Uzasadnienie
Zaskarżonym do sądu administracyjnego postanowieniem z dnia [...] stycznia 2005 r. Minister Zdrowia w wyniku rozpoznania wniosku M. C. złożonego w trybie art. 127 § 3 kpa - utrzymał w mocy swe postanowienie z dnia [...] czerwca 2004 r. "opiniujące negatywnie" projekt decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na modernizacji polowej wędzarni ryb zlokalizowanej nr [...] przy ul. [...] w strefie A ochrony uzdrowiskowej K. W uzasadnieniu rozstrzygający organ podniósł, iż funkcjonowanie przedmiotowej wędzarni jest "wprost sprzeczne" z treścią § 2 i § 3 pkt 3 statutu Uzdrowiska K. Według orzekającego w sprawie Ministra planowana inwestycja przyczyni się do pogorszenia warunków środowiskowych poprzez wprowadzanie zanieczyszczeń do powietrza atmosferycznego związanych z dymem oraz emitowaniem specyficznych zapachów. "Należy dążyć do wyeliminowania" tego typu obiektów ze strefy przeznaczonej do lecznictwa uzdrowiskowego. Proces leczniczy odbywa się w całej strefie uzdrowiskowej "A" i przedmiotowa wędzarnia winna być przeniesiona do strefy "B".
Ponadto Minister Zdrowia zauważył, że nie uzgodniono z nim projektu decyzji z dnia [...] maja 1996 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, co zdaniem tego organu powoduje nieważność wskazanej decyzji (art. 156 § 1 pkt 7 kpa).
W złożonej skardze M. C. zarzucił stanowisku Ministra Zdrowia:
- 1. błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, iż funkcjonowanie konkretnej wędzarni nie mającej charakteru zakładu produkcyjnego i będącej elementem folkloru morskiego, wpływa bezpośrednio na kształtowanie czynników środowiskowych podczas, gdy stanowiąca inwestycję modernizacja znacznie wyeliminuje skutki procesu spalania,
- 2. pominięcie znajdującej się w aktach analizy zanieczyszczeń powierza (wskazującej na spełnianie wymogów w zakresie ochrony powietrza atmosferycznego) oraz wypowiedzi Naczelnego Lekarza Uzdrowiska K.,
- 3. brak podstaw do przyjęcia, że rozpatrywana działalność zakłóca warunki przebywania na tym terenie kuracjuszy.
Odpowiadając na skargę Minister Zdrowia wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga jest zasadna i prowadzi do wyeliminowania zaskarżonego (oraz poprzedzającego) postanowienia Ministra Zdrowia z obrotu prawnego, z niżej wskazanych względów.
Przede wszystkim należy podnieść, że wskazane rozstrzygnięcia zostały wydane z naruszeniem art. 7, 77 § 1; 80 kpa i 107 § 3 kpa w związku z art. 126 kpa.
W ocenie Sądu analiza wypowiedzi orzekającego w sprawie organu współdziałającego świadczy, iż nie ustalił on i nie rozważył w rzeczywistości charakteru inwestycji, dla której wystąpiono o wydanie warunków zabudowy w postępowaniu głównym. Bez tego zaś warunku wstępnego poprawność działania organu współdziałającego (w aspekcie art. 7 kpa) trudno mówić, aby dotychczasowy rezultat jego działania mógłby zostać uznany za legalny.
Wprawdzie Minister Zdrowia powtarza w opisie inwestycji termin podany przez wnioskodawcę tzn. "modernizacja", ale swe wywody prowadzi tak, jakby w sprawie nie chodziło wcale o modernizację obiektu już istniejącego, lecz o powstanie od podstaw nowego obiektu wędzarni. W szczególności rozstrzygający organ nie ustosunkowuje się do twierdzeń skarżącego, iż planowana modernizacja spowoduje zmniejszenie zewnętrznych skutków spalania drewna w procesie wędzenia.
Zgodzić się też trzeba, że Minister Zdrowia nie rozpatrzył całości znajdującego się w aktach sprawy materiału dowodowego (np. akcentowanej przez skarżącego analizy zanieczyszczeń powietrza i wypowiedzi Naczelnego Lekarza Uzdrowiska K.). Bez dokonania zaś pełnej oceny w tym względzie trzeba uznać, iż rozstrzygający organ nie zadośćuczynił wymogowi art. 77 § 1 kpa.
W myśl art. 80 kpa organ administracji publicznej może orzekać tylko na podstawie oceny całokształtu materiału dowodowego. Dokonanym w inny sposób ustaleniom można zarzucić cechy dowolności (por. wyrok SN z dnia [...] listopada 1994 r. sygn. akt [...]).
Zważyć należy, iż stanowisko organu współdziałającego w niniejszej sprawie mogło się wprawdzie mieścić w granicach uznania administracyjnego, ale nie oznaczało to wcale przyzwolenia na działanie arbitralne, czy dowolne. Także bowiem tego rodzaju rozstrzygnięcia (tzn. o granicach uznania administracyjnego) wymagają wnikliwego i wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy oraz przekonującego i logicznego uzasadnienia, spełniającego wymogi art. 107 § 3 kpa (por. wyrok NSA z dnia 19 lipca 1982 r. sygn. akt II SA 883/82 P.P. 1983 nr 6 str. 141).
W spełniającym wymogi art. 107 § 3 kpa uzasadnieniu znaleźć się musi także podanie, dlaczego określonym dowodom odmówiono znaczenia w sprawie, a na jakich oparto ustalenia.
W końcu nie sposób nie zauważyć, iż rolą Ministra Zdrowia w niniejszej sprawie nie była wcale ocena legalności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] maja 1996 r. Na marginesie tylko można dodać, iż wbrew poglądowi Ministra Zdrowia wydanie decyzji bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu stanowi przesłankę wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 6 kpa), a nie stwierdzenia nieważności decyzji.
Z tych wszystkich względów orzeczono jak w sentencji z mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).