Uzasadnienie
E. i M. U. w dniu 18 lipca 2013 r. wnieśli bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Wójta Gminy N. z dnia [...] czerwca 2013 r. o wszczęciu postępowania w sprawie rozgraniczenia nieruchomości położonych w Gminie N. tj. nieruchomości nr ew. [...] z nieruchomościami sąsiednimi (o nr ew. [...], [...] i [...]).
Wójt Gminy N. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga złożona przez E. i M. U. - współwłaścicieli nieruchomości nr [...] w Gminie N.- jest niedopuszczalna i z tej przyczyny podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej między innymi przez orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Z kolei w myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Sąd stwierdza, że na postanowienie o wszczęciu postępowania rozgraniczeniowego nieruchomości nie służy zażalenie. Wynika to z przepisu art. 30 ust. 4 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2010 r., Nr 193, poz. 1287 ze zm.).
Zaskarżone postanowienie nie jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie ani postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty. Postanowienie to inicjuje jedynie postępowanie, która ma doprowadzić do wyjaśnienia i załatwienia sprawy.
Sąd wyjaśnia skarżącym, że ani ustawa Prawo geodezyjne i kartograficzne ani wydane na jej podstawie rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 14 kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczania nieruchomości (Dz. U. nr 45, poz. 453) nie przewidują,
Sygn. akt IV SA/Wa 2044/13 aby wnioskujący o rozgraniczenie miał uiszczać zaliczkę na pokrycie kosztów rozgraniczenia. Nieuiszczenie przez wnioskodawcę zaliczki na poczet kosztów tego postępowania nie stanowi więc podstawy do zwrotu wniosku o rozgraniczenie czy też zaniechania prowadzenia postępowania w takiej sprawie (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 grudnia 2000 r. II SA/Kr 816/00, LEX 51474 i wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 30 września 2010 r. II SAB/Ke 34/10, LEX 756070, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 maja 2013 r. IV SAB/Wa 15/13, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie: http://www.cbois.nsa.qov.pl). Jeżeli wnioskodawca dobrowolnie nie wpłaci zaliczki na poczet postępowania rozgraniczeniowego, wówczas organ powinien tymczasowo pokryć te koszty. Obciążenie wnioskodawcy kosztami tego postępowania nastąpi w decyzji o rozgraniczeniu.
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie nie mieści się w katalogu spraw rozpatrywanych przez sądy administracyjne, wobec czego wniesiona na nie skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.