Uzasadnienie
Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w P. z dnia [...] czerwca 2011 r. znak: [...] o odmowie wstrzymania działalności prowadzonej przez Z. Spółka z o.o. z siedzibą w K. przy ul. [...].
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że Prezydent Miasta K. postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r. przekazał [...] Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska w P. wniosek B. B. o wszczęcie postępowania przeciwko Z. w K. przy oraz "E"Spółka z o.o. w K. przy ul. [...], ze względu na przekroczenie emisji hałasu na jej działkę.
Po przeprowadzeniu kompleksowej kontroli [...] WIOŚ w P. decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. odmówił wstrzymania działalności prowadzonej przez Z. sp. z o.o. z siedzibą w K. przy ul. [...]. W ocenie organu odwoławczego nie zachodziła potrzeba przeprowadzenia ponownej kontroli w zakładzie prowadzonym przez "E." sp. z o.o. w K. przy ul. [...], gdyż kontrola przeprowadzona przez WIOŚ w P., Delegaturę w K. w dniach 28.10.-15.11.2010 r. wykazała, iż jednostka ta na terenie zakładu przy ul. [...] nie prowadzi działalności, która wiązałaby się z korzystaniem ze środowiska.
W ocenie GIOŚ decyzja organu I instancji nie narusza art. 364 ustawy Prawo ochrony środowiska. Przesłanką zastosowania art. 364 jest ustalenie związku przyczynowego-pomiędzy wykonywaniem określonej działalności, a pogorszeniem stanu środowiska w znacznych rozmiarach, w szczególności zagrożeniem życia lub zdrowia ludzi.
Organ odwoławczy wskazał, że w dniach 10-23 maja 2011 r. w Z. Spółka z o.o. w K. przeprowadzona została przez WIOŚ w P. Delegaturę w K., kompleksowa kontrola obejmująca zagadnienia gospodarki wodno-ściekowej, gospodarowanie odpadami, ochrony powietrza oraz ochrony przed hałasem. Powyższa kontrola nie wykazała nieprawidłowości w sposobie postępowania z odpadami jak również nie stwierdzono nieprawidłowości w zakresie gospodarki wodno-ściekowej, mających wpływ na wynik sprawy.
W zakresie ochrony powietrza ustalono, iż źródłem zorganizowanej emisji gazów i pyłów do powietrza jest kotłownia zakładowa opalana węglem kamiennym, której eksploatacja nie wymaga pozwolenia na wprowadzanie gazów i pyłów do powietrza, natomiast wymagane przepisami art. 152 ustawy Prawo ochrony środowiska zgłoszenie, zostało dokonane w dniu 16 marca 2006 r. Kotłownia jest czynna tylko w sezonie grzewczym i w dniu kontroli nie była eksploatowana. Stan techniczny urządzeń odpylających nie budził zastrzeżeń. Zdaniem organu odwoławczego powyższa kontrola nie potwierdziła istnienia zapylenia pyłem plastikowym. Produkcja wyrobów z tworzyw sztucznych odbywa się wewnątrz trzech hal na zewnątrz prowadzi się jedynie prace załadunkowe i rozładunkowe.
W ramach kontroli kompleksowej, w dniu 12 maja 2011 r. przeprowadzone zostały pomiary hałasu powodowanego działalnością przedmiotowego zakładu. Pomiary wykonano w trakcie trwania prac produkcyjnych w halach, z uwzględnieniem pracy obu wentylatorów wchodzących wykład chłodni kominowej oraz z uwzględnieniem pracy wózka widłowego. Stwierdzony w punkcie pomiarowym zlokalizowanym terenie posesji Nr [..] przy ul. [...] w K., poziomu hałasu wyrażony wskaźnikiem LAeq D (równoważny poziom dźwięku A dla pory dnia) wynosił 52,5 dB i nie przekraczał dopuszczalnego poziomu hałasu określonego rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120, poz. 826) wynoszącego dla strefy śródmiejskiej miast powyżej 100 tys. mieszkańców, 55 dB w porze dnia. Podobny poziom hałasu (52,6 dB) stwierdzono podczas pomiarów hałasu przeprowadzonych w dniu 28 października 2010 r. Za nieuprawnione organ uznał żądanie skarżącej dotyczące przeprowadzenia pomiarów ciągłych hałasu przez okres paru miesięcy.
Odnoście zarzutu dotyczącego niepowiadomienia Skarżącej o pomiarach hałasu wykonanych w ramach kontroli prowadzonej przez WIOŚ w P. - Delegaturę w K. wyjaśniono, iż nie ma podstaw prawnych dopuszczają możliwości udziału w czynnościach kontrolnych innych stron, niż podmiot kontrolowany.
Odnosząc się do wniosku Skarżącej o zobowiązanie zakładów do postawienia na granicy działki osłony chroniącej zarówno przed zapyleniem jak i hałasem należy wyjaśnić, iż do działań takich w niniejszym przypadku właściwy jest Prezydent Miasta K..
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła B. B., zaznaczając, że utrzymuje swoje stanowisko reprezentowane w postępowaniu administracyjnym.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie podnosząc argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, mogących mieć wpływ na wynik sprawy.
Należy zaznaczyć, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu była decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2011 r., utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w P. z dnia [...] czerwca 2011 r. o odmowie wstrzymania działalności prowadzonej przez Z. sp. z o.o. z siedzibą w K. przy ul. [...]
Za postawę wydanych rozstrzygnięć przyjęto art. 364 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r., Nr 25, poz. 150 j.t.) stanowiący, że jeżeli działalność prowadzona przez podmiot korzystający ze środowiska albo osobę fizyczną powoduje pogorszenie stanu środowiska w znacznych rozmiarach lub zagraża życiu lub zdrowiu ludzi, wojewódzki inspektor ochrony środowiska wyda decyzję o wstrzymaniu tej działalności w zakresie, w jakim jest to niezbędne dla zapobieżenia pogarszaniu stanu środowiska. Celem postępowania wszczętego w oparciu o ten przepis jest zbadanie wszystkich rodzajów oddziaływań zakładu na środowisko i na podstawie wyników badań dokonanie oceny, czy oddziaływanie to w znacznych rozmiarach pogarsza stan środowiska lub też, czy stanowi zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi.
W ocenie Sądu zasadnie zatem WIOŚ w P.przeprowadził kontrolę obejmującą zagadnienia gospodarki wodno - ściekowej, gospodarowania odpadami, ochrony powietrza oraz ochrony przed hałasem. Jak wynika z akt sprawy w czasie kontroli nie stwierdzono naruszenia warunków gospodarki wodościekowej czy odprowadzania ścieków bez wymaganego pozwolenia. Wyniki badań próbek w akredytowanym laboratorium nie stwierdziły przekroczenia dopuszczalnych norm. Również nie stwierdzono naruszeń w zakresie ochrony powietrza czy gospodarki odpadami. Z akt sprawy wynika także, iż dokonano pomiaru poziomu hałasu. Pomiar został wykonany na terenie nieruchomości nr [...] sąsiadującej z kontrolowanym zakładem. Jak wynika z akt sprawy pomiary wykonywano legalizowanymi aparatami pomiarowymi w trakcie trwania prac produkcyjnych.
W ocenie organu nie stwierdzono przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu, bowiem wynosi 52,5 dB. Wskazać należy, że kwestię dotyczącą norm hałasów reguluje rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. Nr 120 poz. 826). Główny Inspektor Ochrony Środowiska powołał w swoim rozstrzygnięciu powyższy akt prawny jednakże nie wyjaśnił, dlaczego przyjął dopuszczalny poziom hałasy z załącznika do tego rozporządzenia - tabeli 1 pkt 4. tj. tereny w strefie śródmiejskiej miast powyżej 100 tys. mieszkańców. Przyjęcie tego kryterium wymagało wyjaśnienia pojęcia "terenu w strefie śródmiejskiej", ustalenia czy w ogóle przepis ten ze względu na liczbę ludności może mieć zastosowanie w sprawie oraz przekonywującego wyjaśnienia dlaczego ta a nie inna bardziej rygorystyczna norma w zakresie poziomu hałasu miała zastosowanie w sprawie. Powyższe uchybienie powoduje naruszenie przepisów art. 7, 77 § 3, 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Rację ma natomiast organ, że skarżąca nie mogła brać udziału w kontroli przedsiębiorstwa prowadzonej przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w P.. Przepisu ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska nie pozwalają na udział w czynnościach kontrolowanych innych stron niż reprezentant podmiotu kontrolowanego.
Nie mogą zostać uwzględnione podniesione na rozprawie zarzuty, że zakład nie spełnia przepisów unijnych tj. Dyrektywy 50/2008 z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy, co do jakości powietrza w połączeniu z pracą kotłowni. Jak już wcześniej wyjaśniono pomiary wykonywane były poza sezonem grzewczym, wobec czego nie można z góry uznać, że zakład przekracza normy zanieczyszczenia powietrza. Wyniki kontroli wskazują bowiem, że w zakładzie nie spalano odpadów, a rodzaj instalacji będący w posiadaniu zakładu nie powoduje zanieczyszczenia powietrza w takim stopniu, iż zachodziłby obowiązek wykonywania okresowych pomiarów wielkości emisji gazów i pyłów do powietrza.
Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.