Uzasadnienie
Rada do Spraw Uchodźców decyzją z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] działając na podstawie art. 89p ust. 1 oraz art. 19 ust. 1 pkt 1, art. 20 ust. 1 pkt 1, art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 680) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 267 – dalej kpa) po rozpatrzeniu odwołania V. K. od decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. o 1) odmowie nadania statusu uchodźcy, 2) odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej, 3) nieudzieleniu zgody na pobyt tolerowany; utrzymała zaskarżoną decyzję w mocy.
Powyższa decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
Wnioskiem z dnia 7 marca 2013 r. V. K., obywatel [...], narodowości [...] (dalej jako wnioskodawca/skarżący), zwrócił się do Szefa Urzędu do Spraw Uchodźców o nadanie mu statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej. Nie czekając na rozpatrzenie wniosku V. K. opuścił wraz z rodziną terytorium RP, wyjechał nielegalnie do [...]. W tym stanie rzeczy, wobec braku możliwości nawiązania kontaktu z wnioskodawcą, decyzją z dnia [...] marca 2013 r. umorzono postępowanie w sprawie. Następnie w dniu [...] grudnia 2013 r. na podstawie porozumienia dublińskiego wnioskodawca został przekazany z [...] do Polski. Na jego wniosek decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców uchylił decyzję o umorzeniu postępowania.
Po przeprowadzeniu postępowania z pierwotnego wniosku z 7 marca 2013 r., decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców powołując się na art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy odmówił nadania wnioskodawcy statusu uchodźcy. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że V. K. nie spełnia przesłanek, o których mowa w Konwencji Genewskiej, aby otrzymać ochronę międzynarodową.
W wyniku rozpatrzenia odwołania Rada do Spraw Uchodźców opisaną na wstępie decyzją utrzymała decyzję organu I instancji w mocy, wskazując w uzasadnieniu, że decyzja Szefa Urzędu ds. Uchodźców nie narusza prawa. Rada wyjaśniła, że z analizy materiału dokumentacyjnego, przesłuchań strony oraz zeznań świadków nie wynika aby wnioskodawca był prześladowany przez władze publiczne z powodu rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej lub przekonań politycznych. Wymienione zaś przez niego przyczyny opuszczenia kraju pochodzenia takie jak, domniemane obawy o zagrożenie bezpieczeństwa osobistego z powodu dalekiego pokrewieństwa z poszukiwanym bojownikiem B. M., nie zostały w ocenie organu, wiarygodnie udowodnione i nie mogą stanowić wystarczającej podstawy dla jednoznacznego stwierdzenia występowania uzasadnionych obaw przed indywidulanymi prześladowaniami z przyczyn określonych w Konwencji Genewskiej.
Rada podzieliła jednocześnie stanowisko organu pierwszej instancji, że rzekome pokrewieństwo z poszukiwanym bojownikiem B. M. nie zostało uprawdopodobnione. Zwróciła uwagę, że wnioskodawca oświadczył, iż nie brał żadnego udziału w działaniach wojennych i nigdy nie był zatrzymany, aresztowany lub skazany wyrokiem sądu. Zarzuciła, ze nic przy tym nie napisał i nie powiedział o wymienionych podczas przesłuchania nowych przyczynach prześladowań oraz poszukiwanym bojowniku, dalekim krewnym B. M. Rada wskazała ponadto, że składając wniosek V. K. oświadczył, że nie zmieniał nazwiska, a więc jego wyjaśnienia podczas wywiadu, że nosił nazwisko M. i z powodu obaw przed represjami zmienił na K. - są jednoznacznie sprzeczne z wcześniejszym oświadczeniem, nie zostały ponadto udokumentowane. W tej sytuacji Rada stwierdziła, że wnioskodawca jest całkowicie niewiarygodny.
Ponadto wskazała, że również ojciec wnioskodawcy I. K. i siostra M. M. składając swoje wnioski nie podali żadnych informacji na temat rzekomo poszukiwanego dalekiego krewnego B. M., z którego powodu mieliby doświadczyć represji przed wyjazdem z kraju pochodzenia. Rada podkreśliła w tym miejscu, że o rzekomym zagrożeniu z tego powodu zarówno wnioskodawca jak i jego rodzina zaczęli mówić dopiero po 10 miesiącach od daty złożenia wniosku i po przekazaniu ich do Polski przez władze [...]. W ocenie Rady nie jest prawdopodobne i wiarygodne aby cudzoziemiec przybywający do państwa, w którym zamierza uzyskać ochronę przed prześladowaniami grożącymi mu w kraju pochodzenia, podawał jako argumenty swojego wniosku fakty drugorzędne i małoistotne, a pomijał fakty zasadnicze, tj. w tym przypadku zatrzymanie z powodu pokrewieństwa z poszukiwanym bojownikiem.
W ocenie Rady okoliczności wskazane we wniosku statusowym oraz w toku wywiadu nie są tożsame z indywidualnym prześladowaniem w rozumieniu przepisów ustawy. Rada podkreśliła, że wnioskodawca nie był poszukiwany lub ścigany przez władze miejscowe lub służby [...]. Nie udzielał się także w działalności społecznej lub politycznej. Nigdy nie był aresztowany, więziony lub oskarżony o udzielanie pomocy bojownikom. Opuścił kraj pochodzenia bez przeszkód leganie na podstawie ważnego paszportu wydanego w dniu [...] marca 2013 r. i nie miał żadnych problemów w podróży przez terytorium [...] i [...]. Zdaniem organu okoliczność, że wnioskodawca legalnie otrzymał paszport i przez nikogo nie niepokojony opuścił kraj pochodzenia świadczy o braku prześladowań w stosunku do jego osoby.
Rada wskazała ponadto, że o ograniczonej wiarygodności wnioskodawcy może świadczyć fakt, że po złożeniu wniosku o nadanie statusu uchodźcy w 2013 roku, nie oczekując na jego rozpatrzenie wyjechał nielegalnie do [...], gdzie również wystąpił o nadanie mu statusu uchodźcy.
Odnosząc się do złożonego jako dodatkowy dowód w sprawie, oświadczenia z dnia [...] marca 2015 r. A. M., przebywającego we [...] oraz kserokopii decyzji [...] Urzędu Ochrony Uchodźców i Bezpaństwowców o nadaniu mu statusu uchodźcy, Rada wyjaśniła, że okoliczność ta nie może stanowić żadnej podstawy dla udzielenia wnioskodawcy ochrony międzynarodowej. Pokrewieństwo rodziny wnioskodawcy z rodziną B. M. nie zostało bowiem wiarygodnie uprawdopodobnione. Niezależnie jednak od powyższego rada wskazała, że posiadanie w rodzinie bojowników o wolność [...] nie jest okolicznością automatycznie uzasadniającą nadanie statusu uchodźcy. Na potwierdzenie swego stanowiska Rada powołała się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2006 r. sygn. akt V SA/Wa 684/06.
Rada wyjaśniła, że również opracowanie Ośrodka Studiów Wschodnich na temat sytuacji w rejonie [...] po zamachu bojowników w [...] w grudniu 2014 r., nie wnosi do niniejszej sprawy żadnych nowych okoliczności. Podniosła, ze przedmiotem oceny nie jest bowiem sytuacja w rejonie [...] tylko indywidualna sytuacja konkretnej osoby, w stosunku do której toczy się postępowanie. Reasumując w ocenie Rady, wskazane we wniosku statusowym oraz w toku wywiadów statusowych okoliczności nie są mogą być utożsamiane z indywidualnym prześladowaniem w rozumieniu przepisów ustawy. Według Rady analiza materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie daje podstaw do uznania, że zaistniały przesłanki dla udzielenia wnioskodawcy ochrony uzupełniającej lub udzielenia zgody na pobyt tolerowany. Wnioskodawca nie wykazał bowiem, że jego powrót do kraju pochodzenia wiązałby się z zagrożeniem praw chronionych przez Konwencję Rzymską z 1950 roku. Zgromadzony materiał dowody świadczy ponadto, w ocenie Rady, o tym, że wnioskodawca nie spełnia również żadnej z przesłanek udzielenia zgody na pobyt tolerowany.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył V. K. W skardze zarzucił organowi naruszenie art. 7, 77 § 1 i art. 80 kpa poprzez dowolną i wybiórczą analizę zgromadzonego materiału dowodowego. W uzasadnieniu zarzucił również pominięcie szeregu dowodów zgromadzonych w sprawie i brak dokonania oceny istotnych okoliczności na które wskazywał w trakcie postępowania. Wskazał również, że jego zdaniem przy ocenie wiarygodności zeznań Rada nie wzięła pod uwagę, że jest on ofiarą przemocy, co mogło mieć wpływ na jakość jego oświadczeń składanych na granicy, jak też w trakcie przesłuchania.
Skarżący wskazał, że z nie do końca jasnych powodów Rada do Spraw Uchodźców odmówiła wiarygodności oświadczenia jego krewnego A. M., uznanego uchodźcy we [...]. Podkreślił przy tym, że jego matka i siostra noszą nazwisko M. co daje podstawy do stwierdzenia pokrewieństwa między nim a znanym bojownikiem. W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.
Odpowiadając na skargę Rada do Spraw Uchodźców podtrzymała stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz wniosła o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego, ustalonego i obowiązującego w dniu wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego.
Zgodnie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) powoływana dalej jako "ppsa", uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym.
Przeprowadzona pod względem zgodności z prawem kontrola zaskarżonej decyzji, w ramach wskazanych kryteriów, prowadzi do wniosku, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa. Organy administracji w sposób wyczerpujący i rzetelny zebrały materiał dowodowy, a następnie dokonały prawidłowej jego oceny pod względem zastosowania przepisów ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (jw.), Konwencji dotyczącej statusu uchodźcy sporządzonej w Genewie dnia 28 lipca 1951 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 119, poz. 515 ze zm.) a także przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.
W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, organy administracji obu instancji prawidłowo orzekły co do braku podstaw do przyznania skarżącemu statusu uchodźcy i ochrony uzupełniającej oraz nieudzieleniu zgody na pobyt tolerowany.
Stosownie do treści art. 13 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju. Przepis ten jest odpowiednikiem art. 1 ust. A pkt 2 Konwencji dotyczącej statusu uchodźców sporządzonej w Genewie 28 lipca 1951 r. Uregulowanie to ma charakter taksatywny, zawiera katalog przesłanek warunkujących nadanie statusu uchodźcy i nie obejmuje ofiar wojen, klęsk żywiołowych, głodu, sytuacji rodzinnej, braku pracy i możliwości nauki, czy biedy.
Wskazać należy, że w myśl art. 13 ust. 1 ustawy status uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej nadaje się cudzoziemcowi, który spełnia warunki do uznania za uchodźcę, określone w Konwencji Genewskiej i Protokole Nowojorskim z 1967r.
Stosownie do postanowień art. 1 ust. A pkt 2 powołanej Konwencji termin "uchodźca" stosuje się w szczególności do osoby, która na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem z powodu swojej rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej lub z powodu przekonań politycznych przebywa poza granicami państwa, którego jest obywatelem i nie może lub nie chce z powodu tych obaw korzystać z ochrony tego państwa. Charakter określonych w Konwencji przyczyn powodujących obawę przed prześladowaniem i jej skutek, mianowicie niemożność korzystania z ochrony państwa swego obywatelstwa, wskazuje, że chodzi głównie o zagrożenie prześladowaniami ze strony władz państwa przez nie stosowanymi, bądź inspirowanymi z powodu rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej lub z racji przekonań politycznych.
Art. 1 ust. A Konwencji Genewskiej zawiera wyczerpujący katalog przesłanek, jakie powinny być spełnione przez cudzoziemca ubiegającego się o status uchodźcy. Podkreślenia wymaga, że wśród tych przesłanek nie zawarto przyczyn bytowych czy ekonomicznych. Ponadto zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 maja 1998 r., sygn. akt V SA 1765/97, niepubl.) przesłanki do nadania statusu uchodźcy wskazane w Konwencji Genewskiej należy interpretować wąsko. Nadanie statusu uchodźcy nie następuje zatem ze względu na warunki życia, sytuację osobistą cudzoziemca, ani stan przestrzegania praw człowieka w kraju pochodzenia, lecz z uwagi na istniejące, uzasadnione obawy prześladowania osoby ubiegającej się o status uchodźcy.
Jeśli chodzi o pojęcie uzasadnionej obawy - nie zostało ono bliżej sprecyzowane w ustawie, jednak jego znaczenie jest dookreślone przez orzecznictwo i doktrynę. Przyjmuje się, że w tym sformułowaniu mieści się wymóg zaistnienia dwóch koniecznych elementów: subiektywnego (strona realnie, wiarygodnie żywi obawę przed prześladowaniem) oraz obiektywnego (żywiona obawa znajduje odzwierciedlenie w rzeczywistości). Uchodźcą jest więc osoba, która spełnia kryteria zawarte w przytoczonej definicji, a której kluczowy element stanowi uzasadniona obawa przed prześladowaniem. Definicja ta posługuje się elementem subiektywnym, albowiem obawa jest odczuciem indywidualnym, stanem umysłu osoby. Pojęciu "obawa" towarzyszy określenie “uzasadniona", a to oznacza, że nie tylko stan uczuć osoby zainteresowanej decyduje o statusie uchodźcy, lecz że musi on zostać potwierdzony przez ocenę sytuacji dokonaną w odniesieniu do indywidualnego przypadku i na tle ogólnej sytuacji społeczno-prawnej i polityczno-ekonomicznej kraju pochodzenia.
Przenosząc powyższe reguły na grunt kontrolowanej sprawy stwierdzić należy, że z uzasadnień wydanych w sprawie decyzji administracyjnych wynika, że organy obu instancji dokładnie analizowały treść oświadczeń skarżącego zawartych we wniosku o nadanie statusu uchodźcy oraz w trakcie składanych podczas przeprowadzonego z nim wywiadu statusowych wyjaśnień. Analiza ta jest wyczerpująca i obejmuje całość oświadczeń cudzoziemca. Wskazać ponadto należy, że uzasadnienia decyzji organów obu instancji zawierają wnioski wypływające z tej analizy. W sprawie, co istotne, organy analizowały także wnioski składane przez poszczególnych członków rodziny skarżącego, porównywały ich treść i spójność i odniosły się do nich w uzasadnieniu decyzji. Akta zawierają także kopie dokumentacji z równolegle prowadzonych postepowań dotyczących rodziny strony skarżącej. Daje to możliwość szerszego spojrzenia na całokształt okoliczności sprawy a także pogląd na rzeczywistą (prawdopodobną) motywację wnioskodawcy.
Analiza akt sprawy wskazuje, że słusznie, w ocenie Sądu, organy obu instancji uznały, że nie ma podstaw do nadania statusu uchodźcy skarżącemu. Wbrew jego stanowisku brak jest podstaw do uznania aby był on prześladowany w kraju pochodzenia. Z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie wynika, że powodem opuszczenia przez skarżącego kraju jego pochodzenia są problemy, których wnioskodawca miał doświadczyć w związku z tym, że jego bliski krewny B. M. jest bojownikiem o wolność [...]. Okoliczność ta jednak nie została w żaden sposób potwierdzona. Podnoszony przez skarżącego fakt, że jego siostra i matka mają takie same nazwisko jak ww. bojownik, nie potwierdza pokrewieństwa rodzinnego między nimi. Poza tym, jak słusznie wskazała Rada do Spraw Uchodźców, nawet, gdyby pokrewieństwo to zostało udowodnione to samo pokrewieństwo z bojownikami nie jest równoznaczne z wystąpieniem przesłanki uzasadniającej nadanie statusu uchodźcy. Dla wypełniania przesłanek z ustawy konieczne jest jeszcze wykazanie obiektywnie i realnie istniejących obaw o prześladowanie ze strony państwa pochodzenia.
Również okazywane przez stronę zaświadczenie lekarskie potwierdzające istnienie blizn na głowie nie jest, w ocenie Sądu dowodem na potwierdzenie, że był on ofiarą przemocy w kraju pochodzenia.
W związku z powyższym stwierdzić należy, że organy orzekające w sprawie, prawidłowo uznały, że skarżący nie wykazał, aby władze kraju pochodzenia skarżącego, prowadziły wobec niego działania noszące znamiona prześladowań w rozumieniu art. 13 powołanej ustawy. W konsekwencji należy zgodzić się ze stanowiskiem organów, że powód, który wskazał skarżący nie stanowi wystarczającej przesłanki do nadania statusu uchodźcy.
Podkreślić jednocześnie należy, że informacje wskazane przez skarżącego nie znajdują potwierdzenia w pozostałym materiale dowodowym zebranym w sprawie. Również powoływane w skardze oświadczenie A. M. oraz kserokopie decyzji o nadaniu mu statusu uchodźcy we [...], pozostaje bez wpływu na ocenę braku wystąpienia przesłanek do nadania statusu uchodźcy skarżącemu. Wskazana decyzja jest bowiem kserokopią a na oświadczeniu brak jest podpisu.
Mając na uwadze powyższe Sąd podzielił w pełni argumentację organów administracji, że skarżący nie spełnia przesłanek z ustawy, co w oparciu o treść jej art. 19 ust. 1 pkt 1 skutkuje odmową nadania statusu uchodźcy. Zaskarżona decyzja w ww. zakresie nie narusza zatem prawa.
W ocenie Sądu, za prawidłowe uznać należy również orzeczenie o odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej. Zgodnie z art. 15 ww. ustawy, cudzoziemcowi, który nie spełnia warunków do nadania statusu uchodźcy, udziela się ochrony uzupełniającej, w przypadku gdy powrót do kraju pochodzenia może narazić go na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez:
- 1) orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji,
- 2) tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie,
- 3) poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego
- - i ze względu na to ryzyko nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia.
Organy zasadnie przyjęły, że w stosunku do skarżącego nie mają zastosowania przesłanki wymienione w powyższym przepisie. W szczególności, brak jest podstaw do przyjęcia, że skarżący ze względu na swoją zindywidualizowaną sytuację może być narażony na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie ze strony władz lub innych podmiotów w przypadku powrotu do kraju pochodzenia. W aktach sprawy znajdują się ponadto urzędowe opracowania na temat sytuacji w [...], z których wynika, że charakter istniejącego w tym regionie konfliktu stał się dla cywilów znacznie mniej uciążliwy a sytuacja w [...] określona została jako względnie stabilna. Brak jest zatem przesłanki rzeczywistego ryzyka wystąpienia zagrożeń, o których mowa w art. 97 ust. 1 ustawy.
Wskazać ponadto należy, że w postępowaniu o nadanie statusu uchodźcy w razie odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej na terytorium RP, orzeka się o zasadności udzielenia zgody na pobyt tolerowany z przyczyn, o których mowa w art. 97 ust. 1 pkt 1 lub 1a ustawy. Zgodnie z tymi przepisami cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli jego wydalenie mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, lub wydalenie naruszałoby prawo do życia rodzinnego w rozumieniu ww. Konwencji.
Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie nie doszło również do naruszenia art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy (mającego zastosowanie na podstawie przepisów przejściowych). Stanowi on, że cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli jego wydalenie mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. Okoliczności przedstawione w tym przepisie w stanie faktycznym sprawy nie zachodzą.
Podkreślić ponadto wymaga, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Rada przedstawiła kwestie związane ze zmianą stanu prawnego, jaka nastąpiła w toku postępowania. Wyjaśniła, że w myśl art. 513 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach z dnia 12 grudnia 2013 r., która weszła w życie w dniu 1 maja 2014 r. "(...) do postępowań administracyjnych, których nie zakończono do dnia wejścia w życie tej ustawy decyzją ostateczną, a które zostały wszczęte przed tym dniem na podstawie ustaw zmienianych w niniejszej ustawie, stosuje się przepisy dotychczasowe". Wskazano też, że ustawa o udzielaniu cudzoziemcom ochrony została zmieniona w art. 484 ustawy o cudzoziemcach oraz że Rada do Spraw Uchodźców w postępowaniu odwoławczym, zobowiązana była do wydania orzeczenia w przedmiocie statusu uchodźcy, ochrony uzupełniającej i zgody na pobyt tolerowany a zaniechała wydania orzeczenia o wydaleniu (art. 514 ust. 2 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach). Powyższe potencjalnie daje skarżącemu możliwość ubiegania się o inną formę legalizacji pobytu na terytorium RP, o ile zaistnieją ku temu przewidziane prawem warunki.
Wszystkie te okoliczności w ocenie Sądu przesądziły, iż skarga nie zasługiwała na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Skutkowało to oddaleniem skargi w oparciu o art. 151 ppsa.