Uzasadnienie
Wyżej wskazaną w sentencji decyzją organ wymierzył skarżącemu karę pieniężną w wysokości 331462,80 zł.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p. p. s. a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji.
Jednakże art. 61 § 3 p. p. s. a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonej decyzji, jeśli w wyniku wykonania decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji jest wykazanie przez skarżącego we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc, że jako uzasadnienie wstrzymania decyzji skarżący powtórzy treść art. 61 § 3 p. p. s. a. Skarżący w uzasadnieniu wniosku winien odnieść się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w stosunku do niego jest uzasadnione (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04, niepubl.). Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.
Nie można utożsamiać obowiązku Sądu dokonania oceny argumentów przedstawianych przez stronę z obowiązkiem udowodnienia przez Sąd braku przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lipca 2004 r., FZ 163/04, niepubl.).
Biorąc pod uwagę powyższe Sąd stwierdza, że skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wykazał okoliczności, które uzasadniałyby wydanie takiego rozstrzygnięcia. Skarżący uzasadnił swój wniosek, że ściągnięcie wymierzonej kary spowodowałoby dla niego trudne do odwrócenia skutki, jednak nie odniósł się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) o tym świadczących.
Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p. p. s. a. orzekł jak w sentencji postanowienia.