Uzasadnienie
Reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika Wspólnota Mieszkaniowa nieruchomości przy ul. [...], dalej zwana "Wspólnotą", wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2010 r. w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy. Zaskarżoną decyzją uchylno decyzję Prezydenta W. z dnia [...] października 2009 r. w całości i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.
W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. W uzasadnieniem wniosku podniesiono, że na skutek orzeczenia Kolegium może zostać wydana przez organ pierwszej instancji decyzja o warunkach zabudowy zgodnie z wnioskiem inwestora. Decyzja taka może zaś doprowadzić do uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, konsekwencją której mogą być nieodwracalne skutki lub też trudne do odwrócenia następstwa.
Następnie wskazano, że realizacja inwestycji narazi mieszkańców Wspólnoty na uciążliwości, przykładowo wskazując na pogorszenie warunków bytowych mieszkańców lokali poprzez pozbawienie ich wypoczynku w zielonym otoczeniu, odebranie światła słonecznego lokalom nasłonecznionym jedynie od strony południowej, zakłócenie ładu przestrzennego osiedla. Ponadto inwestycja doprowadzi także do zniszczenia zieleni oraz ograniczy możliwość zapewnienia dzieciom rozwoju poprzez likwidację placu zabaw czy też boiska szkolnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Jednakże art. 61 § 3 ppsa stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 ppsa, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Zauważyć należy, iż przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie.
Oceniając przedmiotowy wniosek Wspólnoty stwierdzić należy, że zaskarżony akt nie nadaje się do wykonania. Skarżąca bowiem wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji uchylającej decyzję organu I instancji i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia temuż. Wydana na postawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 tj. ze zm.), zwanej dalej "kpa", decyzja nie nakłada na strony postępowania żadnych obowiązków, ani nie nadaje jakichkolwiek uprawnień. Nie może zatem spowodować niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, o których to okolicznościach jest mowa w art. 61 § 3 ppsa.
Zauważyć przy tym należy, że zaskarżona decyzja jest orzeczeniem kasacyjnym, jedynym więc skutkiem jaki wywołuje, jest eliminacja z obrotu prawnego decyzji organu I instancji. Zaś decyzja wydana po ponownym rozpatrzeniu sprawy przez organ I instancji nie podlega wykonaniu przed upływem terminu do wniesienia odwołania (art. 130 § 1 kpa), ponadto wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji (art. 130 § 2 kpa). W tych okolicznościach nie sposób uznać, że mogłyby wystąpić okoliczności o których mowa w art. 61 § 3 ppsa. W tej sytuacji brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej.
Natomiast argumenty Wspólnoty, nie mogą skutecznie uzasadniać wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ponieważ w istocie nie dotyczą następstw wykonania decyzji o warunkach zabudowy lecz następstw decyzji o pozwoleniu na budowę (która nie jest przedmiotem niniejszego postępowania).
W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.