rozważać udział właścicieli czy użytkowników wieczystych działek bezpośrednio sąsiadujących z terenem działek, na których planowana jest inwestycja wskazana we wniosku, a w dalszej kolejności nieruchomości, na które inwestycja, ze względu na swój charakter i specyfikę, będzie oddziaływać (wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 22 maja 2013 r., sygn. II SA/Go 173/13, LEX 1331937). I jeżeli liczba stron postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach lub innego postępowania dotyczącego tej decyzji przekracza 10, stosuje się art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 74 ust. 3 ustawy o informacji). Zawiadomienie stron o decyzjach i innych czynnościach organu administracji publicznej może nastąpić w formie publicznego obwieszczenia, w innej formie publicznego ogłoszenia zwyczajowo przyjętej w danej miejscowości lub przez udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej właściwego organu administracji publicznej (art. 49 § 1 k.p.a.). W sprawie, a w szczególności w postępowaniu przed organem pierwszej instancji brak dowodów co do przeprowadzenia powyższych czynności. Rację też mają skarżący, że doszło do uchybienia w zakresie upublicznienia ogłoszenia o wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ponownie rozpoznając sprawę organ pierwszej instancji, a w dalszej perspektywie i organ odwoławczy, jeżeli sprawa ponownie dojdzie do etapu postępowania odwoławczego, powinny zastosować się do oceny prawnej wyrażonej przez Sąd w niniejszym orzeczeniu. Dokonując ponownej analizy sprawy, organy winny też mieć na względzie argumentację skarg. Obowiązkiem organów winno być także zapewnienie stronom czynnego udziału w całym toku postępowania, czyli poczynając od postępowania przed organem pierwszej instancji, a kończąc na postępowaniu przed organem odwoławczym. Wobec wykazanej niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji, czyli zaistnienia podstaw do uwzględnienia skarg, Sąd – na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a. – orzekł jak w punkcie I wyroku. O kosztach postanowił w punkcie II na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.