Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...], Główny Inspektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...], określającą wobec R. P. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] w [...] wymiar kary biegnącej od dnia [...] maja 2018 r. za magazynowanie odpadów z naruszeniem warunków decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...], udzielającej zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów.
Stan sprawy przedstawiał się następująco:
Decyzją z [...] sierpnia 2018 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 298 ust. 1 pkt 4, art. 300 ust. 1, 2, 4 i art. 309 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (dalej "poś"), [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska ustalił dla R. P. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] w [...], wymiar biegnącej kary pieniężnej od [...] maja 2018 r. za magazynowanie odpadów z naruszeniem warunków decyzji Marszałka Województwa [...] z [...] listopada 2015 r., nr [...], udzielającej zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów, w następującej wysokości:
- 1. 3.075,30 zł/dobę za magazynowanie 1.700 Mg odpadów o kodzie 17 01 07 (zmieszane odpady z betonu, gruzu ceglanego, odpadowych materiałów ceramicznych i elementów wyposażenia);
- 2. 31,68 zł/dobę za magazynowanie 25 Mg odpadów o kodzie 17 01 01 (odpady z betonu oraz gruz betonowy z rozbiórek i remontów).
R. P. odwołał się od powyższej decyzji, wnosząc o jej uchylenie. Podniósł, że nie zgadza się z zarzutem magazynowania odpadów budowlanych na nieutwardzonym terenie, tj. gruncie rodzimym w postaci ziemi i piasków, oraz poinformował, że przygotował odpowiednio podłoże poprzez utwardzenie go materiałem budowlanym w postaci skruszonego gruzu. Dodał przy tym, że dla materiału wykorzystanego dla utwardzenia podłoża posiada deklarację właściwości użytkowych nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r. oraz oznakowanie znakiem CE produktu wytwarzanego w wyniku przetwarzania odpadów.
Ponadto wskazał, że wykonane utwardzenie terenu doprowadziło do trwałej zmiany charakteru podłoża oraz powołał się na rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 10 listopada 2015 r. w sprawie listy rodzajów odpadów, które osoby fizyczne nie będące przedsiębiorcami mogą poddawać odzyskowi na własne potrzeby oraz dopuszczalnych metod ich odzysku (Dz. U. z 2016 r. poz.
- 93) wskazując, że utwardzony teren stanowi rezultat prac poprzedzony procesem utwardzania przy wykorzystaniu materiałów budowlanych.
W toku postępowania odwoławczego organ II instancji ustalił, że w dniach od [...] do [...] maja 2018 r. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska przeprowadził kontrolę działalności gospodarczej prowadzonej przez R. P. na działce nr ew. [...] w miejscowości [...], gmina [...], obejmującej świadczenie usług w zakresie m.in. prac rozbiórkowych i demontażu obiektów budowlanych oraz prowadzenie zbierania i przetwarzania odpadów z budów, remontów i demontażu obiektów budowlanych.
W trakcie kontroli ustalono, że R. P. magazynuje odpady niezgodnie z posiadaną decyzją Marszałka Województwa [...] z [...] listopada 2015 r., nr [...], udzielającą zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów, tj. na nieutwardzonym podłożu. Zgodnie z ustaleniami w czasie kontroli na nieutwardzonym podłożu (gruncie rodzimym w postaci ziemi i piasków) strona zgromadziła hałdę gruzu porozbiórkowego – odpady o kodzie 17 01 07 (zmieszane odpady z betonu, gruzu ceglanego, odpadowych materiałów ceramicznych i elementów wyposażenia) w ilości 1.700 Mg oraz ułożone w stosy odpadowe słupy i płyty betonowe – odpady o kodzie 17 01 01 (odpady z betonu oraz gruz betonowy z rozbiórek i remontów) w ilości 25 Mg.
Powyższe ustalenia zostały odnotowane w protokole kontroli nr [...] z [...] maja 2018 r., podpisanym bez zastrzeżeń przez R. P. W związku z ustaleniami kontroli [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska, działając na podstawie art. 61 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (dalej "kpa"), pismem z 29 czerwca 2018 r. zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia wymiaru kary biegnącej za magazynowanie odpadów z naruszeniem warunków decyzji Marszalka Województwa [...] z [...] listopada 2015 r., nr [...], udzielającej zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów oraz kolejnym pismem z tego samego dnia wezwał na rozprawę administracyjną wyznaczoną na 24 lipca 2018 r.
Podczas rozprawy administracyjnej strona przedstawiła swoje stanowisko w sprawie wskazując, że nie zgadza się z zarzutem magazynowania odpadów na terenie nieutwardzonym. Strona podniosła, że przez utwardzenie gruntu należy rozumieć taki efekt działań, który doprowadza do trwałej zmiany charakteru podłoża i daje możliwość zwykłego korzystania z takiego podłoża, oraz że teren utwardzony nie oznacza, iż musi on być jednocześnie uszczelniony.
Następnie pismem z 25 lipca 2018 r., zgodnie z wymogami art. 10 kpa, [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska zawiadomił o zakończeniu zbierania dowodów i materiałów w postępowaniu odwoławczym oraz o możliwości zapoznania się z aktami przedmiotowej sprawy, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W odpowiedzi pismem z 2 sierpnia 2018 r. strona podtrzymała swoje stanowisko wyrażone podczas rozprawy administracyjnej wskazując, że teren magazynowania odpadów został utwardzony przy wykorzystaniu materiałów budowlanych, a efektem wykonanych działań jest trwała zmiana charakteru podłoża. Postępowanie zakończyło się wydaniem decyzji z [...] sierpnia 2018 r., nr [...], od której strona złożyła odwołanie.
Pismem z 13 lutego 2020 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska zawiadomił odwołującego o zakończeniu zbierania dowodów i materiałów w postępowaniu odwoławczym oraz o możliwości zapoznania się z aktami przedmiotowej sprawy, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, a także zgłoszonych żądań w terminie czternastu dni od dnia otrzymania zawiadomienia. Strona nie skorzystała z przysługującego jej prawa.
Po analizie zebranego materiału dowodowego organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana prawidłowo i zgodnie z obowiązującymi przepisami.
Zgodnie z pkt 2.6 i pkt 3.1 decyzji Marszałka Województwa [...] z [...] listopada 2015 r., nr [...], udzielającej zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów, strona zobowiązana jest do magazynowania odpadów w sposób selektywny luzem w postaci hałd lub w kontenerach na utwardzonym wydzielonym placu magazynowym na terenie Zakładu, zlokalizowanego na działce nr ew. [...] w miejscowości [...], gmina [...].
Jak ustalono podczas kontroli, strona magazynowała odpady o kodzie 17 01 07 i o kodzie 17 01 01 luzem w postaci hałd na nieutwardzonym podłożu, czyli niezgodnie z zezwoleniem. Na zdjęciach skopiowanych do protokołu oględzin, stanowiącego załącznik nr 10 do protokołu kontroli, uwidoczniono wokół pryzm odpadowych płyt/słupów betonowych teren ziemisty rozjeżdżony kołami maszyn oraz porastającą trawę i drzewa. Protokół kontroli nr [...] z [...] maja 2018 r., w którym odnotowano powyższe naruszenie oraz wskazano, że przedmiotowa działka nr ew. [...] w miejscowości [...] stanowi teren nieutwardzony, został bez zastrzeżeń podpisany przez R. P., pomimo poinformowania w protokole o możliwości odmowy jego podpisania i w tym przypadku o możliwości w terminie siedmiu dni przedstawienia swojego stanowiska na piśmie.
Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 76 §1 kpa, dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone, a protokół z kontroli przeprowadzonej przez organ I instancji należy uznać za dowód stwierdzonych naruszeń, których strona nie zakwestionowała. Organ podkreślił rangę protokołów z kontroli i dokumentacji do nich załączonej jako materiału dowodowego w sprawie. Protokół kontroli korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń z tego jeszcze względu, że sporządzany jest z udziałem przedstawiciela podmiotu kontrolowanego, który ma prawo wnieść do niego zastrzeżenia. Protokół obrazuje stan faktyczny, który później może być trudny do odtworzenia.
Wobec powyższego, z uwagi na opisanie w protokole kontroli stanu faktycznego zastanego podczas przeprowadzonych oględzin oraz udokumentowanie poprzez wykonane zdjęcia sposobu magazynowania odpadów, organ uznał informację o utwardzeniu terenu, podaną przez stronę już po wszczęciu przez organ I instancji postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia kary, tj. podczas rozprawy administracyjnej przeprowadzonej 24 lipca 2018 r., za niewiarygodną.
Tym samym zarzut podniesiony w odwołaniu dotyczący błędnego ustalenia przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska stanu faktycznego w zakresie braku utwardzenia terenu magazynowania odpadów należało uznać za nieuzasadniony. Organ II instancji nie zakwestionował stanowiska strony, że utwardzenie terenu mogłoby być wykonane przy użyciu materiału budowlanego w postaci skruszonego gruzu w ten sposób, że doprowadzonoby do trwałej zmiany charakteru podłoża, jednakże w czasie kontroli nie stwierdzono takiego utwardzenia terenu.
Powołując się na art. 298 ust. 1 pkt 4 poś organ wskazał, że wymierzenie kary było obligatoryjne i nie można od niego odstąpić, niezależnie od przyczyn wystąpienia naruszenia oraz stopnia spowodowanego zagrożenia dla ludzi i środowiska.
Wysokość kary biegnącej zależna jest od ilości odpadów magazynowanych w dniu kontroli niezgodnie z zezwoleniem. W przedmiotowej sprawie ilości magazynowanych odpadów o kodzie 17 01 07 oraz o kodzie 17 01 01 ustalono na podstawie prowadzonej ewidencji odpadów i nie były one kwestionowane przez stronę.
W związku z powyższym organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uchylenia decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] sierpnia 2018 r., nr [...] i postanowił utrzymać ją w mocy.
W skardze na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie R. P., reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżył ją w całości i zarzucił jej:
- 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.:
- a) art. 298 ust. 1 pkt 4 poś, poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji przyjęcie, że naruszył warunki decyzji określającej miejsce i sposób magazynowania odpadów wymaganych przepisami ustawy o odpadach, co do sposobów magazynowania odpadów, tj. decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...], podczas gdy skarżący zastosował się do wszelkich wymagań określonych w decyzji zawierającej zezwolenie na zbieranie i przetwarzanie odpadów, w tym przede wszystkim poprzez magazynowanie na utwardzonym gruncie na działce nr ew. [...] w miejscowości [...], gmina [...];
- b) art. 300 ust. 4 pkt 1 poś, poprzez niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji wymierzenie kary biegnącej w określonej wysokości, pomimo braku podstawy naruszenia, a nawet przy założeniu, że naruszanie miało miejsce (co skarżący kwestionuje), to brak jest precyzyjnego określenia wielkości stwierdzonego naruszenia decyzji Marszałka Województwa [...] z [...] listopada 2015 r., nr [...];
- 2) naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
- c) art. 7 i art. 77 kpa, polegające na braku podjęcia przez organ wystarczających czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, a także zaniechaniu przez organ administracji publicznej zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w tym:
- - brak jednoznacznego i spójnego wyjaśnienia, dlaczego terenu placu magazynowego, na którym magazynowane są odpady nie można uznać za teren utwardzony, pomimo zrealizowania przez skarżącego działania w zakresie utwardzania terenu za pomocą materiałów budowlanych;
- - brak przeprowadzenia przez organ administracji publicznej dowodu z opinii biegłego, a w tym bez użycia specjalistycznego sprzętu badania terenu placu magazynowego, co skutkowało dowolnym przyjęciem przez organ I instancji, że teren placu, na którym magazynowane są odpady zlokalizowany na działce nr ew. [...] w [...], gm. [...] nie jest utwardzony;
- d) art. 76 § 1 kpa, poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż podpisanie przez skarżącego protokołu kontroli, będącego dokumentem urzędowym, stanowi przyznanie przez stronę wszelkich okoliczności faktycznych, podczas gdy złożenie podpisu przez stronę stanowi jedynie potwierdzenie, że strona uczestniczyła w czynnościach, które zostały opisane w protokole;
- e) art. 80 kpa, polegające na braku kompletnego i wszechstronnego rozpatrzenia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, co doprowadziło do poczynienia przez organ zarówno I, jak i II instancji dowolnych ustaleń dotyczących zaistniałego w sprawie stanu faktycznego, a przede wszystkim w zakresie uznania, iż magazynowanie odpadów nie odbywało się na terenie utwardzonym, co skutkowało niezasadnym wydaniem wobec skarżącego decyzji ustalającej wymiar kary biegnącej,
- f) art. 8 i art. 107 § 3 kpa, przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji, z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji;
- g) art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 10 kpa, polegające na utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji, podczas gdy decyzja ta jest obarczona istotnymi uchybieniami, które winny skutkować jej uchyleniem, zaś decyzja organu odwoławczego powiela błędy decyzji pierwszoinstancyjnej.
Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący wniósł m.in. o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, o rozważenie przez Sąd uchylenia decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie od organu na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej "ppsa"), sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Przy czym w myśl art. 134 ppsa, rozstrzygając w granicach danej sprawy sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie została oparta na uzasadnionych podstawach.
Zastosowanie w przedmiotowej sprawie znajdują przede wszystkim przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2020 r. poz. 1211 ze zm.; dalej "poś") w brzmieniu obowiązującym w chwili wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia wymiaru kary biegnącej.
Zgodnie z art. 298 ust. 1 pkt 4 poś, za naruszenie warunków decyzji określającej miejsce i sposób magazynowania odpadów obowiązującej stronę w dniu kontroli, wojewódzki inspektor ochrony środowiska ustala w drodze decyzji wymiar kary pieniężnej.
Z kolei jak stanowi art. 299 ust. 1 pkt 1 poś, wojewódzki inspektor ochrony środowiska stwierdza przekroczenie lub naruszenie na podstawie kontroli, a w szczególności dokonanych w ich trakcie pomiarów lub za pomocą innych środków dowodowych.
Natomiast w myśl art. 300 poś, po stwierdzeniu przekroczenia lub naruszenia, na podstawie kontroli, o której mowa w art. 299 ust. 1 pkt 1, wojewódzki inspektor ochrony środowiska wydaje decyzję ustalającą wymiar kary biegnącej (ust. 1), wymiar kary biegnącej ustala się (...) uwzględniając przekroczenie lub naruszenie w skali doby (ust. 2), zaś w decyzji ustalającej wymiar kary biegnącej określa się:
- 1) wielkość stwierdzonego przekroczenia lub naruszenia odpowiednio w skali doby albo godziny;
- 2) wymiar kary biegnącej;
- 3) termin, od którego kara biegnąca będzie naliczana, jako odpowiednio dzień albo pełną godzinę zakończenia wykonania pomiarów, pobrania próbek albo dokonania innych ustaleń stanowiących podstawę stwierdzenia przekroczenia lub naruszenia (ust. 4).
Wreszcie z art. 309 ust. 2 poś wynika, że za składowanie odpadów z naruszeniem warunków dotyczących rodzaju i sposobów składowania odpadów, określonych w decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska, lub magazynowanie odpadów z naruszeniem decyzji określającej miejsce i sposób magazynowania odpadów wymierza się karę w wysokości 0,1 jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie odpadów na składowisku za każdą dobę składowania.
Do obliczania wysokości kary biegnącej stosuje się jednostkowe stawki opłaty za umieszczenie odpadów na składowisku, określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za korzystanie ze środowiska (Dz. U. poz. 2490 ze zm.), które w 2018 r. dla odpadu o kodzie 17 01 07 wynosiły 18,09 zł za 1 Mg, zaś odpadu o kodzie 17 01 01 – 12,67 zł za 1 Mg. Zauważyć przy tym należy, że w niniejszej sprawie ani sposób obliczenia kary biegnącej, ani jej wysokość nie były zasadniczo kwestionowane przez stronę, poza zarzutem odnoszącym się do art. 300 ust. 4 pkt. 1 poś w zakresie rzekomego braku precyzyjnego określenia wielkości stwierdzonego naruszenia decyzji Marszalka Województwa [...] z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...].
Podnieść w tym miejscu należy, że Sąd w całości podzielił ustalenia organów obu instancji i wyrażoną przez nie ocenę prawną stanu faktycznego. Słusznie zauważył organ, że wymierzenie takiej kary było obligatoryjne i organ nie mógł od niego odstąpić niezależnie od przyczyn wystąpienia naruszenia oraz stopnia spowodowanego zagrożenia dla ludzi i środowiska.
Przyczyną ustalenia dla skarżącego wymiaru kary biegnącej było stwierdzenie podczas kontroli przeprowadzonej przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w dniach od [...] do [...] maja 2018 r. naruszenie przez warunków decyzji Marszalka Województwa [...] z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...], udzielającej zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów. W jej punkcie 3.1, określającym rodzaje odpadów dopuszczonych do zbierania, miejsce i sposób ich magazynowania oraz sposób gospodarowania odpadami – dopuszczono magazynowanie odpadów selektywnie luzem w postaci hałd lub w kontenerach, na utwardzonym placu magazynowym.
W trakcie kontroli stwierdzono, że skarżący zgromadził hałdy gruzu porozbiórkowego – odpady o kodzie 17 01 07 (zmieszane odpady z betonu, gruzu ceglanego, odpadowych materiałów ceramicznych i elementów wyposażenia) oraz ułożone w stosy odpadowe slupy i płyty betonowe – odpady o kodzie 17 01 01 (odpady z betonu oraz gruz betonowy z rozbiórek i remontów) na nieutwardzonym podłożu (gruncie rodzimym w postaci ziemi i piasków).
Na podstawie okazanych kart ewidencji ustalono ilości zgromadzonych odpadów: 1.700 Mg odpadów o kodzie 17 01 07 oraz 25 Mg odpadów o kodzie 17 01 01.
Powyższe naruszenie zostało udokumentowane również w postaci wykonanych zdjęć w protokole kontroli nr [...] z dnia [...] maja 2018 r. podpisanym przez skarżącego bez zastrzeżeń, pomimo poinformowania w protokole o możliwości odmowy jego podpisania i w tym przypadku o możliwości w terminie siedmiu dni przedstawienia swojego stanowiska na piśmie.
Zasadnie organ odwołał się w zaskarżonej decyzji do art. 76 § 1 kpa, zgodnie z którym dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone, a protokół z kontroli przeprowadzonej przez organ I instancji należy uznać za dowód stwierdzonych naruszeń, których strona nie kwestionowała. Zauważyć trzeba, że w protokole kontroli wyszczególniono także rodzaje stwierdzonych nieprawidłowości, a ze względu na ich bardzo wyraźne wyszczególnienie należy uznać za pozbawiony podstaw argument skarżącego, iż podpisanie tego protokołu stanowi jedynie potwierdzenie udziału w opisanych w nim czynnościach. Dopiero podczas rozprawy administracyjnej przeprowadzonej 24 lipca 2018 r. skarżący zanegował ustalenia kontroli wskazując, że nie zgadza się z zarzutem magazynowania odpadów na terenie nieutwardzonym, ponieważ teren ten został utwardzony przy wykorzystaniu materiałów budowlanych, a efektem wykonanych działań jest trwała zmiana charakteru podłoża.
Jednocześnie jednak nie przedstawił żadnych dowodów na potwierdzenie prawdziwości swoich ówczesnych twierdzeń, natomiast zdjęcia obrazujące rzekome utwardzenie przedmiotowej działki za pomocą gruzu zostały okazane dopiero na etapie rozpatrywanej skargi.
Odnosząc się do tych fotografii słusznie organ ll instancji zauważył, że nie zostały one opatrzone datą ich wykonania, stąd też Sąd podzielił zdanie, iż nie mogą one być dowodem umożliwiającym ustalenie stanu faktycznego na dzień stwierdzenia naruszenia. Zdjęcia wykonane podczas przeprowadzonych oględzin w dniu [...] maja 2018 r. ukazują wokół pryzm odpadów, w tym odpadowych płyt i słupów betonowych – teren ziemisty, rozjeżdżony kołami pojazdów oraz porośnięty roślinnością, co jednoznacznie potwierdza, że w czasie kontroli skarżący prowadził działalność na terenie nieutwardzonym.
W związku z powyższym, organ I instancji prawidłowo zastosował art. 298 ust. 1 pkt 4 i art. 300 ust. 1 poś, które to przepisy obligowały go do ustalenia wymiaru kary biegnącej za stwierdzone naruszenie warunków posiadanego przez skarżącego zezwolenia w zakresie magazynowania odpadów.
Sąd nie podzielił również zarzutu niedostatecznego ustalenia stanu faktycznego sprawy, ponieważ zapisy protokołu kontroli i wykonana podczas oględzin dokumentacja fotograficzna w sposób niebudzący wątpliwości wskazują, że w tamtym okresie skarżący magazynował odpady na terenie nieutwardzonym. Zdaniem Sądu, powyższe dokumenty uprawniały do stwierdzenia, że niewiarygodna jest informacja o odpowiednim przygotowaniu podłoża magazynowania odpadów, przekazana dopiero po wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia kary (podczas rozprawy administracyjnej) i powtórzona w odwołaniu od decyzji organu I instancji.
Należy przy tym zaznaczyć, że skarżący nie domagał się przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, czy użycia specjalistycznego sprzętu dla zbadania charakteru tego podłoża, nie przedstawił też w postępowaniu administracyjnym żadnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń, a zdjęcia zostały dołączone dopiero do przedmiotowej skargi.
Kwestia dotycząca możliwości utwardzenia terenu przy pomocy skruszonego gruzu nie ma znaczenia w przedmiotowej sprawie, dotyczącej ustalenia wymiaru kary biegnącej za stwierdzone w czasie kontroli naruszenie. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, że nie kwestionuje stanowiska strony, iż utwardzenie terenu mogłoby być wykonane przy użyciu materiału budowlanego w postaci skruszonego gruzu w ten sposób, że prowadziłoby to do trwalej zmiany charakteru podłoża, jednocześnie przy tym zamaczając, że w czasie kontroli nie stwierdzono takiego utwardzenia terenu. Jeżeli utwardzenie terenu nastąpiło już po zakończeniu kontroli, na co mogą wskazywać dołączone do skargi zdjęcia, to fakt ten będzie miał znaczenie w postępowaniu dotyczącym ustalenia kary za okres trwania naruszenia. Nie ma on natomiast znaczenia w postępowaniu dotyczącym ustalenia wymiaru kary biegnącej, gdyż zgodnie z art. 300 ust. 4 poś, w decyzji ustalającej wymiar kary biegnącej określa się jedynie wielkość stwierdzonego przekroczenia lub naruszenia w skali doby, wymiar kary biegnącej i termin, od którego kara biegnąca będzie naliczana.
Nieuprawniony jest również zarzut dotyczący nieprawidłowego określenia wielkości stwierdzonego naruszenia. W przedmiotowej sprawie ilości magazynowanych odpadów o kodach 17 01 07 i 17 01 01 ustalono na podstawie prowadzonej przez skarżącego ewidencji odpadów i nie były one przez niego kwestionowane na żadnym etapie postępowania administracyjnego. Dodatkowo podczas rozprawy administracyjnej organ I instancji przedstawił sposób obliczenia wymiaru kary biegnącej i również w tym zakresie skarżący nie zgłaszał zastrzeżeń.
Sąd nie dopatrzył się naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego lub przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani innych naruszeń prawa dających podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innych naruszeń przepisów postępowania, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, które uzasadniałyby uchylenie zaskarżonej decyzji.
Z uwagi na powyższe, skarga podlegała oddaleniu, o czym orzeczono w sentencji na podstawie art. 151 ppsa.