Uzasadnienie
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] sierpnia 2014 nr [...] w przedmiocie nałożenia kary administracyjnej wniosło Przedsiębiorstwo [...] w S. Spółka Akcyjna z siedzibą w S. W skardze spółka wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Zaskarżona decyzja została doręczona skarżącej spółce w dniu 18 sierpnia 2014 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach administracyjnych sprawy). Skarga wpłynęła do organu w dniu 19 września 2014 r., data nadania na stemplu pocztowym na kopercie, w której nadano pismo, jest nieczytelna. Skarżący nie przedstawił dowodu nadania skargi, z którego wynikałaby inna data jej nadania, niż data złożenia w siedzibie organu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej w skrócie: p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Jednakże stosownie do art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.
O oczywistej bezzasadności skargi można mówić wtedy, gdy bez konieczności dokonywania głębszej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, jest zupełnie oczywiste, iż skarga nie może zostać uwzględniona. Przy czym stwierdzenie przez sąd oczywistej bezzasadności skargi powoduje, że skarga taka podlegać będzie oddaleniu bądź odrzuceniu. Wskazany przepis nie różnicuje przyczyn bezzasadności skargi, należy zatem stwierdzić, że prawo pomocy nie przysługuje zarówno w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych jak i z przyczyn uregulowanych w przepisach materialnoprawnych (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. 2.).
W rozpatrywanej sprawie zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 18 sierpnia 2014 r., a skargę wniesiono w dniu 19 września 2014 r., a zatem jeden dzień po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia. W tej sytuacji skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., a w konsekwencji należy uznać, że zachodzą przesłanki do odmowy przyznania prawa pomocy na podstawie art. 247 p.p.s.a.