Uzasadnienie
J. H. po wezwaniu go do uiszczenia wpisu od skargi na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej w wysokości 300 zł zwrócił się do Sądu z wnioskiem o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym, tj. o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata.
Z informacji zawartych we wniosku sporządzonym na urzędowym formularzu PPF oraz w piśmie z dnia 3 października 2013 r. i dołączonych do wniosku dokumentów wynika, że skarżący jest niepełnosprawny, schorowany (po 2 udarach mózgu, w 2013 r. przeszedł zawał serca), nie opuszcza samodzielnie miejsca zamieszkania, ma trudności z komunikowaniem się. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że gospodarstwo domowe prowadzi wspólnie z żoną, jest współwłaścicielem domu o pow. 109 m2 (w ½) oraz współwłaścicielem działki siedliskowej o pow. 913 m2 (w ½).
Skarżący otrzymuje świadczenie emerytalne w wysokości 1791,57 zł netto, zaś jego żona 857,70 zł netto. Wymienił następujące wydatki miesięczne: energia elektryczna - 250 zł, opał – 380 zł, dostawy wody, odbiór ścieków i śmieci – 135 zł, lekarstwa – 380 zł, leczenie – 240 zł, alimenty – 434 zł. Do wniosku skarżący dołączył m.in. dokumenty potwierdzające wysokość otrzymywanych świadczeń emerytalnych, wysokość opłacanych alimentów, kartę informacyjną ze szpitala.
Rozpatrując przedmiotowy wniosek należało uznać, zważono co następuje.
Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej w skrócie: P.p.s.a., ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Pomoc ta stosowana jest wobec osób nieposiadających żadnego dochodu lub oszczędności lub posiadających bardzo skromny dochód lub oszczędności, a więc wobec tych osób, które znajdują się w bardzo ciężkiej sytuacji materialnej, pozwalającej na zaspokojenie jedynie podstawowych potrzeb życiowych.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
W ocenie referendarza sądowego, skarżący wykazał, że zostały spełnione przesłanki z art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., warunkujące przyznanie skarżącemu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Skarżący otrzymuje świadczenie emerytalne, w kwocie 1791,57 złotych netto miesięcznie. Łączny dochód skarżącego i jego żony, którzy prowadzą dwuosobowe gospodarstwo domowe, wynosi 2649,27 złotych netto miesięcznie. Wykazane przez skarżącego, średnie miesięczne stałe wydatki, ponoszone na utrzymanie wynoszą około 1819 zł. Przy czym należy zauważyć, że ze względu na stan zdrowia, skarżący na same koszty związane z leczeniem przeznacza ok. 620 zł miesięcznie. Po pomniejszeniu osiąganego dochodu o wskazaną kwotę wydatków stałych (tj. o 1819 zł), do dyspozycji skarżącego i jego żony pozostaje około 830 zł miesięcznie (tj. po ok. 415 złotych na osobę).
W ocenie referendarza sądowego okoliczności dotyczące majątku oraz sytuacji rodzinnej skarżącego uzasadniają przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym, gdyż wykazał on, że nie jest w stawnie pokryć jakichkolwiek kosztów postępowania, a zatem uiścić kosztów sądowych (na obecnym etapie wpisu w wysokości 300 zł) oraz ponieść kosztów ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika (minimalny koszt to 240 zł). Wysokość dochodów uzyskiwanych przez skarżącego i jego żonę jest z pewnością zbyt niska do pokrycia kosztów postępowania przed sądem administracyjnym oraz kosztów bieżącego utrzymania (zadeklarowane przez skarżącego stałe, miesięczne wydatki oraz z pozostałej kwoty, koszty żywności, ubrania, środków czystości, inne nagłe, nieprzewidziane wydatki). Nie sposób pominąć, że skarżący nie posiada żadnych oszczędności, jest osobą chorą, wymagającą stałej opieki i pomocy innych osób.
Reasumując, stwierdzić należy, że zostały spełnione przesłanki o których mowa w art. 246 § 1 pkt 1 cytowanej ustawy, a to pozwala na uwzględnienie wniosku J. H. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a. należało orzec jak w postanowieniu.