Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] grudnia 2012r. Nr [...] Wojewoda [...] orzekł o wydaleniu M. D. z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pod konwojem oraz o zakazie ponownego wjazdu cudzoziemca na to terytorium przez okres 1 roku od dnia wykonania decyzji lub gdy decyzja nie zostanie wykonana - od dnia, w którym powinna zostać wykonana. W podstawie prawnej decyzji powołano art. 88 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o cudzoziemcach. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia stwierdzono, że cudzoziemiec wykonywał pracę na rzecz klubu W. z naruszeniem przepisów ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008r. Nr 69 poz. 415). Powyższy zarzut oparto na ustaleniach funkcjonariuszy Placówki Straży Granicznej w L. dokonanych w trakcie kontroli legalności zatrudnienia cudzoziemców przeprowadzonej w [...] w dniach: 19, 24 października i 9 listopada 2012 r. Podniesiono przy tym, że w okresie od dnia 10 sierpnia 2012r. do dnia 5 września 2012r. cudzoziemiec został dopuszczony do pracy bez zawartej w formie pisemnej umowy o pracę a od dnia 10 sierpnia do dnia 24 października 2012r. - bez wymaganego zezwolenia na pracę.
Wskazano przy tym m. in. na zawarty w dniu 1 sierpnia 2012r. przez cudzoziemca z W. kontrakt na profesjonalne uprawianie piłki nożnej od dnia 1 sierpnia 2012r. do dnia 1 sierpnia 2014r. oraz na fakt zarejestrowania cudzoziemca w dniu 17 sierpnia 2012r. w Okręgowym Związku P jako zawodnika wyżej wymienionego klubu. Ponadto stwierdzono w uzasadnieniu przedmiotowego rozstrzygnięcia, że M. D. nie mógł wskazać wiarygodnych źródeł środków finansowych niezbędnych do pokrycia kosztów jego utrzymania.
W ustawowym terminie pełnomocnik cudzoziemca T. W. wniósł do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców odwołanie od wyżej wymienionej decyzji. W uzasadnieniu odwołania pełnomocnik strony zarzucił organowi pierwszej instancji nieścisłości w ustaleniach i zaniechanie należytego rozpoznania stanu faktycznego w powyższej sprawie - w tym przyczyn zaistnienia stwierdzonych nieprawidłowości - obarczając przy tym odpowiedzialnością za zaistniały stan rzeczy działaczy [...], którzy - zdaniem T. W. - świadomie działali na szkodę cudzoziemca, którego zapewniali o legalności zatrudnienia jako piłkarza. Wskazano przy tym, że Wojewoda [...] nie przeprowadził żadnego postępowania wyjaśniającego i rozstrzygnął o wydaleniu cudzoziemca wyłącznie na podstawie ustaleń i dokumentów dostarczonych przez Komendanta Placówki Straży Granicznej w L. Wśród nieścisłości w ustaleniach Straży Granicznej wskazano, iż M. D. posiada umowę o pracę zawartą na okres od dnia 1 sierpnia 2012r. do dnia 1 sierpnia 2014r. i taka data transferu tego zawodnika do W. jest potwierdzona na stronie internetowej.
Podkreślono również, że cudzoziemiec - nie mający możliwości wystąpienia o wydanie zezwolenia na pracę - wielokrotnie domagał się od działaczy klubu potwierdzenia, że uzyskano dla niego zezwolenie na pracę i zagrał w reprezentacji W. dopiero w drugim meczu, kiedy prezes klubu osobiście zapewnił go, że posiada takie zezwolenie. Ponadto zarzucono organowi pierwszej instancji kolejny błąd w ustaleniach stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie, w przedmiocie wskazania przez pana M. D. wiarygodnych źródeł uzyskania środków finansowych niezbędnych do pokrycia kosztów jego utrzymania. Wskazano przy tym na wspomnianą wyżej umowę (kontrakt piłkarski), w którym zostały określone warunki finansowe wynagradzania zawodnika za grę w kwocie 2500 zł. miesięcznie oraz premie. O tym, że M. D. posiada środki na utrzymanie może świadczyć - zdaniem pełnomocnika strony historia rachunku bankowego cudzoziemca.
Decyzją z dnia [...] czerwca 2013r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców działając na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 90 ust. 1 pkt 1 i 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011 r. nr 264 poz. 1573 ze zm.) oraz 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez T. W. reprezentującego obywatela [...] M. D. ur. [...] października 1990r. od decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. orzekającej o wydaleniu cudzoziemca z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pod konwojem oraz o zakazie ponownego wjazdu cudzoziemca na to terytorium przez okres 1 roku od dnia wykonania decyzji lub gdy decyzja nie zostanie wykonana - od dnia, w którym powinna zostać wykonana, orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.
Organ odwoławczy uznał, iż w świetle ustalonego i stanu faktycznego i obowiązujących przepisów orzeczenie o wydaleniu cudzoziemca z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest prawidłowe.
Pismem z dnia 17 lipca 2013 r. M. D. reprezentowany przez adwokata J. L. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie:
- 1. prawa materialnego art. 88 ust.1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach poprzez dokonanie jego wykładni w sposób sprzeczny z zasadami określonymi w art. 7 i art. 31 ust. 3 i art. 37 ust.1 Konstytucji RP,
- 2. prawa procesowego tj. art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia sprawy w szczególności stosunku prawnego na podstawie którego skarżący świadczył usługi na rzecz [...] oraz czasu tego świadczenia.
Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi rozwinięto powyższe zarzuty.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak, związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.).
Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane kryteria, doszedł do przekonania, iż zarówno zaskarżona decyzja jak i utrzymana nią w mocy decyzja Wojewody [...] nie naruszają prawa.
Stosowne do treści art. 88 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011 r. nr 264 poz. 1573 ze zm.) cudzoziemcowi wydaje się decyzję o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli
- - wykonywał pracę niezgodnie z ustawą z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy albo podjął działalność gospodarczą niezgodnie z przepisami obowiązującymi w tym zakresie w Rzeczypospolitej Polskiej;
- - nie posiada środków finansowych niezbędnych do pokrycia kosztów pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i nie może wskazać wiarygodnych źródeł ich uzyskania.
Art. 90 ust. 1 pkt 1 i 4 ustawy o cudzoziemcach stanowi, że w decyzji o wydaleniu:
- - określa się termin dobrowolnego opuszczenia przez cudzoziemca terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, który wynosi od 7 do 30 dni, z wyłączeniem przypadków, w których decyzja podlega przymusowemu wykonaniu na podstawie art. 95,
- - orzeka się o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i państw obszaru Schengen, i określa okres tego zakazu.
W ocenie Sądu na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego organy zasadnie stwierdziły, iż skarżący M. D. wykonywał pracę w W. bez wymaganego zezwolenia na pracę. Jak ustalono w toku prowadzonego postępowania administracyjnego skarżący M. D. przybył do Polski w 2009r. w celu podjęcia studiów w naszym kraju. Skarżący podjął naukę w Studium Języka Polskiego dla Cudzoziemców we W., jednak przerwał naukę i po upływie pół roku od przyjazdu rozpoczął uprawianie piłki nożnej w klubie sportowym S., po czym, po upływie roku przeniósł się do klubu sportowego P., gdzie grał przez pół roku. Następne pół roku cudzoziemiec grał w klubie sportowym W., skąd przeniósł się do M. O., gdzie spędził cały sezon. Od początku sezonu 2012 r. M. D. rozpoczął uprawianie piłki nożnej w W. W toku przesłuchania w dniu 9 listopada 2012r. cudzoziemiec stwierdził, że za grę otrzymywał małe kwoty na drobne wydatki (100-200 zł.) i miał zapewnione bezpłatne zakwaterowanie oraz wyżywienie.
W aktach przedmiotowej sprawy znajduje się fax kontraktu na profesjonalne uprawianie piłki zawarty w dniu 1 sierpnia 2012r. przez M. D. z W. na grę cudzoziemca w sezonie 2012/2013 i 2013/2014. W toku postępowania odwoławczego do organu drugiej instancji wpłynął oryginał kolejnego takiego kontraktu podpisanego w dniu 2 stycznia 2013r. na sezon 2012/2013 i 2014/2015 oraz wydane w dniu 27 grudnia 2012r. przez Wojewodę [...] zezwolenie na pracę cudzoziemca w tym klubie z terminem ważności od dnia 2 stycznia 2013r. do dnia 2 stycznia 2015r.
Z powyższego wynika zatem, iż w okresie od dnia 10 sierpnia 2012r. do dnia 5 września 2012r. skarżący wykonywał pracę w W. bez ważnego zezwolenia na pracę, które wydane zostało dopiero w dniu 27 grudnia 2012r. przez Wojewodę [...] z terminem ważności od dnia 2 stycznia 2013r. do dnia 2 stycznia 2015r.
Zasadność tego zarzutu potwierdził Sąd Rejonowy w W., który w wyroku z dnia [...] stycznia 2013r. (sygn. akt [...]) uznał Prezesa Zarządu tego klubu Z. R. i Wiceprezesa B. S. winnymi dopuszczenia do pracy m.in. M. D. w okresie od dnia 10 sierpnia 2012r. do dnia 5 września 2012r. bez zawartej na piśmie umowy o pracę i bez ważnego zezwolenia na pracę.
W świetle powołanego wyroku za niezasadne uznać należy zarzuty skargi, iż skarżący we wskazanym okresie, w istocie nie pozostawał w stosunku pracy, albowiem nie zostały spełnione przesłanki z art. 22 k.p.
Odnosząc się natomiast do zawartej w skardze argumentacji sugerującej, iż M. D. nie ponosi odpowiedzialności za zaistniałe nieprawidłowości należy wskazać należy, iż stosownie do treści art. 88h ust.1 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008r. Nr 69 poz. 415), pracodawca jest zobowiązany do niezwłocznego przekazania cudzoziemcowi jednego egzemplarza zezwolenia na pracę, bez których cudzoziemiec nie powinien podejmować żadnej pracy mimo zapewnień o legalności jego zatrudnienia ze strony pracodawcy.
Skarżący, więc nie dysponując w okresie od dnia 10 sierpnia 2012r. do dnia 5 września 2012r. pozwoleniem na pracę nie był uprawniony do podjęcia pracy.
Jednocześnie organy zasadnie uznały, iż nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach, zgodnie z którym decyzji o wydaleniu cudzoziemca nie wydaje się, a wydanej nie wykonuje, jeżeli:
- 1) zachodzą przesłanki do udzielenia zgody na pobyt tolerowany;
- 2) udzoziemiec jest małżonkiem obywatela polskiego albo cudzoziemca posiadającego zezwolenie na osiedlenie się lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE i jego dalszy pobyt nie stanowi zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa i porządku publicznego, chyba że związek małżeński został zawarty w celu uniknięcia wydalenia;
- 3) cudzoziemiec przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy Schengen upoważniającej tylko do wjazdu i pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu, w art. 26 ust. 1 pkt 26, lub zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony podstawie art. 53aust. 2;
- 4) cudzoziemiec posiada ważne zezwolenie pobytowe lub inne zezwolenie uprawniające do pobytu, wydane przez inne państwo obszaru Schengen i jego dalszy pobyt nie stanowi zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa i porządku publicznego, chyba że nie udał się niezwłocznie na terytorium tego państwa obszaru Schengen po pouczeniu go o tym obowiązku przez organ właściwy do wydania decyzji o wydaleniu.
Brak jest podstaw do stwierdzenia, że po powrocie do kraju pochodzenia M. D. będzie narażony na prześladowania lub zagrożenia, o których mowa w art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wydalenie cudzoziemca nie narusza jego prawa do poszanowania życia rodzinnego, albowiem nie jest on małżonkiem obywatelki polskiej ani cudzoziemki posiadającej zezwolenie na osiedlenie się lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE. Brak jest również podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja jest niewykonalna.
Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.