Uzasadnienie
Pismem z dnia 19 października 2006 r. A. S. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pismo Szefa Służby Cywilnej z dnia [...] sierpnia 2005 r., nr [...], w przedmiocie odmowy "wydania decyzji kwalifikującej" Skarżącego na stanowisko dyrektora [...] Głównego Inspektoratu Farmaceutycznego. Z treści zaskarżonego pisma wynika, iż uchwałą z dnia [...] kwietnia 2001 r. w sprawie wyniku konkursu na wymienione stanowisko zespół konkursowy wskazał innego kandydata, a o wyniku tego rozstrzygnięcia Skarżący został powiadomiony pismem z dnia 24 kwietnia 2001 r.
W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego z uwagi, że dzień po sporządzeniu odpowiedzi na skargę wchodzi w życie ustawa, która znosi centralny organ administracji rządowej – Szefa Służby Cywilnej. W konsekwencji doprowadzi to do trwałej utraty zdolności sądowej przez tą stronę. Ewentualnie, w przypadku nieuwzględnienia wniosku o umorzenie, wniósł o odrzucenie skargi, z powodu, że zaskarżone pismo nie jest decyzją ani żadnym innym aktem wymienionym w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., dalej P.p.s.a.), a gdyby nawet przyjąć, że jest decyzją administracyjną, została złożona z naruszeniem terminu i bez wyczerpania środków zaskarżenia.
Sąd pismem z dnia 9 listopada 2006 r. przesłał Skarżącemu odpowiedź na skargę, celem zajęcia stanowiska, co do wniosku organu o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego. Pismem z dnia 19 listopada 2006 r. Skarżący nie wyraził zgody na umorzenie niniejszego postępowania podnosząc, iż następcami prawnymi Szefa Służby Cywilnej i Urzędu Służby Cywilnej stali się na podstawie art. 120 i 121 ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o służbie cywilnej (Dz.U. Nr 170 poz. 1218 ze zm.) odpowiednio Szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów i Kancelaria Prezesa Rady Ministrów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu z powodu, iż zaskarżone pismo nie stanowi decyzji administracyjnej ani innego aktu prawnego, do których kontroli sądowej powołane są sądy administracyjne. Zgodnie bowiem z art. 3 § 1 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, zaś § 2 P.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne,
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa,
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej,
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej,
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego,
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Z powyższego, zamkniętego katalogu spraw wynika, że pismo informacyjne, za jakie należy uznać stanowisko organu w niniejszej sprawie, nie podlegają kontroli sądów administracyjnych (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 20 maja 2004 r., sygn. II SA 4727/2003, LexPolonica)
W orzecznictwie sądów administracyjnych co prawda wyrażony jest pogląd, iż pisma informujące o wyniku konkursu stanowią decyzje administracyjne, bądź inne akty administracyjne. Jednak pogląd ten ukształtował się w odniesieniu do innych stanów faktycznych – jako środek kontroli postępowań konkursowych przeprowadzanych na stanowiska urzędnicze w korpusie służby cywilnej (por. wyrok WSA z dnia 19 października 2006 r., sygn. IV SA/Wa 1955/05, niepubl.) Pogląd, iż w pewnych przypadkach stanowiska Szefa Służby Cywilnej może mieć charakter władczego rozstrzygnięcia znajdował oparcie we wskazanej w ustawie podstawie do orzekania w przedmiocie wyników konkursu, w związku ze złożonym odwołaniem (art. 45 cyt. ustawy) (por. wyrok NSA z dnia 14 lutego 2001 r., sygn. II SA 2908/00 - publ. Prawo Pracy 2001 nr 4 str. 42).,
Uprawnienie do władczego orzekania w sprawie, które przysługiwało Szefowi Służby Cywilnej dotyczyło jednak wyłącznie określonej sytuacji formalnoprawnej (rozpatrzenie odwołania). Generalnie Szefowi Służby Cywilnej nie przysługiwała kompetencja do orzekania w przedmiocie obsadzania stanowisk w służbie cywilnej. W tej sytuacji pismo o charakterze wyjaśniającym w kwestii obsady stanowisk w służbie cywilnej nie może być traktowane jako władcze rozstrzygnięcie w rozumieniu Kpa.
Przedmiotem zaskarżenia jest pismo wyłącznie informujące A. S., że jego wniosek o "wydanie decyzji kwalifikującej" na stanowisko dyrektora [...] Głównego Inspektoratu Farmaceutycznego jest bezprzedmiotowy. Skarżący żąda wydania "decyzji kwalifikującej" na dane stanowisko do zatrudnienia na konkretnym stanowisku, a zatem nie jest to odwołanie od wyniku konkursu.
Pismo Szefa Służby Cywilnej nie ma charakteru decyzji ani innego aktu administracyjnego, który podlegałby zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Co prawda w zaskarżonym piśmie można doszukać się pewnych cech decyzji administracyjna - tj. oznaczenie organu administracji, wskazanie adresata, rozstrzygnięcie i podpis osoby reprezentującej organ, lecz w ocenie Sądu, nie można przypisać temu pismu podstawowego waloru jakie mają decyzje administracyjne, bądź inne akty administracyjne – mianowicie władczego rozstrzygnięcia. Szef Służby Cywilnej nie był bowiem organem uprawniony do wydawania decyzji w tym przedmiocie. Zgodnie z obowiązującą w dniu wnoszenia skargi ustawą z dnia 18 grudnia 1998 r. o służbie cywilnej (Dz.U. z 1999 r. Nr 49 poz. 483 ze zm.) stanowisko o które ubiegał się Skarżący stanowiło wyższe stanowisko w służbie cywilnej, zatem jego obsadzenie następowało w drodze konkursu (art. 41 cyt. ustawy), który winien przeprowadzać zespół konkursowy.
Z brzmienia powołanej ustawy (art. 48), wynika że nawiązanie umowy o pracę następowało z osobą wyłonioną w drodze konkursu, zatem umowa o pracę mogła być zawarta tylko z osobą, która wygrała konkurs na dane stanowisko. Ponadto umowy tej nie zawierał Szef Służby Cywilnej, lecz (w przypadku osoby nie będącej członkiem korpusu służby cywilnej) dyrektor generalny urzędu (art. 48 ust. 3 cyt. ustawy).
Reasumując należy stwierdzić, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie może mieć waloru władczego rozstrzygnięcia, bowiem Szef Służby Cywilnej nie mógł wydać "decyzji kwalifikującej" w niniejszej sprawie, gdyż nie był generalnie osobą uprawnioną do obsadzania stanowisk w służbie cywilnej.
Na marginesie należy także wspomnieć, iż od chwili doręczenia zaskarżonego pisma (dnia 16 sierpnia 2005 r., - dowód – kopia zwrotnego potwierdzenia odbioru) do dnia wniesienia skargi do Sądu, jak wynika z akt sprawy, Skarżący nie podejmował żadnych czynności w celu jego zakwestionowania. Należy więc wskazać, że uchybiono także 30 dniowemu terminowi do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, o którym mowa w art. 53 P.p.s.a.
Podkreślić także należy, że gdyby nawet przyjąć że zaskarżone pismo jest decyzją administracyjną albo innym aktem administracyjnym lub czynnością z zakresu administracji publicznej, to skarga podlegałaby odrzuceniu ze względu na to iż, Skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia, które służyły w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (art. 52 § 1 P.p.s.a.). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 P.p.s.a), a w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia, należy przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 4 P.p.s.a)
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.