Uzasadnienie
R. K. wniósł skargą na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z [...] lutego 2015 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie nadania statusu uchodźcy.
W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i podniósł, że mimo złożenia niniejszej skargi w każdej chwili wraz z rodziną mogą zostać niezwłocznie deportowani z terytorium RP. Tym samym zostanie pozbawiony prawa do kontroli sądowej decyzji uchodźczej, jakie gwarantuje mu art. 45 Konstytucji RP i dyrektywa Rady 2005/85/WE w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w państwach członkowskich.
Rada do Spraw Uchodźców w odpowiedzi na skargę nie zajęła stanowiska w sprawie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że strona skarżąca żądając ochrony tymczasowej jest zobowiązana do uzasadnienia w przekonujący sposób, że wystąpiła co najmniej jedna z przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Podkreślić należy, że przesłanka wyrządzenia znacznej szkody dotyczy takiej szkody, zarówno majątkowej jak i niemajątkowej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia prawne i faktyczne skutki, powodują istotną i trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.
Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że przedmiotowy wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.
Argumentacja skarżącego sprowadza się do obawy przed wydaleniem go wraz z rodziną z Polski i pozbawieniem prawa do kontroli sądowej zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu okoliczności te w niniejszej sprawie nie pozwalają przyjąć, że wykonanie zaskarżonego aktu może spowodować skarżącemu znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Decyzja umarzająca postępowanie w sprawie nadania statusu uchodźcy nie wywołuje bowiem bezpośrednio skutku w postaci zobowiązania cudzoziemca do powrotu do kraju pochodzenia (wydalenia z terytorium RP). Tym samym skarżący ma zagwarantowane prawo do uczestniczenia w inicjowanym postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Sąd pragnie podkreślić, że zobowiązanie skarżącego do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może nastąpić dopiero wskutek rozstrzygnięcia podjętego w odrębnym postępowaniu administracyjnym, w którym skarżący będzie mógł podejmować przewidziane prawem kroki celem zapobieżenia wyjazdowi z Polski.
W konsekwencji Sąd uznał, że okoliczności podniesione we wniosku w żaden sposób nie wskazują, że wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do tak dalece idących skutków, by zasadne było udzielenie skarżącemu ochrony tymczasowej.
Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.