Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] grudnia 2012r. Nr [...]
Wojewoda [...] działając na podstawie art. 138 §1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego w związku z art. 10 ust. 1 oraz art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006r. nr 139 poz. 993 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania A. R. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] października 2012 r., orzekającej o odmowie zameldowania Wymienionego na pobyt stały w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 17 lipca 2012 r. na wniosek A. R. zostało wszczęte postępowanie w sprawie zameldowania Wymienionego na pobyt stały w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Prezydent W. decyzją z dnia [...] października 2012 r., orzekł o odmowie zameldowania A. R. pod wskazanym adresem. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że w sprawie nie została spełniona przesłanka uzasadniająca zameldowanie A. R. na pobyt stały zawarta w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (dalej: ustawa o ewidencji ludności), bowiem ww. nie zamieszkuje w lokalu, w którym chce dokonać zameldowania.
Od powyższej decyzji odwołanie do Wojewody [...] wniósł A. R. Rozpatrując sprawę na skutek wniesionego odwołania organ odwoławczy stwierdził, że nie zasługuje ono na uwzględnienie jednakże z innych powodów niż wskazane w uzasadnieniu decyzji Prezydenta W. Zgodnie bowiem z art. 2 ustawy o ewidencji ludności osoba przebywająca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązana wykonać obowiązek meldunkowy określony w ustawie. Realizacja tego obowiązku przez obywatela polskiego polega na zameldowaniu się w miejscu pobytu stałego (art. 5 ust. 1 ustawy), przez co rozumie się zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania (art. 6 ust. 1 ustawy). Podkreślić należy jednocześnie, że można mieć tylko jedno miejsce pobytu stałego (art. 5 ust. 2 ustawy).
A. R., do chwili obecnej jest zameldowany w budynku nr [...] w miejscowości B. Zatem zameldowanie jego pod innym, wskazanym we wniosku o zameldowanie, adresem doprowadziłoby do naruszenia przepisu art. 5 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i w rezultacie przeczyłoby także istocie i celowi instytucji zameldowania.
Z ww. względów organ uznał, że zarzuty podnoszone przez A. R. w odwołaniu a odnoszące się do naruszenia przez organ I instancji przepisów prawa w prowadzonym postępowaniu, tj. art. 7, 8, 10 §1, 11, 77 §1, 79, 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U z 2000 r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) nie mogą zostać uwzględnione przez organ odwoławczy, gdyż nie mają one wpływu na wydane rozstrzygnięcie.
Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. R., zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania:
- 1. dające podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 §1 pkt 1 lit b p. p. s. a.)- art. 7 k. p. a., art. 8 k. p. a., art. 10§ 1 k. p. a. w zw. z art. 79 § 1 i 2 k. p. a., przez niezawiadomienie strony o terminie przeprowadzenia dowodu z oględzin oraz z zeznań świadka w sytuacji gdy takie jest obligatoryjne i winno nastąpić w terminie siedmiu dni przed terminem czynności;
- 2. mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit c p. p. s. a.)- art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., 11 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art.107 § 3 k.p.a. przez fragmentaryczną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, całkowite pominięcie przy wydaniu decyzji "zapewnienia" o przywrócenia zameldowania na pobyt stały z [...].10.1982 r.
Mając na względzie powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2012, poz. 270 ze zm. zwanej w dalszej części p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.
Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2012r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] października 2012r. orzekającą o odmowie zameldowania skarżącego na pobyt stały w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uznał, iż nie narusza ona prawa w stopniu uzasadniającym konieczność jej uchylenia. W ocenie Sądu zasadnie organ odwoławczy wskazał, iż podstawą odmowy zameldowania skarżącego na pobyt stały w w/w lokalu jest okoliczność, iż posiada on już zameldowanie na pobyt stały pod innym adresem. Zgodnie zaś z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006r. nr 139 poz. 993 ze zm.) w tym samym czasie można mieć tylko jedno miejsce pobytu stałego. Okoliczność ta wskazuje bowiem w świetle art. 15 ust. 1 ustawy, że dotychczas nie opuścił on miejsca w którym jest zameldowany na pobyt stały.
Przepis ten stanowi bowiem, że osoba, która opuszcza miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące, jest obowiązana wymeldować się w organie gminy, właściwym ze względu na dotychczasowe miejsce jej pobytu, najpóźniej w dniu opuszczenia tego miejsca.
Mając na uwadze powyższe Sąd nie uwzględnił podniesionych przez skarżącego w skardze zarzutów naruszenia przepisów k.p.a, które dotyczą postępowania prowadzonego przez organ I instancji. Należy bowiem wskazać, iż jak słusznie zauważył organ odwoławczy, nie mogą one mieć wpływu na rozstrzygnięcie sprawy.
Reasumując w ocenie Sądu nie doszło w sprawie do naruszenia prawa materialnego ani do istotnego naruszenia przepisów postępowania, które miałoby wpływ na wynik sprawy, dlatego też z powyższych względów na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji wyroku.