Uzasadnienie
M. M. (dalej: "skarżąca") wraz ze skargą na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] maja 2015 r., zwróciła się do Sądu z wnioskiem z dnia 16 czerwca 2015 r. o zwolnienie z kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku podniosła, że wraz z matką, ojcem i bratem starają się w Polsce o ochronę międzynarodową. Otrzymują jedynie pomoc w ramach procedury uchodźczej w łącznej wysokości 2700 zł. Skarżąca podniosła, że prawo do tej pomocy wygaśnie po trzydziestu dniach od doręczenia decyzji ostatecznej w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy. Nie posiadają majątku, oszczędności, przedmiotów wartościowych. Na wynajem i utrzymanie mieszkania wydają ok. 1100 zł miesięcznie.
Stwierdzono, co następuje:
Prawo pomocy stanowi wyjątek od obowiązującej w postępowaniu przed sądem administracyjnym zasady ponoszenia przez stronę kosztów postępowania związanych z jej udziałem w sprawie (wyrażonej w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: P.p.s.a. Stosownie do treści przepisu art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., może zostać ono przyznane osobie fizycznej w zakresie częściowym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Złożony przez skarżąceą wniosek o przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie, zasługuje na uwzględnienie.
Za przyjęciem takiego stanowiska przemawia przede wszystkim ta okoliczność, że skarżąca nie posiada źródła dochodu, majątku, oszczędności, które pozwoliłoby jej ponieść koszty związane z udziałem w postępowaniu sądowym. W chwili składania wniosku, skarżąca wraz z rodziną była na utrzymaniu państwa polskiego, tj. otrzymywała pomoc socjalną w łącznej wysokości 2700 zł miesięcznie (na cztery osoby), przewidzianą dla osób znajdujących się w procedurze uchodźczej. W tym stanie rzeczy należało dojść do wniosku że wykazała, że spełnia przesłankę, o której mowa w powołanym wyżej art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie powołanego wyżej przepisu oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.