Uzasadnienie
Pismem z dnia 11 lutego 2009 r. skarżąca U. B. złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2008 r. w sprawie ustalenia lokalizacji drogi dla inwestycji polegającej na przebudowie drogi wojewódzkiej nr [...] na odcinku od km [...] do km [...] – ul. [...] w O. wraz z budową kanalizacji deszczowej, oświetlenia ulicznego, odcinka kanalizacji sanitarnej i sieci wodociągowej oraz przebudową kolizji infrastruktury.
W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, iż w dniu 11 lutego 2009 r. [...] Przedsiębiorstwo [...] rozpoczęło roboty ziemne i instalacyjne na jej nieruchomości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej zwanej P.p.s.a.) Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji jeśli w wyniku wykonania decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Pozytywne rozstrzygnięcie żądania strony zależy więc od spełnienia jednej z dwóch wymienionych wczesnej przesłanek, przy czym nawet w przypadku spełnienia jednej z nich zostało ono pozostawione uznaniu Sądu, o czym świadczy użycie przez ustawodawcę zwrotu "Sąd może". Z brzmienia powołanego wyżej przepisu wynika, że strona wnioskująca o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinna określić, na jaką konkretnie szkodę lub trudne do odwrócenia skutki może ją narazić wykonanie zaskarżonej decyzji.
W niniejszej sprawie należy podnieść, że zaskarżona decyzja dotyczy lokalizacji inwestycji polegającej na przebudowie drogi wojewódzkiej, która jako taka nie stanowiła bezpośredniej podstawy do podjęcia robót wskazanych przez skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Rozpoczęcie prac budowlanych następuje bowiem dopiero po uprzednim uzyskaniu pozwolenia na budowę, które wydawane jest w odrębnym postępowaniu administracyjnym.
Wskazana decyzja uprawnia wyłącznie do "dysponowania nieruchomością na cele budowlane", co wynika z brzmienia art. 17 ust 3 pkt 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. Nr 80, poz. 721 z późn. zm.) na dzień wydania zaskarżonej decyzji, co nie jest jednak jednoznaczne z możliwością podjęcia jakichkolwiek prac budowlanych na terenie nieruchomości.
Zaskarżona decyzja nie może zatem powodować niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i wobec powyższego nie zachodzą ustawowe przesłanki do wstrzymania jej wykonania.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.