Uzasadnienie
Postanowieniem Marszałka Województwa [...] z dnia [...] maja 2011 roku, znak: [...] orzeczono o ustaleniu kosztów postępowania w sprawie zamknięcia z urzędu składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne nazwane "starym" składowiskiem (kwatera nr 1), zlokalizowanym w miejscowości [...] Gm. [...], pow. [...] w wysokości kosztów sporządzonej ekspertyzy w kwocie 5000 złotych (słownie pięć tysięcy złotych).
W punkcie 2 postanowienia organ I instancji zobowiązał Gminę - Miasto T. do uiszczenia kosztów określonych w punkcie 1.
Postanowienie wydane zostało na podstawie art. 264 k.p.a. w zw. z art. 54c i 54d ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. o odpadach (tj. Z 2010r. Dz.U Nr 185, poz. 1243).
W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że decyzją Marszałka Województwa [...] z dnia [...] maja 2011 roku, znak: [...], na podstawie sporządzonej ekspertyzy, orzeczono o zamknięciu z urzędu składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne nazwane "starym" składowiskiem (kwatera nr 1), zlokalizowanym w miejscowości [...] Gm. [...], pow. [...]. Zgodnie z art. 264 § 1 k.p.a. jednocześnie z wydaniem decyzji Marszałek Województwa ustalił wysokość kosztów postępowania. Jako koszty postępowania przyjęto koszty sporządzenia ekspertyzy mającej na celu. określenie technicznego sposobu zamknięcia składowiska wraz z harmonogramem działań związanych z rekultywacją terenu składowiska. Organ wskazał, że zgodnie z art. 54d ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach koszty sporządzenia ekspertyzy obciążają zarządzającego składowiskiem odpadów.
W zażaleniu Strona podniosła, że przedmiotowym postanowieniem naruszono treść art. 54d ustawy o odpadach przez bezpodstawne uznanie, iż Gmina — Miasto T. jest zarządzającym wskazanym składowiskiem odpadów, a co za tym idzie bezpodstawnie zobowiązano Gminę do uiszczenia kosztów ekspertyzy.
Po rozpatrzeniu zażalenia Minister Środowiska decyzją z dnia [...] września 2011r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji.
W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ naczelny wskazał, że w sprawie zamknięcia składowiska odpadów w miejscowości [...] została z urzędu wydana decyzja Marszałka Województwa [...] na podstawie sporządzonej ekspertyzy. W decyzji tej stwierdzono, że zarządzającym składowiskiem była Gmina — Miasto T. Organ wskazał, że Gmina prowadziła składowisko przez 40 lat i koszty sporządzenia ekspertyzy zgodnie z treścią art. 54d ustawy o odpadach obciążają Gminę jako zarządzającego składowiskiem odpadów. Powyższe postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] września 2011r. zostało zaskarżona przez Gminę - Miasto T. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
W skardze na postanowienie organu naczelnego podniesiono, że jest ono niezgodne z prawem, ponieważ wydane zostało z naruszeniem art. 54d ustawy o odpadach polegającym na błędnym uznaniu, że Gmina - Miasto T. jest zarządzającym składowiskiem odpadów i w konsekwencji bezzasadnie nałożono na nią obowiązek uiszczenia kosztów ekspertyzy.
W odpowiedzi na skargę Minister Środowiska podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest uzasadniona.
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm. - dalej w skrócie: P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.
Sąd, badając sprawę w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi, uznał, iż zaskarżone postanowienie oraz poprzedzająca je postanowienie organu I instancji nie naruszają prawa.
W sprawie niniejszej spór sprowadza się do faktu uznania przez organy administracji, że Gmina — Miasto T. jest zarządzającym składowiskiem odpadów i w konsekwencji obciążenie skarżącej kosztami ekspertyzy w oparciu o art. 54d ustawy o odpadach.
Sąd stwierdza, że stanowisko organów administracji jest prawidłowe i znajduje potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym.
Decyzją Marszałka Województwa [...] z dnia [...] maja 2011 roku, znak: [...], na podstawie sporządzonej ekspertyzy, orzeczono o zamknięciu z urzędu składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne nazwane "starym" składowiskiem (kwatera nr 1), zlokalizowanym w miejscowości [...] Gm. [...], pow. [...]. Zgodnie z art. 264 § 1 k.p.a. jednocześnie z wydaniem decyzji Marszałek Województwa [...] prawidłowo ustalił wysokość kosztów postępowania. Jako koszty postępowania zasadnie przyjęto koszty sporządzenia ekspertyzy mającej na celu określenie technicznego sposobu zamknięcia składowiska wraz z harmonogramem działań związanych z rekultywacją terenu składowiska. Zgodnie z art. 54d ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach koszty sporządzenia ekspertyzy obciążają zarządzającego składowiskiem odpadów.
Należy podkreślić, że niniejsze postępowanie dotyczyło ustalenia kosztów postępowania w sprawie zamknięcia z urzędu składowiska odpadów. Postanowienie w sprawie kosztów sporządzenia ekspertyzy jest konsekwencją wydanej decyzji w sprawie zamknięcia z urzędu składowiska odpadów.
Na marginesie tylko można wskazać, że sprawowanie władztwa nad składowiskiem przez skarżącego i jego prawnych poprzedników w latach 1962-2002 tj. w okresie korzystania ze środowiska poprzez składowanie odpadów komunalnych na przedmiotowym składowisku wskazuje, że Gmina prawidłowo uznana została za zarządzającego składowiskiem. W okresie tym, to właśnie Gmina - Miasto T. decydowała, o tym kto w jej imieniu, będzie w sposób fizyczny dokonywał czynności składowania odpadów komunalnych. Nie oznacza to jednak, że Gmina nie była zarządzającym składowiskiem w rozumieniu art. 54c ust. 1 pkt 1 ustawy o odpadach lecz jedynie, że fizyczne składowanie odpadów z polecenia Gminy prowadziły wybrane podmioty. W tej sytuacji trzeba stwierdzić, że organy administracji prawidłowo zastosowały art. 54d ustawy o odpadach.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.