Uzasadnienie
W piśmie procesowym z dnia 10 listopada 2009 r. P., reprezentowany przez adwokata, zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] września 2009 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji tego organu z dnia [...] czerwca 2009 r. o cofnięciu zezwolenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] listopada 2006 r. na dopuszczenie do obrotu i stosowania środka ochrony roślin [...], nie później niż do dnia 30 kwietnia 2010 r.
W uzasadnieniu wniosku wskazano, iż nie zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie zaskarżonym decyzjom rygoru natychmiastowej wykonalności, a żadna ustawa szczególna nie wyłącza wstrzymania ich wykonania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Przesłanki umożliwiające Sądowi wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy zostały określone w przepisie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.). Z przepisu tego wynika, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
Przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 P.p.s.a, zgodnie z którym wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności.
Przedmiotem ochrony tymczasowej, jak się powszechnie przyjmuje w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie.
Z konstrukcji art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, iż na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana.
W wyniku dokonania analizy wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji, w ocenie Sądu zaistniały przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a.
Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych przesłanka wyrządzenia znacznej szkody dotyczy takiej szkody zarówno majątkowej jak i niemajątkowej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
W niniejsze sprawie decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] czerwca 2009 r., utrzymaną następnie w mocy decyzją tego organu z dnia [...] września 2009 r. cofnięto zezwolenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] listopada 2006 r. na dopuszczenie do obrotu i stosowania środka ochrony roślin [...], produkcji P., zawierającego substancję aktywną [...], zmienionego decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] maja 2008 r. W decyzjach tych wskazano, iż przedmiotowy środek ochrony roślin powinien być wycofany z obrotu prawnego przed upływem terminu jego ważności, jednak nie później niż do dnia 30 kwietnia 2010 r.
Utrzymanie w mocy przez organ II instancji decyzji organu pierwszoinstancyjnego powoduje, iż decyzja ta jest ostateczna i wywołuje skutki prawne w niej określone.
W ocenie Sądu wykonanie decyzji o wycofaniu z obrotu prawnego środka ochrony roślin [...], przed zbadaniem jej legalności przez właściwy sąd administracyjny, może spowodować wystąpienie okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy P.p.s.a. Należy mieć bowiem na uwadze, iż wycofanie przedmiotowego środka ochrony roślin może spowodować dla skarżącego, będącego producentem wskazanego środka ochrony roślin, poważne trudności w jego dalszej działalności. Wykonanie zaskarżonych decyzji może zatem rodzić niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W związku z powyższym na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.