Uzasadnienie
T. i E. G. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na urzędowym formularzu PPF, wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w niniejszej sprawie.
Z informacji podanych przez skarżących w formularzu wynika, że wnioskodawcy zamieszkują w jednym domu wspólnie z dziećmi, prowadzą jednak oddzielne gospodarstwo domowe. Jedynym dochodem obojga wnioskodawców jest renta inwalidzka skarżącej E. G. w wysokości 700 zł miesięcznie. Skarżący T. G. nie uzyskuje żadnych dochodów, sprawuje opiekę nad żoną, inwalidką I grupy. Skarżący są właścicielami domu i działki będącej przedmiotem zaskarżenia. Oprócz samochodu osobowego marki Fiat Seicento wnioskodawcy nie posiadają innych przedmiotów wartościowych oraz zgromadzonych środków finansowych. Uzasadniając swój wniosek skarżący wskazali, iż sytuacja materialna w której się znajdują jest bardzo trudna. W związku z niskimi dochodami zmuszeni są korzystać z pomocy swoich dzieci, które pokrywają ich comiesięczne koszty utrzymania (prąd, opał, zobowiązania podatkowe) oraz koszty utrzymania samochodu. Znaczną część swoich środków finansowych wnioskodawcy przeznaczają na lekarstwa (450 zł miesięcznie).
Rozpoznając wniosek skarżących należy stwierdzić, że zasługuje on na uwzględnienie.
Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej,,P.p.s.a.") ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Oceniając przedłożony przez skarżących wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata wzięto pod uwagę opisaną przez nich sytuację rodzinną i majątkową. Przedstawiona przez skarżących, w nadesłanym formularzu PPF sytuacja wskazuje, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy zasługuje na całkowite uwzględnienie.
Należy mieć na uwadze, iż jedynym dochodem skarżących jest renta inwalidzka E. G. w wysokości 700 zł. Dochód ten służą do pokrycia nie tylko kosztów bieżącego utrzymania dwóch osób ale również kosztów stałego leczenia. Skarżąca E. G., w związku z ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji, zmuszony jest do stałego korzystania z pomocy męża, który pozbawiony jest tym samym możliwości podjęcia dodatkowej pracy. Powyższe wskazuje zatem, iż skarżący nie mają realnych możliwości pokrycia jakichkolwiek kosztów sądowych w niniejszej sprawie.
Oceniając wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata stwierdzić należy, że wnioskodawcy wykazali, iż spełniają wymogi określone we wskazanym wyżej art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.
Z tych względów na podstawie art. 245 § 2, art. 246 § 1 pkt 1 oraz art. 258 §1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a orzeczono, jak w sentencji postanowienia.