Uzasadnienie
I. K. (dalej: "skarżący") wraz ze skargą na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] maja 2015 r., zwrócił się do Sądu z wnioskiem z dnia 16 czerwca 2015 r. o zwolnienie z kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że wraz z żoną i dwójką dzieci starają się w Polsce o ochronę międzynarodową. Otrzymują jedynie pomoc w ramach procedury uchodźczej w łącznej wysokości 2700 zł. Skarżący podniósł, że prawo do tej pomocy wygaśnie po trzydziestu dniach od doręczenia decyzji ostatecznej w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy. Nie posiadają majątku, oszczędności, przedmiotów wartościowych. Na wynajem i utrzymanie mieszkania wydają ok. 1100 zł miesięcznie.
Stwierdzono, co następuje:
Prawo pomocy stanowi wyjątek od obowiązującej w postępowaniu przed sądem administracyjnym zasady ponoszenia przez stronę kosztów postępowania związanych z jej udziałem w sprawie (wyrażonej w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: P.p.s.a. Stosownie do treści przepisu art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., może zostać ono przyznane osobie fizycznej w zakresie częściowym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Złożony przez skarżącego wniosek o przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie, zasługuje na uwzględnienie.
Za przyjęciem takiego stanowiska przemawia przede wszystkim ta okoliczność, że skarżący nie posiada źródła dochodu, majątku, oszczędności, które pozwoliłoby mu ponieść koszty związane z udziałem w postępowaniu sądowym. W chwili składania wniosku, skarżący wraz z rodziną był na utrzymaniu państwa polskiego, tj. otrzymywał pomoc socjalną w łącznej wysokości 2700 zł miesięcznie (na cztery osoby), przewidzianą dla osób znajdujących się w procedurze uchodźczej. W tym stanie rzeczy należało dojść do wniosku że wykazał, że spełnia przesłankę, o której mowa w powołanym wyżej art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie powołanego wyżej przepisu oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.