Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] listopada 2009 r. skarżący Z. L. i E. L. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] listopada 2009 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji.
Zarządzeniem z dnia 17 lutego 2010 r. wezwano skarżącą E. L. do wykazania interesu prawnego w przedmiotowej sprawie w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia jej skargi.
Powyższe wezwanie, jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (karta 19 akt sądowych), zostało doręczone pełnomocnikowi do doręczeń w dniu 26 lutego 2010 r. W zakreślonym terminie skarżąca nie udzieliła odpowiedzi na powyższe wezwanie Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Przy czym przez interes prawny należy rozumieć taką sytuację, w której stan ten wpływa na uprawnienia lub obowiązki określonego podmiotu prawa, wynikające z norm prawa materialnego. Interes prawny dotyczy szeroko rozumianej sytuacji prawnej podmiotu prawa, wyznaczonej normami prawnymi różnego rodzaju, z których wynikają jego uprawnienia, obowiązki, korzyści czy wolności prawnie chronione (por. wyrok NSA z dnia 18 września 2003 r., sygn. akt II SA 2637/02).
W przedmiotowej sprawie, skarżąca E. L. nie wykazała istnienia po swojej stronie interesu prawnego związanego z zaskarżoną decyzją. Ponadto nie była stroną postępowania administracyjnego, a zaskarżona decyzja nie była do niej skierowana.
Mając zatem na uwadze, iż skarżąca nie wykazała interesu prawnego do wniesienia skargi, należało uznać, iż skarga E. L. jest niedopuszczalna.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., postanowił jak na wstępie.