Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpatrzeniu odwołania adw. M. K.-pełnomocnika Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości przy ul. [...] w W. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] marca 2006 r. ustalającej warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania lokalu użytkowego nr [...] na lokal mieszkalny, w budynku mieszkalnym wielorodzinnym na działce nr ew. [...] (cz.) w obrębie [...] przy ulicy [...] w W., na podstawie art. 138 § 2 kpa uchylił decyzję organu I instancji i przekazał ją do ponownego rozpatrzenia.
W uzasadnieniu wskazał, iż w dniu 21 listopada 2005 r. S. D. złożył wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie przeznaczenia lokalu użytkowego na lokal mieszkalny. Organ I instancji pismem z dnia 20 lutego 2006 r. powiadomił strony o wszczęciu postępowania i pouczył o prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów wyznaczając stronom 7-mio dniowy termin liczony od dnia otrzymania zawiadomienia. Wspólnota Mieszkaniowej nieruchomości przy ul. [...] w W. otrzymała w/w zawiadomienie w dniu 2 marca 2006 r. i w ostatnim dniu wyznaczonego terminu tj. 9 marca 2006r. Zarząd Wspólnoty nadał na poczcie pismo zawierające stanowisko Wspólnoty w przedmiotowej sprawie. Organ I instancji wydając decyzję w dniu [...] marca 2006 r. naruszył zasadę czynnego udziału stron w postępowaniu zawartą w art. 10 § 1 kpa. Organ I instancji nie odniósł się do faktu pominięcia stanowiska Wspólnoty Mieszkaniowej, nie wyjaśnił dlaczego nie uwzględnił stanowiska strony i czy było to spowodowane zaistnieniem okoliczności faktycznych, stanowiących zagrożenie dla dóbr chronionych treścią art. 10 § 2 kpa. W aktach brak jest też adnotacji o której mowa w art. 10 § 3 kpa czyli wskazania przyczyn odstąpienia od zasady czynnego udziału stron w postępowaniu.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. D., zwany dalej skarżącym podniósł, iż lokal powstał w końcu lat 70-tych i wynajmowany był na pracownię plastyczną. Po śmierci osoby wynajmującej skarżący podjął decyzję o wykorzystaniu lokalu na swoje potrzeby. Nie rozumie stanowiska Kolegium, które daje prawo " Wspólnocie Lokatorów " do współdecydowania o jego wyłącznej własności. Dodał, nie ma takich przepisów by drobne prace kosmetyczne w prywatnych mieszkaniach, w domach administrowanych przez Wspólnoty czy inne formy zarządzania wymagały zgody tych Zarządów. W ocenie skarżącego zaakceptowanie prawa decydowania o jego zamierzeniach co do lokalu stanowiącego wyłączną własność jest próbą ograniczenia prawa do dysponowania osobistym majątkiem.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 z 2002 r. poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania powyższej decyzji nie zaś według kryteriów słusznościowych. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153 poz. 1270- dalej zwaną p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną
Rozpoznając sprawę w świetle powołanych kryteriów skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Stosownie do treści art. 10 § 1 kpa organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Organy administracji publicznej prowadzące postępowanie są zobowiązane więc do zapewnienia czynnego udziału w postępowaniu wszystkim podmiotom, którym przysługuje status strony. Winny powiadomić strony o wszczęciu postępowania (art. 61 § 4 kpa), umożliwić im aktywne uczestnictwo w postępowaniu (art. 73, art. 74 i art. 78 kpa), zawiadamiać o terminie i miejscu przeprowadzania dowodów (art. 79 § 1 kpa) oraz umożliwić wypowiadanie się na temat zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji (art. 81 kpa )., przy czym organ administracji ma obowiązek informowania stron z odpowiednim wyprzedzeniem.
Dokonując oceny prawnej zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego Sąd nie stwierdził, aby rozstrzygnięcie to naruszało przepisy prawne. Organ odwoławczy wyczerpująco uzasadnił swoje stanowisko i należy podzielić zasadność tej argumentacji w aspekcie przepisu art. 10 § 1 kpa. Jak wynika z akt sprawy decyzja Prezydenta W. została wydana przed upływem terminu wyznaczonego dla Wspólnoty Mieszkaniowej do wypowiedzenia się odnośnie zebranych w sprawie materiałów i dowodów.
Tak więc trafna jest ocena organu odwoławczego, że decyzja organu pierwszej instancji zapadała z naruszeniem art. 10 kpa i wymaga przeprowadzenia postępowania z udziałem wszystkich stron postępowania, które muszą mieć możliwość zapoznania się i wypowiedzenia odnośnie dowodów zebranych w sprawie. Decyzja Kolegium nie rozstrzyga merytorycznie sprawy a wskazuje jedynie na konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania przed organem I instancji z udziałem wszystkich stron postępowania i zapewnienia im możliwości zapoznania się i wypowiedzenia odnośnie zgromadzonego w sprawie materiału przed wydaniem rozstrzygnięcia.
W związku z koniecznością ponownego przeprowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie z udziałem wszystkich stron, Sąd nie odniósł się do sformułowanych w skardze zarzutów.
Reasumując powyższe z mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.