Uzasadnienie
L.N. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.
W uzasadnieniu wniosku podał, że jest osobą niepełnosprawną – inwalidą II grupy.
Utrzymuje się z renty inwalidzkiej (810 zł. brutto miesięcznie). Opłaca alimenty na rzecz córki (w wysokości 350 zł.).
Skarżący oświadczył, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe.
Nie posiada żadnych oszczędności ani przedmiotów majątkowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym (zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika) następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływana dalej jako p.p.s.a.). Rozpoznając wniosek w tym zakresie mniejsze znaczenie ma aspekt wysokości obciążeń finansowych jakie strona musi ponieść, albowiem przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym jest możliwe tylko wówczas, gdy strona nie jest w stanie ponieść nawet minimalnych kosztów. Brak możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania należy rozpatrywać w kontekście przyczyn od strony niezależnych, że obiektywnie nie jest ona w stanie ponieść kosztów sądowych.
Skarżący nie określił we wniosku o przyznanie prawa pomocy kosztów utrzymania, uwzględniając jednak minimalne potrzeby życia codziennego, a także fakt, że jest on osobą niepełnosprawną, której została przyznana renta inwalidzka, należy uznać, że nie jest on w stanie wygospodarować środków na pokrycie kosztów zainicjowanego postępowania sądowego, w tym kosztów związanych z ustanowieniem pełnomocnika z wyboru. W tej sytuacji nawet wydatkowanie minimalnych kwot nie byłoby obojętne dla jego budżetu. W konsekwencji żądanie od skarżącego jakichkolwiek kosztów stanowiłoby nieproporcjonalne ograniczenie jego prawa do sądu.
Z przedstawionych względów na podstawie art. 245 § 2 w związku z art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.