Uzasadnienie
Zaskarżoną uchwałą Nr [...] z dnia [...] lipca 2005 r. Rada Miejska w P. odrzuciła w całości zarzut A. i J. G. z dnia 10 stycznia 2000 r. do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego północnej części wsi J. - etap I i II.
W uzasadnieniu uchwały organ podniósł, iż zainteresowani zakwestionowali następujące ustalenia planu: przeznaczenie terenu nie tylko pod zabudowę jednorodzinną, ale także wielorodzinną, intensywność zabudowy, wysokość zabudowy, dopuszczenie w ustaleniach projektu planu innych rozwiązań niż realizacja dachów spadzistych, zasady i standardy ukształtowania zabudowy, dopuszczalną powierzchnię zabudowy i utwardzenie działek oraz sprzeczność projektowanych rozwiązań z obowiązującymi przepisami prawa.
Odnosząc się do powyższych zarzutów organ wskazał, iż: (-) postanowienie planu o możliwości przeznaczenia terenu pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i wielorodzinną obwarowane jest w projekcie planu licznymi regulacjami (plan wprowadza ograniczenia zabudowy wielorodzinnej poprzez intensywność zabudowy, maksymalną wysokość budynków oraz obowiązujące przepisy szczególne), stąd sama kwalifikacja zabudowy nie przesądza o jej gabarytach, (-) w obszarze objętym planem występują obiekty wyższe niż proponowane 9 metrów oraz intensywność większa niż proponowana 0,3 do 0,5, ze względu na istniejące zainwestowanie w ustaleniach planu wprowadza się ograniczenie wysokości z proponowanych 14 metrów w trakcie wyłożenia projektu planu do wysokości 11 metrów, oraz ograniczenie intensywności z 0,3 do 1,2 na 0,8, (-) postanowienie planu mówiące o konieczności stosowania dachów spadzistych jest istotne dla pojedynczych inwestycji, nie skoordynowanych z inwestycjami sąsiednimi, ma ono na celu ujednolicenie zabudowy realizowanej przez różnych inwestorów i na podstawie różnych projektów, nie ma natomiast podstaw merytorycznych ani prawnych, aby ograniczać formy zabudowy, które będą realizowane kompleksowo, a więc stworzą harmonijną całość, (-) przyjęta w projekcie planu powierzchnia utwardzona i zabudowana wynika z istniejącego zainwestowania - dotyczy to w szczególności istniejącej zabudowy szeregowej, gdzie powierzchnia biologicznie czynna nie przekracza 50%, ponadto obszar objęty planem leży poza Obszarem [...] Chronionego Krajobrazu, (-) bezpodstawne są zarzuty odnośnie naruszenia procedury
Zaskarżona uchwała zapadła w następstwie stwierdzenia przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w dniu 21 listopada 2003 r.. w sprawie o sygnaturze akt IV SA 147/03 nieważności Uchwały Rady Miejskiej w P. z dnia [...] października 2000 r. Nr [...], odrzucającej w znacznej części protest A. i J. G., zgłoszony do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego północnej części wsi J. - etap I i II. Uzasadniając stwierdzenie nieważności uchwały NSA stwierdził, iż po pierwsze - Rada błędnie zakwalifikowała uwagi do projektu kwestionowanego planu jako protest a nie zarzut w sytuacji, gdy interes prawny skarżącego został naruszony, po drugie -nawet gdyby przyjąć, iż uchwała jest w istocie uchwałą o odrzuceniu zarzutu, to i tak jest uchwałą wadliwą, albowiem jej uzasadnienie jest na tyle ogólne, że jego treść jest identyczna jak dla dziesiątek innych obywateli zainteresowanych w sprawie, po trzecie - z zaskarżonej uchwały nie wynika jednoznacznie, w jakiej części uwagi skarżącego zostały uwzględnione, a w jakiej nie.
W skardze na Uchwałę z dnia [...] lipca 2005 r. J. G. podniósł m.in., iż: (-) uchwała nie wyjaśnia oraz nie uzasadnia rzeczywistych zastrzeżeń do zmiany przeznaczenia terenów sąsiadujących z nieruchomością skarżącego, (-) uchwała nie wykazuje bezpodstawności twierdzenia skarżącego, iż plan wprowadza klin (teren zabudowy wielorodzinnej) pomiędzy dwa tereny z zabudową jednorodzinną, (-) nieprawdą jest, iż etap I i II sąsiaduje z terenami wielorodzinnej zabudowy, (-) nie można zgodzić się z dopuszczalnością form zabudowy (np. dachów), jeżeli tylko tworzą harmonijną całość.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skargę należało uwzględnić albowiem zaskarżona uchwała zapadła z naruszeniem art.24 ust.3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 1999 nr 15 poz. 139 ze zm.) oraz art.99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1271).
W pierwszej kolejności podkreślić należy, iż prawidłowo rozpatrzenie zarzutu skarżącej nastąpiło w trybie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Wprawdzie w dacie podejmowania zaskarżonej uchwały (7 lipca 2005 r.) ustawa ta co do zasady już nie obowiązywała - z mocy art.88 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz.717 z późn.zm.) - niemniej - z mocy przepisów przejściowych ustawy z dnia 27 marca 2003 r. (art.85 ust.2) -znalazła zastosowanie w sprawie.
Zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym zarzut do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mógł wnieść każdy, kogo interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie planu, wyłożonego do publicznego wglądu. Sam fakt naruszenia postanowieniami projektu planu interesu prawnego, czy też uprawnień wnoszącego zarzut nie oznacza oczywiście, iż zarzut ten należy obligatoryjnie uwzględnić. Obowiązek taki powstaje wtedy, gdy naruszenie interesu prawnego wnoszącego zarzut było wynikiem naruszenia przez gminę przepisów prawa. Co do zasady bowiem naruszenie prawem chronionego interesu prawnego wnoszącego zarzut, w tym jego prawa własności, jest dopuszczalne, o ile rada gminy działała w ramach przysługującego jej z mocy art. 4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym uprawnienia do ustalania przeznaczenia i zasad gospodarowania terenu i uprawnienia tego nie nadużywa.
Zgodnie z art.24 ust.3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym rada gminy, rozpoznając zarzut do projektu planu, nie tylko musi wyrazić wobec niego swe stanowisko przez jego uwzględnienie bądź odrzucenie, ale w podejmowanej uchwale winna zawrzeć uzasadnienie faktyczne i prawne swego rozstrzygnięcia. Oznacza to, że gmina musi wskazać przesłanki, jakimi się kierowała, przyjmując dane rozwiązanie planistyczne, a w przypadku odrzucenia zarzutu wskazać powody, dla których nie mogą być uwzględnione propozycje zawarte w zarzucie (wyrok NSA z dnia 3 listopada 1999 r., sygn.akt IV SA 1638/98. publ. w LEX nr 48261).
Tymi wskazaniami kierował się Naczelny Sąd Administracyjny, orzekając w przedmiocie poprzedniej skargi J. G., konstatując, iż nawet gdyby uznać, że uchwała ta dotyczy zarzutu a nie protestu, to jej uzasadnienie jest wadliwe. W szczególności nie zostało ono zindywidualizowane, tj. nie odniesiono się w nim do konkretnego interesu indywidualnego skarżącego (nie rozważno tych okoliczności faktycznych, które składają się na interes prawny skarżącego i wpływu na ten interes nowych uregulowań planistycznych).
Wskazane wyżej orzeczenie wydano przed dniem 1 stycznia 2004 r., pod rządem ustawy z 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.). Zgodnie z art.99 ustawy - przepisy wprowadzające ustawę prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydanym przed dniem 1 stycznia 2004 r. (...) wiąże w sprawie wojewódzki sąd administracyjny oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia.
Jak konsekwentnie podnoszono w orzecznictwie NSA, dotyczącym skutków prawnych związania oceną wyrażoną w orzeczeniu tego Sądu, konieczność podporządkowania się tej ocenie może ulec wyłączeniu tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego (mającej miejsce po wydaniu wyroku), a także w sytuacji gdyby orzeczenie to zostało wzruszone. W dacie ponownego orzekania przez Radę w przedmiocie zarzutu skarżącego wskazane powyżej okoliczności nie zaszły.
Rada winna była zatem zindywidualizować przedmiot rozstrzygania zgodnie z zaleceniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, czego nie uczyniła, w znacznej części kopiując uzasadnienie poprzedniej uchwały. Skoro przedmiotem oceny ma być naruszenie interesu prawnego konkretnej osoby, to ocena ta musi interes ten precyzyjnie zdefiniować i ustalić, czy jego ewentualne przekroczenie nie nastąpiło z naruszeniem władztwa planistycznego. Rodzi to w szczególności konieczność wskazania, które działki są własnością skarżącego i dokonania oceny wpływu nowych uregulowań planistycznych na sposób ich zagospodarowania. Warunku tego zaskarżona uchwała nie spełnia.
Z tych przyczyn należało orzec jak w sentencji na podstawie art.147 oraz art.200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270).